1997 წელი დადგა. ის-ის იყო, ჯანი ვერსაჩე მოკლეს, რომ სამეგობროში მეხივით გავარდა, გურიაში ზიზის ბებია გარდაიცვალაო... დაიძრა დელეგაცია გურიისკენ... დადგა მიცვალებულის ჩაცმა-დახურვისა და იმ ქვეყნად გასატანებელი ნივთების ჩამოწერისა და შეძენის საკითხი. ერთი და თბილისისკენ გამოემართა, რათა ახალი "პლაში", კაბა და ფეხსაცმელები ეყიდა, ხოლო მეორე გურიაში დარჩა. "მადონას სერვიზიდან" დაწყებული, ნემსითა და ძაფით დამთავრებული, ყველაფერი ჩაულაგა მიცვალებულს.
ამ დროს ერთმა მეზობელმა მორიდებით შეჰკადრა, - ჯეზვე თუ ჩოუდე, ჯეზვე, ყავა უყვარდა უბედურსო... - კიდევ კარგი, გამახსენეო, თქვა დამ და მადლიერებით სავსე თვალები მიაპყრო მეზობელს. ამასობაში მეორე დაც დაბრუნდა თბილისიდან, ნახევრად კმაყოფილი იყო, - ყველაფერი ვიყიდე, მაგრამ მაგის ზომის "პლაში" ვერ ვიშოვე, სახელოები გრძელი ექნებაო...
ახლა თბილისელმა, "გამოსულმა" მეზობელმა აიღო ინიციატივა და შეჰკადრა: - არა უშავს, ჯანი ვერსაჩე იქ დახვდება და თავის ტანზე მოარგებსო... - დები დაიბნენ, მაგრამ არ შეიმჩნიეს... იფიქრეს, ეტყობა ამის მეზობელი მკერავი იყო და მიხედოს, რას დავეძებთო.