ქართული ემიგრაციის დამსახურებაზე ბევრი საუბარი არაა საჭირო. ყველამ კარგად ვიცით, რომ უცხოეთიდან გამოგზავნილი ფულით უამრავმა ადამიანმა გადაირჩინა თავი. ბუნებრივია, არც არავის ეხალისება მშობლიური ქვეყნისა და საკუთარი კერის მიტოვება, მაგრამ როცა სხვა გზა არ ჩანს, ემიგრაცია უკვე განაჩენია! ზოგადად, ემიგრანტები მაშინ ახსენდება ხელისუფლებას, როცა არჩევნებია. ამ არჩევნებით კი მათთვის არაფერი იცვლება. უცხოეთში მცხოვრები ჩემი ნაცნობი ქართველები აღარც ელოდებიან მათდამი განსაკუთრებულ მიდგომას. რამდენიმე დღის წინ, ისრაელში მცხოვრებმა ლეგალურმა ემიგრანტმა მითხრა, რომ არ აპირებს არჩევნებზე წასვლას. ასევე, ნიუ-იორკსა თუ ათენში მყოფი ემიგრანტების ნაწილსაც აღარ სურს, ხმა მისცეს პოპულისტებსა და ყალბ დამპირებლებს, რომლებიც აცხადებენ, რომ მომავალში ყველა ქართველის ღირსეულად დაბრუნებას უზრუნველყოფენ...
ამჯერად ერთ "ამერიკელზე" მინდა გესაუბროთ. ის უპრეტენზიო, უამბიციო და წყნარი ადამიანია. ლია ჰქვია, თუმცა, ბავშვობიდან კაიას ეძახიან. მისი თანამონაწილეობით საქართველოში არაერთხელ გახარებია გული ობოლს, უპოვარს, ავადმყოფს, ხნიერსა თუ ჩვილს! რამდენჯერმე დაჟინებით ვთხოვე, საკუთარ თავზე მოეთხრო. ბოლოს, დავითანხმე და ასეთი რამ მომწერა (გთავაზობთ მცირედი შესწორებით):
"ბატონო როლანდ, თქვენ საქართველოში ბევრს მოგზაურობთ და თქვენი ფოტოების შემყურე, თქვენთან ერთად მეც ვმოგზაურობდი თითქოს... ვიფიქრე, ვიფიქრე და გადავწყვიტე, ჩემ შესახებ მომეწერა. უფლის ნებით, ლამაზ, თბილ და მყუდრო ოჯახში აღვიზარდე. ჩვენს სახლში ურთიერთპატივისცემა, სხვათა დახმარება, ერთმანეთის სიყვარული, მხარში დგომა და მოხუცების დიდი სიყვარული სუფევდა. ჩემი ნამდვილი სახელი და გვარი ლია მაღლაკელიძეა, კაია კი ბაბუას დაურქმევია. დროთა განმავლობაში მივხვდი, რომ ბაბუმ კარგი კოდი თუ სტრატეგია ჩადო ამ სახელში. როგორც ამბობენ, ის ძალიან პატიოსანი კაცი იყო. სოფელში მოხუცებისგან გამიგონია, რომ ომის დროს ხორბლის საწყობი ბაბუას ჩააბარეს, როგორც ყველაზე პატიოსანს და ისიც, ისე ანაწილებდა ხორბალს, რომ ყველა კმაყოფილი ყოფილა. არადა, თვითონ 5 შვილს ზრდიდა და როგორ სჭირდებოდა, ალბათ. დედაჩემი ექიმი იყო, მამა _ სამხედრო პირი. ამერიკაში რომ ჩამოვედი, შემთხვევით შევხვდი ხალხს, რომლებსაც დღემდე ახსოვთ ჩემი მშობლების მხარში დგომა. ეგება, ბანალურად მოეჩვენოს ვინმეს, მაგრამ ეს ნამდვილად მეამაყება... განაგრძეთ კითხვა