ქეთა ღვინეფაძე ჟურნალისტია, თუმცა პროფესიით არ მუშაობს და საკუთარი კაფე აქვს. ქეთა ერთ-ერთია იმ ფოტოხელოვანებს შორის, რომელიც მხოლოდ პორტრეტებზე მუშაობს და მის გალერეაში პეიზაჟს ვერ ნახავთ. რამდენიმე მასშტაბური პროექტის ავტორია, ერთხელ "ქოლგაც" მოიგო. ახალბედა ფოტოგრაფმა ფოტოების გადაღება შიშველ ნატურაზე მუშაობით დაიწყო. თუმცა მისთვის სიშიშველე მხოლოდ მანიფესტია, რადგან მიიჩნევს, რომ ამ კუთხით ყველაფერი უკვე გადაღებულია.
- თბილისში დავიბადე და გავიზარდე. პროფესიით ჟურნალისტი ვარ, უნივერსიტეტი დავამთავრე. ფოტოების გადაღება საკმაოდ გვიან დავიწყე, მაგრამ ხელოვნებასთან ყოველთვის ახლოს ვიყავი. ალტერნატიულ პროზას ვწერდი... ხელოვნების ყველა სფერო მაინტერესებდა, თეატრი, კინო, ფოტოგრაფია. 19 წლის ვიყავი, როდესაც დაბადების დღეზე ფოტოაპარატი მაჩუქეს. ფოტოების გადაღება ჩემი მეგობრის, პროფესიონალი მოდელის თამუნა სურგულაძის წყალობით დავიწყე. ძალიან მოსწონდა პოზირება და უამრავ ფოტოს ვუღებდი. ძირითადად პორტრეტებზე ვმუშაობდი. არასოდეს მაინტერესებდა პეიზაჟი, დღემდე არ მაქვს უპერსონაჟო ფოტოები.
- რამდენად აქვს მნიშვნელობა გადასაღები სუბიექტის სქესს?
- არანაირი, მთავარია, პიროვნებამ დამაინტერესოს. ერთი პერიოდი თითქმის მთელი წელი შიშველ ნატურაზე ვიმუშავე. მას შემდეგ, რაც ფოტოგრაფიით დავინტერესდი, მალევე გადავიღე შიშველი ფოტო. ეს ადამიანი ჩემი სამეგობრო წრიდან იყო, მაგრამ მის ვინაობას არ დავასახელებ, ქართული სტერეოტიპების გამო. ჩემთვის უფრო ადვილია ნუდის გადაღება, მაგრამ გამოქვეყნება და სახის გამოჩენა მუდმივად პრობლემაა. სწორედ ამაზეა ჩემი შემდეგი პროექტი, რომელსაც ამერიკისთვის ვაკეთებ. სხვადასხვა ასაკისა და გარეგნობის ქალბატონები სამზარეულოში გადავიღე, მაგრამ ყველას ცენზურა ადევს სახეზე. ამით მინდა, აუდიტორიას დავანახვო, რომ თავად ადებენ ფოტოებს ცენზურას. არადა, ფოტოგრაფიაში დასრულებული პორტრეტი მოიცავს როგორც სხეულს, ასევე სახეს.
იხილეთ სტატიის სრული ვერსია