საზოგადოება
მსოფლიო

4

აპრილი

დღის ზოგადი ასტროლოგიური პროგნოზი

პარასკევი, მთვარის მეშვიდე დღე დაიწყება 09:24-ზე, მთვარე კირჩხიბში გადავა 02:51-ზე ისეთი საქმეები წამოიწყეთ, რომლებსაც დღესვე დაასრულებთ და სხვა დროისთვის არ გადადებთ. მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებების მიღება სხვა დროისთვის გადადეთ. ფინანსური ოპერაციების დაგეგმვასა და უძრავი ქონების ყიდვა-გაყიდვას არ გირჩევთ. კარგი დღეა მსხვილი საყიდლებისთვის; შემოქმედებითი საქმიანობისთვის, სწავლისა და გამოცდების ჩასაბარებლად. უფროსთან და თანამდებობის პირებთან ნებისმიერ საქმეს მარტივად მოაგვარებთ. კარგი დღეა ფიზიკური ვარჯიშებისა და საოჯახო საქმეების შესასრულებლად. ზომიერება გმართებთ საკვებსა და სასმელში. კარგია ორგანიზმის გაწმენდა მარილებისა და წიდებისაგან. ნუ მიირთმევთ მძიმე საკვებს.
სამართალი
კულტურა/შოუბიზნესი
მეცნიერება
სამხედრო
Faceამბები
მოზაიკა
კონფლიქტები
კვირის კითხვადი სტატიები
თვის კითხვადი სტატიები
"გადაღებებისას გავცივდი, კოტე მოსანახულებლად მოვიდა, ერთი ყუთი ფორთოხალი მომიტანა, ვიტამინები არ გინდაო?" - როგორ იხსენებს ზანდა იოსელიანი "ბიჭიკოს" ფილმიდან "უდიპლომო სასიძო"
"გადაღებებისას გავცივდი, კოტე მოსანახულებლად მოვიდა, ერთი ყუთი ფორთოხალი მომიტანა, ვიტამინები არ გინდაო?" - როგორ იხსენებს ზანდა იოსელიანი "ბიჭიკოს" ფილმიდან  "უდიპლომო სასიძო"

კოტე მგა­ლობ­ლიშ­ვილს პო­პუ­ლა­რო­ბა ად­რე­ულ ასაკ­ში ეწ­ვია, 20 წლის ბიჭი ცნო­ბილ ქარ­თულ ფილმში "უდიპ­ლო­მო სა­სი­ძო“ მთა­ვარ როლ­ში გა­და­ი­ღეს, ვარ­დე­ნის სა­სი­ძო იყო, რო­მე­ლიც დიდი წი­ნა­აღ­მდე­გო­ბის გა­და­ლახ­ვის შემ­დეგ, ბო­ლოს მა­ინც მისი სიძე გახ­და... ბა­ტონ კო­ტეს სხვა ფილ­მებ­შიც უთა­მა­შია, მაგ­რამ მსა­ხი­ო­ბო­ბა პრო­ფე­სი­ად არ გა­უხ­დია. ინ­ჟი­ნე­რი გახ­ლდათ და კა­რი­ე­რის მან­ძილ­ზე არა­ერთ სა­პა­სუ­ხის­მგებ­ლო თა­ნამ­დე­ბო­ბა­ზე მუ­შა­ობ­და (კონ­სტრუქ­ტო­რი, მთა­ვა­რი ინ­ჟი­ნე­რი, გან­ყო­ფი­ლე­ბის უფ­რო­სი, დი­რექ­ტო­რი). იყო ასე­ვე სა­ქარ­თვე­ლოს სამი მოწ­ვე­ვის პარ­ლა­მენ­ტის წევ­რიც.

სამ­წუ­ხა­როდ, კოტე მგა­ლობ­ლიშ­ვი­ლი 18 სექ­ტემ­ბერს 81 წლის ასაკ­ში "კო­ვი­დი 19“-ის გა­და­ტა­ნის შემ­დგომ დარ­ჩე­ნი­ლი გარ­თუ­ლე­ბე­ბით გარ­და­იც­ვა­ლა.

მისი გახ­სე­ნე­ბა ჩვენ მა­ინც იმ ცნო­ბი­ლი ქარ­თუ­ლი ფილ­მით გა­დავ­წყვი­ტეთ, რომ­ლი­თაც ფარ­თოდ გა­იც­ნეს და სა­დაც ქარ­თუ­ლი სცე­ნი­სა თუ კი­ნოს კო­რი­ფე­ე­ბის გვერ­დით და­უ­ვი­წყა­რი როლი შექ­მნა. ამ საქ­მე­ში დახ­მა­რე­ბა მსა­ხი­ობ ზან­და იო­სე­ლი­ანს ვთხო­ვეთ. ქალ­ბა­ტო­ნი ზან­და ფილ­მის ერთ-ერთ გმი­რია, ახალ­გაზ­რდა ზო­ო­ტექ­ნი­კო­სის როლი აქვს, დღეს­დღე­ო­ბით კი ის ერ­თა­დერ­თი მე­მა­ტი­ა­ნეა, ვი­საც "უდიპ­ლო­მო სა­სი­ძოს“ გა­და­სა­ღებ მო­ე­დან­ზე 60 წლის წინ უმუ­შა­ვია.

ზან­და იო­სე­ლი­ა­ნი:

"კო­ტეს გარ­დაც­ვა­ლე­ბამ გული ძა­ლი­ან დამ­წყვი­ტა. უზო­მოდ მე­წყი­ნა. ჩემ­მა შვი­ლებ­მა მისი ამ­ბა­ვი ნელ-ნელა შე­მო­მა­პა­რეს... ვი­ტი­რე... და­სა­ნა­ნია, რომ ჩემი თა­ო­ბის ხალ­ხი ირ­გვლივ თით­ქმის აღარ დარ­ჩა, ადა­მი­ა­ნე­ბი, ვი­საც გა­ე­სა­უბ­რე­ბი და ეტყვი, - "გახ­სოვს?“

ფილ­მის გა­და­ღე­ბის ეპი­ზო­დე­ბის გახ­სე­ნე­ბა მთხო­ვეთ, რო­მე­ლიც იმ პე­რი­ო­დის კოტე მგა­ლობ­ლიშ­ვილს გაგ­ვახ­სე­ნებ­სო... სი­ა­მოვ­ნე­ბით, მაგ­რამ უნდა გი­თხრათ, რომ რე­ჟი­სორ­მა ლე­ვან ხო­ტი­ვარ­მა გა­და­ღე­ბე­ბი რომ და­ი­წყო, სცე­ნარ­ში ჩემი პერ­სო­ნა­ჟი არ იყო, ეტყო­ბა, მხედ­ვე­ლო­ბი­დან გა­მორ­ჩათ ახალ­გაზ­და ზო­ო­ტექ­ნი­კო­სის როლი. კაკო კვან­ტა­ლი­ანს უთ­ქვამს, - მყავს თე­ატ­რში ერთი ახალ­გაზ­რდა მსა­ხი­ო­ბი, ოღონდ, ამას მე რომ გე­უბ­ნე­ბით, მან არ უნდა გა­ი­გო­სო (რად­გა­ნაც მსა­ხი­ო­ბებს უყ­ვართ, როცა ფილმზე რე­ჟი­სო­რი იძა­ხებს)...

გა­და­ღე­ბე­ბი 1961 წელს მა­შინ­დელ მა­ხა­რა­ძე­ში (ახ­ლან­დე­ლი ოზურ­გე­თი) მიმ­დი­ნა­რე­ობ­და. მოკ­ლედ, გა­მო­მი­ძა­ხეს და წა­ვე­დი. ჩემ­თან ერ­თად მსა­ხი­ო­ბი თენ­გიზ მა­ი­სუ­რა­ძე წა­მო­ვი­და, რო­მელ­საც ფილმში ექი­მის როლი აქვს... მა­ტა­რე­ბე­ლი რო­გორც კი ბა­ქან­ზე ჩა­მოდ­გა, სად­გურ­ზე გა­დამ­ღებ­მა ჯგუფ­მა სა­ო­ცა­რი შეხ­ვედ­რა მოგ­ვი­წყო (წვიმ­და, ამი­ტომ იმ დღეს არ მუ­შა­ობ­დნენ). ვა­გო­ნი­დან კი­ბე­ზე ფე­ხის ჩად­გმა არ გვა­ცა­ლეს, ჩვენ­სკენ გა­მო­იქ­ცნენ და ჟრი­ა­მუ­ლი ატე­ხეს - "ჩა­მო­ვიდ­ნე­ენ“, "ჩა­მო­ვიდ­ნე­ენ“ - შე­ძა­ხი­ლე­ბით. ასეთ დახ­ვედ­რას არ ვე­ლო­დით, ნამ­დვი­ლად მო­უ­ლოდ­ნე­ლი იყო - თა­ვი­დან­ვე გაგ­ვა­თა­მა­მეს...

მერე ვი­ღა­ცამ და­ი­ძა­ხა, - დღეს გა­და­ღე­ბა არ ჩა­იშ­ლე­ბა, მზის შუქი გა­მოჩ­ნდა, გა­მო­ი­და­რა, ზან­დას და თენ­გი­ზის გა­სე­ირ­ნე­ბა შე­იძ­ლე­ბა, გა­და­ვი­ღო­თო. არა­და, ჯერ არც კი ვი­ცო­დით, ფილმში რა როლი გვქონ­და, რას ვა­კე­თებ­დით. ხომ გე­უბ­ნე­ბით, კი­ბე­ე­ბი­დან ის წუთი იყო, ფეხი ჩა­მოვ­დგით და უცებ ასე­თი და­ვა­ლე­ბა... რას ვი­ზამ­დით, "გა­ვი­სე­ირ­ნეთ“, - ოპე­რა­ტო­რი იღებ­და, და­ძა­ბუ­ლე­ბი ვი­ყა­ვით, მაგ­რამ ეს არ უნდა გა­მოგ­ვემ­ჟღავ­ნე­ბი­ნა... თენ­გი­ზი იღი­მო­და, რა­ღა­ცებს ლა­პა­რა­კობ­და და მეც ვუ­ღი­მო­დი...

სას­ტუმ­რო­ში და­ბი­ნა­ვე­ბის შემ­დეგ, გა­ვი­გე, რომ ფილმში ბელა მი­რი­ა­ნაშ­ვილს იღებ­დნენ, მთა­ვა­რი როლი ჰქონ­და და მას­თან შეხ­ვედ­რა გა­მი­ხარ­და. ბე­ლას­თან თე­ატ­რა­ლუ­რი ინ­სტი­ტუ­ტი­და­ნაც ახ­ლოს ვი­ყა­ვი. იქვე ისიც შე­ვი­ტყვე, რომ მთა­ვა­რი რო­ლის შემ­სრუ­ლე­ბე­ლი კოტე მგა­ლობ­ლიშ­ვი­ლი იყო, მშვე­ნი­ე­რი ახალ­გაზ­რდა, კარ­გი გა­რეგ­ნო­ბის ბიჭი, ისე­თი, არ შე­იძ­ლე­ბო­და, ყუ­რა­დღე­ბა არ მი­გექ­ცია. ამას­თან, ზრდი­ლო­ბი­ა­ნი, გა­წო­ნას­წო­რე­ბუ­ლი და იუ­მო­რით სავ­სე. ზო­მი­ე­რე­ბაც არ ღა­ლა­ტობ­და - ზედ­მე­ტად არც სი­ტყვას ჩა­მო­გარ­თმევ­და და არც - თვი­თონ და­აკ­ლებ­და. მოკ­ლედ, ყვე­ლაფ­რით შემ­კუ­ლი, უკე­თელ­შო­ბი­ლე­სი ადა­მი­ა­ნი იყო. ასე­თად გა­ვი­ცა­ნი და მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა ასე­თად დარ­ჩა...

კო­ტეს პერ­სო­ნა­ჟი "ჩვე­ნი ოჯა­ხის“ სი­ძე­ო­ბას აპი­რებ­და. მე ახალ­გაზ­რდა ზო­ო­ტექ­ნი­კო­სი ხომ ვარ­დე­ნის ოჯახ­ში მდგმუ­რად ვი­ყა­ვი? მას კი ვარ­დე­ნის ქა­ლიშ­ვი­ლის, ნა­ნის ცო­ლად მოყ­ვა­ნა უნ­დო­და...

- მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ბა­ტო­ნი კოტე პო­პუ­ლა­რუ­ლი კი­ნო­დან გახ­და, მსა­ხი­ო­ბო­ბას არ გაჰ­ყო­ლია...

- კი, არ გაჰ­ყვა. სხვა პრო­ფე­სია ჰქონ­და და რო­გორც ვიცი, სულ კარ­გი სამ­სა­ხუ­რე­ბიც. თუმ­ცა ის სხვა ფილ­მებ­შიც არის გა­და­ღე­ბუ­ლი, მაგ­რამ მთა­ვა­რი როლი მხო­ლოდ აქ ჰქონ­და...

მოკ­ლედ, ასე მო­უ­ლოდ­ნე­ლად აღ­მოვ­ჩნდი გა­და­ღე­ბა­ზე, სა­დაც შევ­ხვდი ასე­ვე ჩემს უახ­ლო­ეს მე­გო­ბარს გუ­რამ გო­გა­ვას, ბელა მი­რი­ა­ნაშ­ვილს, კოტე მგა­ლობ­ლიშ­ვილს, არაჩ­ვე­უ­ლებ­რივ ფო­ტოგ­რაფს, ჟენ­კა კა­რა­ცის. ეს ხუ­თე­უ­ლი იქ დი­დად დავ­მე­გობ­რდით.

გა­და­ღე­ბებ­ზე 5 დღის საკ­ვე­ბის ფულს გვაძ­ლევ­დნენ და გა­დავ­წყვი­ტეთ, ბან­კი­რი აგ­ვერ­ჩია, ვინც იმ ფულს ჩა­ი­ბა­რებ­და და 5 დღის გან­მავ­ლო­ბა­ში გვაჭ­მევ­და, გვას­მევ­და. თუ გა­ა­მარ­თლებ­და და საქ­მეს კარ­გად გა­უ­ძღვე­ბო­და, 5 დღის მე­რეც დავ­ტო­ვებ­დით, თუ არა­და, სხვას ავირ­ჩევ­დით. ჰოდა, ის ბან­კი­რი მე აღ­მოვ­ჩნდი... ასე­თი ურ­თი­ერ­თო­ბე­ბი ჩვენს უფრო და­ახ­ლო­ე­ბას, და­მე­გობ­რე­ბას ხელს უწყობ­და... ახალ­გაზ­რდე­ბი ვი­ყა­ვით და გა­და­ღე­ბე­ბის მერე, რო­გორც შეგ­ვეძ­ლო, ვერ­თო­ბო­დით და დრო მშვე­ნივ­რად გა­დი­ო­და.

ეთხელ გავ­ცივ­დი, ავად გავ­ხდი, მი­თხრეს, - იწე­ქი, გა­მო­შუშ­დი, გა­რეთ არ გა­მოხ­ვი­დე, არ შე­გიბ­რუ­ნო­სო. თან, იმ დღეს ჩემი გა­და­ღე­ბაც არ იყო და უცებ ვხე­დავ, კოტე მო­ვი­და და ხელ­ში ერთი დიდი ყუთი უკა­ვია, რო­მე­ლიც ფორ­თოხ­ლი­თაა სავ­სე. - ავად რომ ხარ, ვი­ტა­მი­ნე­ბი არ გინ­დაო?

კოლ­მე­ურ­ნე­ო­ბა­ში გვი­წევ­და გა­და­ღე­ბა, სა­დაც ციტ­რუ­სი იკ­რი­ფე­ბო­და, ისი­ნი კრეფ­დნენ და ჩვენ ვეხ­მა­რე­ბო­დით. იქ ჭამა და ასე 10-15 ცა­ლის აღე­ბა შე­იძ­ლე­ბო­და, მაგ­რამ კო­ტეს ჩემს მო­სა­კი­თხად მთე­ლი ყუ­თით წა­მო­უ­ღია...

მოკ­ლედ, სა­ო­ცა­რი ჯგუ­ფი იყო, სა­დაც ყვე­ლა ერ­თმა­ნე­თის მი­მართ კარ­გად იყო გან­წყო­ბი­ლი. შე­სა­ნიშ­ნა­ვი კაცი იყო რე­ჟი­სო­რი ლე­ვან ხო­ტი­ვა­რი, დიდი გა­მოც­დი­ლე­ბა იყო ასე­ვე იმ გე­ნი­ა­ლურ მსა­ხი­ო­ბებ­თან ერ­თად დამ­წყე­ბი მსა­ხი­ო­ბე­ბის ყოფ­ნა და მუ­შა­ო­ბაც.

გა­და­ღე­ბე­ბი რომ დას­რულ­და, ის ოთხე­უ­ლი ისე და­ვახ­ლოვ­დით, რომ და­შო­რე­ბა და ჩვენ-ჩვე­ნი გზე­ბით გა­ფან­ტვა დაგ­ვე­ნა­ნა და გა­დავ­წყვი­ტეთ, თვე­ში ერთი რი­ცხვი დაგ­ვეთ­ქვა და ყვე­ლა­ნი შევ­ხვედ­რი­ლი­ყა­ვით. გუ­რამ გო­გა­ვა პლე­ხა­ნოვ­ზე ცხოვ­რობ­და, სა­კუ­თა­რი სახ­ლი ჰქონ­და. გვი­თხრა, - მა­მას ჰქონ­და ოთა­ხი, სა­დაც მუ­შა­ობ­და, მისი გარ­დაც­ვა­ლე­ბის შემ­დეგ ოთა­ხი ჩე­მია და ყო­ვე­ლი თვის 18 რი­ცხვში ჩემ­თან შე­ვიკ­რი­ბო­თო. წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში გუ­რამ­თან ვიკ­რი­ბე­ბო­დით. მერე ისე მოხ­და, რომ გუ­რა­მი უეც­რად გარ­და­იც­ვა­ლა, რაც დიდი ტრა­გე­დია იყო... გა­ვი­და წლე­ბი და ბე­ლაც წა­ვი­და, მისი ამ­ბა­ვიც სა­ოც­რად გან­ვი­ცა­დე...

- ბა­ტო­ნი კოტე ბო­ლოს რო­დის ნა­ხეთ?

- ფილ­მი 50 წლის რომ გახ­და, ლია მი­ქა­ძემ და­მი­რე­კა, - კი­ნე­მა­ტოგ­რა­ფის­ტთა კავ­ში­რის შე­ნო­ბა­ში გე­პა­ტი­ჟე­ბი, კოტე მგა­ლობ­ლიშ­ვილს უნდა შე­გახ­ვედ­რო და "უდიპ­ლო­მო სა­სი­ძო­ზე“ მუ­შა­ო­ბის პე­რი­ო­დი უნდა გა­გახ­სე­ნო­თო. ძა­ლი­ან გა­მი­ხარ­და და წა­ვე­დი. გა­და­ცე­მის­თვის ხდე­ბო­და ჩვე­ნი ჩა­წე­რა. დიდი მონ­დო­მე­ბით და ენ­თუ­ზი­აზ­მით ვიხ­სე­ნებ­დით 50 წლის წი­ნან­დელ პე­რი­ოდს, ის­ტო­რი­ებს ერ­თმა­ნეთს ვა­წყვე­ტი­ნებ­დით - არა, მე უკეთ მახ­სოვს, მე - უკე­თო. იმ შეხ­ვედ­რით დი­დად ვი­სი­ა­მოვ­ნე.

ახლა კი მინ­და, დიდი მად­ლო­ბა თქვენ გა­და­გი­ხა­დოთ, რომ კოტე გა­იხ­სე­ნეთ და მას­ზე სა­უბ­რის სა­შუ­ა­ლე­ბა მო­მე­ცით...

დეა
2

ძალიან მიყვარს ძველი ქართული ფილმები,საოცარია მსახიობებით და ცხოვრებისესული სიუჟეტებით. ღმერთმა გაანათლოს ყველა გარდაცვლილი მსახიობი დავისურვებდი რომ,ჩემს ქვეყანას ბევრად უკეთესი მსახიობები და ფილმები ჰქონოდეს!

ავტორი:

"გადაღებებისას გავცივდი, კოტე მოსანახულებლად მოვიდა, ერთი ყუთი ფორთოხალი მომიტანა, ვიტამინები არ გინდაო?" - როგორ იხსენებს ზანდა იოსელიანი "ბიჭიკოს" ფილმიდან "უდიპლომო სასიძო"

"გადაღებებისას გავცივდი, კოტე მოსანახულებლად მოვიდა, ერთი ყუთი ფორთოხალი მომიტანა, ვიტამინები არ გინდაო?" - როგორ იხსენებს ზანდა იოსელიანი "ბიჭიკოს" ფილმიდან  "უდიპლომო სასიძო"

კოტე მგალობლიშვილს პოპულარობა ადრეულ ასაკში ეწვია, 20 წლის ბიჭი ცნობილ ქართულ ფილმში "უდიპლომო სასიძო“ მთავარ როლში გადაიღეს, ვარდენის სასიძო იყო, რომელიც დიდი წინააღმდეგობის გადალახვის შემდეგ, ბოლოს მაინც მისი სიძე გახდა... ბატონ კოტეს სხვა ფილმებშიც უთამაშია, მაგრამ მსახიობობა პროფესიად არ გაუხდია. ინჟინერი გახლდათ და კარიერის მანძილზე არაერთ საპასუხისმგებლო თანამდებობაზე მუშაობდა (კონსტრუქტორი, მთავარი ინჟინერი, განყოფილების უფროსი, დირექტორი). იყო ასევე საქართველოს სამი მოწვევის პარლამენტის წევრიც.

სამწუხაროდ, კოტე მგალობლიშვილი 18 სექტემბერს 81 წლის ასაკში "კოვიდი 19“-ის გადატანის შემდგომ დარჩენილი გართულებებით გარდაიცვალა.

მისი გახსენება ჩვენ მაინც იმ ცნობილი ქართული ფილმით გადავწყვიტეთ, რომლითაც ფართოდ გაიცნეს და სადაც ქართული სცენისა თუ კინოს კორიფეების გვერდით დაუვიწყარი როლი შექმნა. ამ საქმეში დახმარება მსახიობ ზანდა იოსელიანს ვთხოვეთ. ქალბატონი ზანდა ფილმის ერთ-ერთ გმირია, ახალგაზრდა ზოოტექნიკოსის როლი აქვს, დღესდღეობით კი ის ერთადერთი მემატიანეა, ვისაც "უდიპლომო სასიძოს“ გადასაღებ მოედანზე 60 წლის წინ უმუშავია.

ზანდა იოსელიანი:

"კოტეს გარდაცვალებამ გული ძალიან დამწყვიტა. უზომოდ მეწყინა. ჩემმა შვილებმა მისი ამბავი ნელ-ნელა შემომაპარეს... ვიტირე... დასანანია, რომ ჩემი თაობის ხალხი ირგვლივ თითქმის აღარ დარჩა, ადამიანები, ვისაც გაესაუბრები და ეტყვი, - "გახსოვს?“

ფილმის გადაღების ეპიზოდების გახსენება მთხოვეთ, რომელიც იმ პერიოდის კოტე მგალობლიშვილს გაგვახსენებსო... სიამოვნებით, მაგრამ უნდა გითხრათ, რომ რეჟისორმა ლევან ხოტივარმა გადაღებები რომ დაიწყო, სცენარში ჩემი პერსონაჟი არ იყო, ეტყობა, მხედველობიდან გამორჩათ ახალგაზდა ზოოტექნიკოსის როლი. კაკო კვანტალიანს უთქვამს, - მყავს თეატრში ერთი ახალგაზრდა მსახიობი, ოღონდ, ამას მე რომ გეუბნებით, მან არ უნდა გაიგოსო (რადგანაც მსახიობებს უყვართ, როცა ფილმზე რეჟისორი იძახებს)...

გადაღებები 1961 წელს მაშინდელ მახარაძეში (ახლანდელი ოზურგეთი) მიმდინარეობდა. მოკლედ, გამომიძახეს და წავედი. ჩემთან ერთად მსახიობი თენგიზ მაისურაძე წამოვიდა, რომელსაც ფილმში ექიმის როლი აქვს... მატარებელი როგორც კი ბაქანზე ჩამოდგა, სადგურზე გადამღებმა ჯგუფმა საოცარი შეხვედრა მოგვიწყო (წვიმდა, ამიტომ იმ დღეს არ მუშაობდნენ). ვაგონიდან კიბეზე ფეხის ჩადგმა არ გვაცალეს, ჩვენსკენ გამოიქცნენ და ჟრიამული ატეხეს - "ჩამოვიდნეენ“, "ჩამოვიდნეენ“ - შეძახილებით. ასეთ დახვედრას არ ველოდით, ნამდვილად მოულოდნელი იყო - თავიდანვე გაგვათამამეს...

მერე ვიღაცამ დაიძახა, - დღეს გადაღება არ ჩაიშლება, მზის შუქი გამოჩნდა, გამოიდარა, ზანდას და თენგიზის გასეირნება შეიძლება, გადავიღოთო. არადა, ჯერ არც კი ვიცოდით, ფილმში რა როლი გვქონდა, რას ვაკეთებდით. ხომ გეუბნებით, კიბეებიდან ის წუთი იყო, ფეხი ჩამოვდგით და უცებ ასეთი დავალება... რას ვიზამდით, "გავისეირნეთ“, - ოპერატორი იღებდა, დაძაბულები ვიყავით, მაგრამ ეს არ უნდა გამოგვემჟღავნებინა... თენგიზი იღიმოდა, რაღაცებს ლაპარაკობდა და მეც ვუღიმოდი...

სასტუმროში დაბინავების შემდეგ, გავიგე, რომ ფილმში ბელა მირიანაშვილს იღებდნენ, მთავარი როლი ჰქონდა და მასთან შეხვედრა გამიხარდა. ბელასთან თეატრალური ინსტიტუტიდანაც ახლოს ვიყავი. იქვე ისიც შევიტყვე, რომ მთავარი როლის შემსრულებელი კოტე მგალობლიშვილი იყო, მშვენიერი ახალგაზრდა, კარგი გარეგნობის ბიჭი, ისეთი, არ შეიძლებოდა, ყურადღება არ მიგექცია. ამასთან, ზრდილობიანი, გაწონასწორებული და იუმორით სავსე. ზომიერებაც არ ღალატობდა - ზედმეტად არც სიტყვას ჩამოგართმევდა და არც - თვითონ დააკლებდა. მოკლედ, ყველაფრით შემკული, უკეთელშობილესი ადამიანი იყო. ასეთად გავიცანი და მთელი ცხოვრება ასეთად დარჩა...

კოტეს პერსონაჟი "ჩვენი ოჯახის“ სიძეობას აპირებდა. მე ახალგაზრდა ზოოტექნიკოსი ხომ ვარდენის ოჯახში მდგმურად ვიყავი? მას კი ვარდენის ქალიშვილის, ნანის ცოლად მოყვანა უნდოდა...

- მიუხედავად იმისა, რომ ბატონი კოტე პოპულარული კინოდან გახდა, მსახიობობას არ გაჰყოლია...

- კი, არ გაჰყვა. სხვა პროფესია ჰქონდა და როგორც ვიცი, სულ კარგი სამსახურებიც. თუმცა ის სხვა ფილმებშიც არის გადაღებული, მაგრამ მთავარი როლი მხოლოდ აქ ჰქონდა...

მოკლედ, ასე მოულოდნელად აღმოვჩნდი გადაღებაზე, სადაც შევხვდი ასევე ჩემს უახლოეს მეგობარს გურამ გოგავას, ბელა მირიანაშვილს, კოტე მგალობლიშვილს, არაჩვეულებრივ ფოტოგრაფს, ჟენკა კარაცის. ეს ხუთეული იქ დიდად დავმეგობრდით.

გადაღებებზე 5 დღის საკვების ფულს გვაძლევდნენ და გადავწყვიტეთ, ბანკირი აგვერჩია, ვინც იმ ფულს ჩაიბარებდა და 5 დღის განმავლობაში გვაჭმევდა, გვასმევდა. თუ გაამართლებდა და საქმეს კარგად გაუძღვებოდა, 5 დღის მერეც დავტოვებდით, თუ არადა, სხვას ავირჩევდით. ჰოდა, ის ბანკირი მე აღმოვჩნდი... ასეთი ურთიერთობები ჩვენს უფრო დაახლოებას, დამეგობრებას ხელს უწყობდა... ახალგაზრდები ვიყავით და გადაღებების მერე, როგორც შეგვეძლო, ვერთობოდით და დრო მშვენივრად გადიოდა.

ეთხელ გავცივდი, ავად გავხდი, მითხრეს, - იწექი, გამოშუშდი, გარეთ არ გამოხვიდე, არ შეგიბრუნოსო. თან, იმ დღეს ჩემი გადაღებაც არ იყო და უცებ ვხედავ, კოტე მოვიდა და ხელში ერთი დიდი ყუთი უკავია, რომელიც ფორთოხლითაა სავსე. - ავად რომ ხარ, ვიტამინები არ გინდაო?

კოლმეურნეობაში გვიწევდა გადაღება, სადაც ციტრუსი იკრიფებოდა, ისინი კრეფდნენ და ჩვენ ვეხმარებოდით. იქ ჭამა და ასე 10-15 ცალის აღება შეიძლებოდა, მაგრამ კოტეს ჩემს მოსაკითხად მთელი ყუთით წამოუღია...

მოკლედ, საოცარი ჯგუფი იყო, სადაც ყველა ერთმანეთის მიმართ კარგად იყო განწყობილი. შესანიშნავი კაცი იყო რეჟისორი ლევან ხოტივარი, დიდი გამოცდილება იყო ასევე იმ გენიალურ მსახიობებთან ერთად დამწყები მსახიობების ყოფნა და მუშაობაც.

გადაღებები რომ დასრულდა, ის ოთხეული ისე დავახლოვდით, რომ დაშორება და ჩვენ-ჩვენი გზებით გაფანტვა დაგვენანა და გადავწყვიტეთ, თვეში ერთი რიცხვი დაგვეთქვა და ყველანი შევხვედრილიყავით. გურამ გოგავა პლეხანოვზე ცხოვრობდა, საკუთარი სახლი ჰქონდა. გვითხრა, - მამას ჰქონდა ოთახი, სადაც მუშაობდა, მისი გარდაცვალების შემდეგ ოთახი ჩემია და ყოველი თვის 18 რიცხვში ჩემთან შევიკრიბოთო. წლების განმავლობაში გურამთან ვიკრიბებოდით. მერე ისე მოხდა, რომ გურამი უეცრად გარდაიცვალა, რაც დიდი ტრაგედია იყო... გავიდა წლები და ბელაც წავიდა, მისი ამბავიც საოცრად განვიცადე...

- ბატონი კოტე ბოლოს როდის ნახეთ?

- ფილმი 50 წლის რომ გახდა, ლია მიქაძემ დამირეკა, - კინემატოგრაფისტთა კავშირის შენობაში გეპატიჟები, კოტე მგალობლიშვილს უნდა შეგახვედრო და "უდიპლომო სასიძოზე“ მუშაობის პერიოდი უნდა გაგახსენოთო. ძალიან გამიხარდა და წავედი. გადაცემისთვის ხდებოდა ჩვენი ჩაწერა. დიდი მონდომებით და ენთუზიაზმით ვიხსენებდით 50 წლის წინანდელ პერიოდს, ისტორიებს ერთმანეთს ვაწყვეტინებდით - არა, მე უკეთ მახსოვს, მე - უკეთო. იმ შეხვედრით დიდად ვისიამოვნე.

ახლა კი მინდა, დიდი მადლობა თქვენ გადაგიხადოთ, რომ კოტე გაიხსენეთ და მასზე საუბრის საშუალება მომეცით...