მას შემდეგ, რაც ხელისუფლებამ მართლმსაჯულების ხარვეზების დამდგენი კომისიის შექმნა გადადო, სასჯელაღსრულების დაწესებულებებში პატიმრებმა, რომლებიც თავს უკანონო პატიმრებად მიიჩნევენ, პროტესტის უკიდურეს ფორმას - შიმშილობას მიმართეს. მეტიც, ბოლო ხანს საპატიმრო დაწესებულებებში სუიციდის ფაქტებიც გახშირდა. გვესაუბრება უფლებადამცველი დიმიტრი ლორთქიფანიძე:
- სასჯელაღსრულების დაწესებულებებში მომრავლებული სუიციდის აქტის განხორციელების მოტივი გახლავთ ის, რომ არ სრულდება პატიმრების მიმართ კანონიერ ძალაში შესული განაჩენის გადახედვის მოთხოვნა წარმოიდგინეთ, რა მძიმეა იმ ადამიანების მდგომარეობა, რომელთა კანონიერი მოთხოვნა - გადაიხედოს მათი საქმეები და დაისაჯოს ყველა ის პირი, რომელიც ორგანიზატორობდა და უშუალოდ ახორციელებდა მათ წამებას, დღემდე აღუსრულებელია. ბევრი ჯალათი დღესაც თავისუფალია, ზოგი მათგანი დაწინაურდა კიდეც, მათ შორის სასჯელაღსრულების სისტემაში. მათი გვარ-სახელები ცნობილია როგორც პროკურატურისთვის, ისე ხელისუფლების წარმომადგენლებისათვის, რომლებიც დაინტერესებულნი არიან სამართლებრივი გარემოს აღდგენით. ხელისუფლებაში "ქართული ოცნების" მოსვლისთანავე, პირველი, რაც გაკეთდა, იყო საზოგადოებრივი მონიტორინგის ჯგუფის შექმნა, რომელშიც მეც ვმონაწილეობდი. ჩვენი ვალი იყო, ყველა დაწესებულებაში შევსულიყავით და გამოგვევლინა ყველა ის მწამებელი, ბადრაგი იქნებოდა თუ ადმინისტრაციის მოხელე, ვინც უშუალოდ მონაწილეობდა პატიმრების წამებაში, იყო მისი ორგანიზატორი თუ დამხმარე. მათი გვარები თავიდანვე გამოვავლინეთ, ეს ყველაფერი ცნობილია სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის გენერალური ინსპექციისთვის. 55 მონიტორი ყოველდღიურ რეჟიმში აკვირდებოდა სასჯელაღსრულებას, მთავრობას აწვდიდა ყველა იმ მწამებლის ვინაობას, რომლებიც პატიმრებმა კონკრეტული დანაშაულის ჩადენაში ამხილეს. 19 დაწესებულებიდან თითოეულში გამოვლინდა 50-ზე მეტი ჯალათი, რომელთაც ხელს ადებს ასეულობით პატიმარი, აღწერენ წამების მეთოდებს, რომლებსაც ის პირები მიმართავდნენ. რაც ყველაზე მთავარია, ბევრი მათგანი დღემდე თავისუფალია და თანამდებობაზე რჩება. სწორედ ამის შედეგია ის, რომ რუსთავის მე-17 დაწესებულებაში 36-ე დღეა შიმშილობს პირველი ჯგუფის ინვალიდი გიორგი ბეჟიაშვილი, ნაწამები პატიმარი, რომელიც დამნაშავეების გვარებს ასახელებს, მაგრამ მას ყურადღებას არავინ აქცევს.
- ვის უნდა დაეკისროს ამ შემთხვევაში პასუხისმგებლობა?
- საქართველოს ცხრამეტივე დაწესებულებაში მყოფი ასეულობით პატიმარი მიმართავს პროტესტის მშვიდობიან, მაგრამ ამავე დროს რადიკალურ ზომას - შიმშილობას, მართლმსაჯულების ხარვეზების დამდგენი კომისიის შექმნის გაურკვეველი დროით გადავადების გამო. ამ პრობლემის თავიდათავი გახლავთ ის, რომ დაპირებული კანონიერ ძალაში შესული განაჩენის გადახედვის სამართლებრივი მექანიზმი არამცთუ არ სრულდება, მისი გადავადება აბსტრაქტულ ვადებშია მოცემული. ამ პირობის შესრულებას ელოდებიან არა მხოლოდ ვადიანი თავისუფლებააღკვეთილი პატიმრები, არამედ თავისუფლებაში მყოფი ადამიანებიც, რომელთაც წაართვეს ბიზნესი, ქონება, თავისუფლება და ჯანმრთელობა. პატიმრები პირდაპირ აცხადებენ, რომ ისინი ითხოვენ არა მატერიალური ზიანის ანაზღაურებას, არამედ სამართლიანობის და ღირსების აღდგენის პროცესსა და რეაბილიტაციას. ექსკლუზიურად გაწვდით ინფორმაციას იმის შესახებ, რაც ქსნის მე-19 ტუბდაწესებულებაში ხდება. სამკურნალო დაწესებულება უნდა გამორიცხავდეს მასში კარცერის არსებობას, პატიმრის მოთავსებას სამარტოო საკანში განსაკუთრებით მძიმე პირობებში, რომელშიც მას მოუწევს 90 დღემდე თავისუფლების აღკვეთის ვადის გატარება. სამკურნალო დაწესებულებაში კარცერის არსებობა, ყველა საერთაშორისო ნორმის გათვალისწინებით, ამავე დროს, ეროვნული საანგარიშო მოხსენებების დონეზეც აკრძალულია. ყველაზე კურიოზული ის არის, რომ სოზარ სუბარი თავად გვევლინებოდა რეკომენდაციის გამცემად, მე-19 სამკურნალო დაწესებულებაში აკრძალულიყო კარცერები, მისი მინისტრობის დროს კი ამ დაწესებულებაში სასჯელის ზომის სახით კარცერში მოთავსება აქტიურად გამოიყენება. სამკურნალო დაწესებულებაში პატიმრის კარცერში მოთავსება შეიძლება გათანაბრებული იქნეს წამებასა და არაადამიანურ მოპყრობასთან. დღეს ამ დაწესებულებაში პრობლემაა სათანადო მკურნალობა და პატიმრები შიმშილობას, ხშირ შემთხვევაში, არა მარტო სამართლიანი გარემოს აღდგენისა და განაჩენების გადახედვის გამო, არამედ არასწორი მკურნალობიდან გამომდინარე მიმართავენ. ხშირიად ასეთ პატიმრებს შიმშილობის გამო ათავსებენ კარცერებში. მსგავსი რამ ევროპაში ალბათ 50-იან წლებში თუ ხდებოდა. ეს არათუ სამართლიანობის, არამედ ჰუმანურობის თვალსაზრისითაც ყოვლად დაუშვებელია, მით უმეტეს, იმ პირის ხელმძღვანელობის პირობებში, რომელიც ცოტა ხნის წინ გახლდათ სახალხო დამცველი და ხმას იმაღლებდა ადამიანის უფლებების დასაცავად. ამაზე პასუხი არათუ სუბარისგან, იმ არასამთავრობო ორგანიზაციებისგანაც არ მიმიღია, რომლებიც მრავალათასიანი გრანტებით ფინანსდებიან ადამიანის უფლებრივი მდგომარეობის ანალიზის გაშუქებისთვის.
თუ ქვეყანაში სამართლიანობა არ აღსრულდა, ვერც ერთი ინსტიტუცია ვერ განვითარდება და შესაბამისად, მივიღებთ სრულ კოლაფსს.
15 დეკემბერს ქსნის N15 დაწესებულებაში ადგილი ჰქონდა სუიციდის მორიგ მცდელობას - 36 წლის მოშიმშილე პატიმარმა კახა ხარძიანმა თავის ჩამოხრჩობა სცადა, თუმცა, საბედნიეროდ, პატიმრებმა მისი გადარჩენა მოახერხეს. კახა ხარძიანი უკანონო პატიმრობას აპროტესტებდა და საქმის ხელახალ გადახედვას მოითხოვს.
ციალა ხარძიანი, კახა ხარძიანის დედა:
- პატიმრებმა დამირეკეს ციხიდან და მითხრეს, კახა თავის ჩამოხრჩობას აპირებდა და გადავარჩინეთო. ჩემი შვილი უკანონო პატიმარია, 8 წელია სასჯელს ტყუილად იხდის, სხვა პატიმრებთან ერთად შიმშილობდა. კახა რახანია თავისი საქმის გადახედვას მოითხოვს, მაგრამ ყურადღებას არავინ აქცევს. მარტოხელა დედა ვარ, ერთი ბიჭი მყავს და ისიც ციხეშია. უდანაშაულო ადამიანს 15 წელი მიუსაჯეს, ციხის საავადმყოფოში დისკის ოპერაცია გაუკეთეს, ერთი თვე სიცხე ჰქონდა, მაგრამ კაციშვილი არ აქცევდა ყურადღებას. მოვითხოვ, ხელხალა გადაიხედოს მისი საქმე. ჩემი შვილის თვითმკვლელობის მცდელობის ამბავი რომ გავიგე, 15 დეკემბერს რუსთაველზე, აქციაზე წავედი, მაგრამ ავადმყოფი ქალი ვარ, ცუდად შევიქენი და სასწრაფო დახმარებამ საავადმყოფოში გადამიყვანა. კახამ მანამდეც არაერთხელ გააპროტესტა უკანონო პატიმრობა, თვალები და პირიც კი ამოიკერა და შიმშილობა დაიწყო, ვის არ მივმართეთ, ვინ არ შევაწუხეთ, მაგრამ...
- ვიცით, რომ კახა ნარკოდანაშაულისთვის იხდის სასჯელს. როგორ დააპატიმრეს?
- კახა გარდაბანში დაიჭირეს, პირველად რომ გაჩხრიკეს, წამალი არ ჰქონდა, მეორედ კი "აღმოაჩნდა". მას წამალი ჩაუდო გარდაბნელმა პოლიციელმა, ეროვნებით აზერბაიჯანელმა, რომელიც ამჟამად სასჯელს ნარკოტიკებით ვაჭრობის მუხლით იხდის. თუ გადავრჩი, სოზარ სუბარს არ ვაპატიებ აგდებულ დამოკიდებულებას. რამდენჯერ დავურეკე, საქმის კურსში ჩავაყენე, ვთხოვდი, ყურადღება მიექციათ ჩემი ნაოპერაციები, სიცხიანი და მოშიმშილე შვილისთვის და ასე მიპასუხა: იშიმშილოს რამდენიც უნდა, მე რა ვქნაო და ტელეფონი გამითიშა, ყურადღების ღირსადაც არ ჩამთვალა. ჩემი შვილი ყავარჯნებით დადის, განახევრებული აქვს ჯანმრთელობა, სათანადოდ არ მკურნალობენ, სიმართლის დადგენაზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია. არაფრის საშუალება არ მაქვს, ლტოლვილი ვარ და ენით აუწერელ პირობებში მიწევს ცხოვრება, ცემენტის იატაკზე. ჩემს შვილზე ცუდი არავის სმენია, კარგი სახელი ჰქონდა რაიონში. არ ვიცი, როდემდე გავუძლებ ამ ყოფას, შვილიშვილებს ვფიცავ, თუ სამართალი არ აღსრულდა, მეც მოვიკლავ თავს!
ქსნის N19 ტუბერკულოზის სამკურნალო ცენტრში მსჯავრდებულმა რუხაძემ სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა. თანასაკნელების საუბრიდან ირკვევა, რომ პატიმარი ბოლო დროს გულჩათხრობილი გახდა, უკიდურეს გაჭირვებასა და მძიმე ჯანმრთელობის მდგომარეობას მწვავედ განიცდიდა. N6 დაწესებულებაში სუიციდის შემთხვევა დაფიქსირდა. პატიმარი თ.კ. სასჯელს იხდიდა საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 179-ე მუხლის (ყაჩაღობა) მეორე ნაწილით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენის გამო. გლდანის მე-8 დაწესებულებაში პატიმარმა თავი მოიკლა. სასჯელაღსრულების სამინისტრო აცხადებს, რომ სამედიცინო დასკვნის მიხედვით, ბრალდებულს ფსიქიკური აშლილობა ჰქონდა. თუმცა, ექსპერტიზის ეროვნულმა ბიურომ პატიმრის შეურაცხადობა არ დაადასტურა.
თბილისის მე-17 საპყრობილეში პატიმარმა თავის ჩამოხრჩობა სცადა. ლევან კუტალაძე ერთ-ერთია იმ პატიმრებიდან, რომლებიც შიმშილობენ და ამ ფორმით ციხეში არსებულ პირობებს აპროტესტებენ. კუტალაძე, რომელმაც თვითმკვლელობა სცადა, თანასაკნელებმა გადაარჩინეს. რუსთავის მეექვსე საპყრობილეში პატიმარმა ქალმა წამლის ზედმეტი დოზა მიიღო. ექიმებმა მას დროული დახმარება აღმოუჩინეს.
ნანა ფიცხელაური
ყოველკვირეული გაზეთი "ყველა სიახლე"
(გამოდის ოთხშაბათობით)