ფეხბურთი და გამარჯვება აერთიანებს, აბედნიერებს და ხალხს ერთ მუშტად კრავს, ამაში ყველაზე უკეთ ზუსტად ერთი წლის წინ, 2024 წლის 26 მარტს დავრწმუნდით - ეს ის დღეა, რომელიც ქართული ფეხბურთის ისტორიაში ახალი ათვლის წერტილად შეგვიძლია მივიჩნიოთ, დღე, როცა ყველას გული ერთი რიტმით ძგერდა და როცა მთელი საქართველო გამარჯვების სიხარულმა გააერთიანა..
გვაქვს კიდევ ერთი დღე, რომლის შესახებ საუბარსაც ასე დავიწყებთ - "გახსოვს?"
... და წამით, რომ ყველას სუნთქვა შეგვიკრა, იმ მომენტებს გავიხსენებთ.
ძირითადი შემადგენლობა ასეთი იყო:
მამარდაშვილი, კაკაბაძე, კაშია, კვერკველია, დვალი, შენგელია, ქოჩორაშვილი, კიტეიშვილი, ჩაკვეტაძე, ზივზივაძე, კვარაცხელია. მეორე ტაიმში მიქაუტაძე შემოვიდა მოედანზე, მან ბუდუ ზივზივაძე შეცვალა. დამატებით დროში კი სანიოლმა კვეკვესკირი და დავითაშვილი შემოიყვანა.
ძირითად დროში მატჩი ანგარიშით 0-0 დასრულდა და ყველაფერი პენალტების სერიამ გადაწყვიტა. მთელი მატჩი დაძაბული იყო. მოედანზე უკომპრომისო ბრძოლა მიმდინარეობდა.
განსაკუთრებით დაძაბული იყო მეორე ტაიმის ბოლო წუთები, როდესაც ჩვენს ნაკრებს გოლის გატანის შანსი ჰქონდა. კვარაცხელიამ საჯარიმო დარტყმა შეასრულა, თუმცა ბურთი ცოცხალ კედელს მოხვდა. მანამდე კი პირველ ტაიმის მიწურულს შეხლა-შემოხლა იყო სამწვრთნელო შტაბთან და მსაჯმა წითელი ბარათი მისცა ჩვენი გუნდის სათადარიგო მეკარეს გიორგი ლორიას.
და შემდეგ იყო ეს - უსაზღვრო სიხარული, გამარჯვების ემოციები:
11-მეტრიანების დროს ერთ-ერთი მთავარი გმირი ნაკრების მეკარე გიორგი მამარდაშვილი იყო. ვალენსიურმა გაზეთმა, "სუპერდეპორტემ" მას "საქართველოს ეროვნული გმირი" და "გამარჯვების მთავარი არქიტექტორი უწოდა"
და შემდეგ იყო ზეიმი ქუჩებში, ფეხბურთელებთან ერთად, მომენტი როცა ყველას ერთმანეთი უყვარდა და გამარჯვებას ულოცავდა:
ჩვენ კი ჩვენს ნაკრებს და ქვეყანას ბევრ ისეთ გამარჯვებას ვუსურვებთ, რომელიც ასე გაგვახარებს და გაგვაერთიანებს; წინ მსოფლიო ჩემპიონატის შესარჩევი ეტაპი გველოდება.