როდესაც შენთვის ძვირფას ადამიანს მკურნალობა და დახმარება სჭირდება, მზად ხარ, ნებისმიერი თანხა გაიღო, ყველაფერი გააკეთო, რომ როგორმე სიცოცხლე და ჯანმრთელობა შეუნარჩუნო, მაგრამ... აქ ჩნდება რამდენიმე კითხვა, რომელიც ყველას აწუხებს. კერძოდ: რამდენად ეფექტიანი და ხარისხიანია წამლები, რომლებსაც ვყიდულობთ და რამდენად არის დაცული ჩვენი ჯანმრთელობა? ამ მტკივნეულ საკითხზე სასაუბროდ ჯანდაცვის კონსულტანტს, თინა ტურძილაძეს მივმართეთ:
- ქალბატონო თინა, სპეციალისტები წლების განმავლობაში ამტკიცებენ, რომ საქართველოში შემოსული მედიკამენტების ხარისხი არ შეესაბამება ევროპულ სტანდარტებს. რას გვეტყვით ამის შესახებ?
- როგორც წესი, ყველა სახელმწიფო თვითონ განსაზღვრავს სტანდარტებს, რომელსაც უნდა აკმაყოფილებდეს მის ბაზარზე შემოსული წამალი. სამწუხაროდ, ჩვენ არ გვაქვს ეს სტანდარტები, ამიტომ ლოგიკურია, რომ არ გვაქვს ხარისხისა და ეფექტიანობის გარანტიები. ხშირად გვეკითხებიან, ჩვენი ქვეყნის საზღვარზე უხარისხო მედიკამენტები ხომ არ შემოდის ან რამდენად არის დაცული ეს სფერო ფალსიფიკაციისაგან? - პრობლემა სწორედ ისაა, რომ საზღვარი არ არის მთავარი კარიბჭე, სადაც კარგი და ცუდი წამლის გარჩევა ხდება. მთავარი ე.წ. წამლის რეგისტრაციაა, რომელიც კანონითაა განსაზღვრული. სამწუხაროდ, აქ იმალება მთავარი პრობლემა, რადგან ჩვენთან არსებული წესები ვეღარ პასუხობს იმ გლობალურ გამოწვევებს, რომელიც დღეს ფარმაციის სფეროშია. ეს არის საკითხი, საიდანაც სახელმწიფომ ამ სფეროს რეფორმები უნდა დაიწყოს. რაც შეეხება საბაჟო პროცედურებს, ცხადია, ეს ძალზე მნიშვნელოვანი ბარიერია, რომ ქვეყანაში უხარისხო, ფალსიფიცირებული წამალი არ მოხვდეს, მაგრამ საბაჟოს მხოლოდ ტექნიკური უზრუნველყოფა ევალება. თუ მარეგულირებელი ვერ არჩევს ერთმანეთისგან კარგსა და ცუდს, მაშინ საბაჟო ამ ფუნქციას ვერ შეასრულებს. შესაბამისად, რისკი, რომ ქართულ ბაზარზე ფალსიფიცირებული წამლები მოხვდეს, მაღალია. ამიტომ, თუ გლობალურ ბაზარზე წამლის ფალსიფიცირების დონე საშუალოდ 10%-ით განისაზღვრა, ხოლო განვითარებულ ქვეყნებში - დაახლოებით 1%-ზე მეტია, ექსპერტები ვარაუდობენ, რომ სუსტი რეგულაციის მქონე ქვეყნებში ეს ციფრი საშუალოდ, 30%-ს აღემატება. ჩვენდა სამწუხაროდ, ამ ქვეყნებს შორის საქართველოცაა.
- ჩვენს აფთიაქებში ხშირად ერთი წამლის ორი სახეობა აქვთ. მაგალითად, გერმანული და ინდური... ასეთ დროს ექიმები გვირჩევენ გერმანული წარმოების მედიკამენტი შევიძინოთ, რატომ?
- წამლის წარმომავლობა, ცხადია, არ არის წამლის ობიექტური შეფასების კრიტერიუმი. უსაფრთხო და ხარისხიანი წამალი შეიძლება იყოს როგორც ინდური, ასევე გერმანულიც, მაგრამ როცა არ გვაქვს ჩვენი ქვეყნის სარეგულაციო სისტემის ნდობა, ბუნებრივია, ვცდილობთ ისეთი მედიკამენტი შევარჩიოთ, რომელიც ევროპულ ქვეყნებშია წარმოებული. სხვათა შორის, ევროპასა და ამერიკაშიც იყიდება ინდური წამლები, მაგრამ იქ წამალმა უნდა დააკმაყოფილოს ამერიკული რეგულაციები და არა - ინდური. ასე რომ, პრობლემა ჩვენს რეგულაციებსა და ტექნიკურ შესაძლებლობებშია.
- რას გვეტყვით ე.წ. გენერიკებზე?
- შევეცდები, პოპულარული ენით ავხსნა, რა არის გენერიკი და რატომ არის ის ჩვენთვის საინტერესო: როგორც წესი, ახალი წამლის (ახალი ფორმულის) შექმნასა და ბაზარზე დაშვებას დაახლოებით 10-12 წელი და 1 მილიარდ 200 მილიონი დოლარი სჭირდება. შესაბამისად, ამ პროდუქტის თვითღირებულება ძალიან მაღალია და მის გამოსაშვებად ხშირად კომპანიების გაერთიანებაც კი ხდება საჭირო, მაგრამ ეს ამად ღირს, ვინაიდან იქმნება წამლები, რომლებიც მილიონობით ადამიანს უბრუნებს სიცოცხლის შანსს, ხოლო ბიზნესს - მილიარდობით მოგებას აძლევს. მწარმოებელს ეძლევა 20-წლიანი საპატენტო ვადა და ამ ვადის განმავლობაში არავის მის გარეშე ახალი ფორმულის გამოყენების უფლება არა აქვს. კონკურენტების არარსებობის გამო, მწარმოებელი მილიარდობით მოგებას იღებს, ხოლო ამ ვადის გასვლის შემდეგ ამავე ფორმულის გამოყენების უფლება სხვა მწარმოებლებსაც ეძლევა. ასე ჩნდება ბაზარზე ე.წ. პირველი რიგის გენერიკები, რომლებიც ბევრად უფრო იაფი და ხელმისაწვდომია, ვიდრე ორიგინალი წამალი. მერე უკვე იწყება კონკურენცია და იქმნება მეორე რიგის გენერიკებიც... მთავარი ის არის, რომ გენერიკი ყოველთვის ორიგინალი წამლის თერაპიული ეკვივალენტი უნდა იყოს, მაგრამ სამწუხაროდ, ჩვენი სისტემა ამის კონტროლს ვერ უზრუნველყოფს. შესაბამისად, ამ მხრივ გარანტიებიც არ გვაქვს.
- ძალიან ბევრი ადამიანი ფიქრობს, რომ ძველებური, რუსული წარმოების წამლები გაცილებით საიმედო და ეფექტიანია. თქვენ რა აზრის ხართ?
- არ ვიზიარებ ამ მოსაზრებას... საბჭოთა ფარმაცევტიკა არასოდეს ყოფილა ფარმაციის ავანგარდში, მაშინ როცა ამერიკა და ევროპა ყოველთვის ძალზე ეფექტიან, ინოვაციურ წამლებს ქმნიდნენ. საბჭოური წარმოშობის წამლები ბევრად იაფია, მაგრამ ნაკლებად ეფექტიანი. გასაგებია, რომ ისეთი ღარიბი ქვეყნისთვის, როგორიც საქართველოა, დაუძლეველი პრობლემაა ძვირფასი წამლების შეძენა, ამიტომაც ქვეყნის სტრატეგიული ხაზი გენერიკები უნდა გახდეს, ოღონდ ეს უნდა იყოს თერაპიულად ეკვივალენტური გენერიკები - სწორედ ეს არის ჩვენი ჯანდაცვის გადარჩენის ერთადერთი გზა.
- რას ურჩევთ ადამიანებს, რომლებიც მიჯაჭვულნი არიან მედიკამენტებს და უბრალო თავის ტკივილის დროსაც წამალს სვამენ?
- "ყველა ნივთიერება შხამია... მხოლოდ სწორი დოზა განასხვავებს შხამს წამლისაგან" - ეს ცნობილი შვეიცარიელი ექიმის, ფარმაცევტისა და მეცნიერის - პარაცელსის სიტყვებია. დიახ, არ არსებობს უსაფრთხო ქიმიური ნივთიერება. კიდევ უფრო იზრდება საფრთხე, თუ ეს ნივთიერება არასწორად გამოიყენება და როცა საქმე თანამედროვე წამლებს ეხება, ამგვარი საფრთხე ძალიან მაღალია! თანამედროვე წამლებს, ატომური ენერგიის მსგავსად, შეუძლია, რადიკალურად შეცვალოს კაცობრიობის ბედი: ზოგიერთმა წამალმა მილიარდობით ადამიანს მისცა სიცოცხლის გადარჩენის შანსი, მაგრამ საპირისპირო მაგალითებიც გვაქვს: ავიღოთ თუნდაც ძალზე გახმაურებული წამლის - ტალიდომიდის შემთხვევა, რომლის გამოც 10 ათასზე მეტი ბავშვი გაჩნდა თანდაყოლილი დეფექტებით - კიდურების გარეშე ან დეფორმირებული კიდურებით. ამ ბავშვების ნახევარი უკვე დაიღუპა, ხოლო ვინც გადარჩა - ინვალიდია... მიზეზი ფეხმძიმობის პირველ ტრიმესტრში მიღებული ტალიდომიდი იყო, რომელიც აფთიაქებში იყიდებოდა, როგორც უსაფრთხო, დამამშვიდებელი საძილე საშუალება ფეხმძიმეებისთვის... ეს იყო, ერთი შეხედვით, სრულიად უწყინარი წამალი, რომელმაც სავალალო შედეგები გამოიწვია. მსგავსი მაგალითების დასახელება კიდევ შეიძლება!
- დაბოლოს, რას გვირჩევთ - რომელ წამლებს მივანიჭოთ უპირატესობა და შეძლებისდაგვარად, როგორ შევინარჩუნოთ ჯანმრთელობა?
- ჯანმრთელობის შენარჩუნება ბავშვობის ასაკიდან უნდა დავიწყოთ: პირველ რიგში, მაქსიმალურად უნდა მოვარიდოთ ბავშვები წამლებს. არაერთ მშობელს ბავშვის მაღალი სიცხის გამოც კი სასოწარკვეთილება იპყრობს და მას ათასნაირ წამალს ასმევს მაშინ, როცა ტემპერატურა ინფექციასთან ბრძოლის პირველი ნიშანია. ამ დროს ყალიბდება მოზარდის იმუნიტეტი და პროცესში ჩარევა მიზანშეწონილი არ არის. აქვე უნდა ვთქვა, რომ ხშირად დედები ბავშვს ასმევენ იმავე პრეპარატს, რომელსაც თვითონ იღებენ. მაგალითად - ასპირინს... ამერიკის დაავადებათა კონტროლისა და პროფილაქტიკის ცენტრის რეკომენდაციით, ასპირინის გამოყენება სიცხის დამწევად მხოლოდ 19 წლის ზემოთ არის მიზანშეწონილი, ვინაიდან მაღალია რეიეს სინდრომის - თავის ტვინისა და ღვიძლის დაზიანების რისკი. ასპირინის ბავშვებში გამოყენებას შეიძლება ლეტალური შედეგი მოჰყვეს. იგივე შეიძლება ითქვას სხვა წამლებზეც. ამიტომ, მშობლებმა უფრო მეტი უნდა იცოდნენ წამლებზე და იმ პროცესებზე, რომლებიც მათი შვილების ორგანიზმში მიმდინარეობს. ბავშვს ზრდასთან ერთად ეცვლება ორგანიზმში ცხიმის, ცილისა და წყლის შემცველობა. ექიმი ვალდებულია, იცოდეს ბავშვის ორგანიზმის ყველა შესაძლო რეაქცია პრეპარატზე და ამის შესახებ მშობელიც უნდა გააფრთხილოს. სიფრთხილე იმას კი არ გულისხმობს, რომ საერთოდ არ მივცეთ ბავშვებს წამლები, სიფრთხილე გულისხმობს, რომ ყველა გადაწყვეტილება მივიღოთ გონივრულად და უნდა გვქონდეს სრულყოფილი ინფორმაცია ამა თუ იმ მედიკამენტის შესახებ! არ უნდა მოგვერიდოს ექიმისთვის შეკითხვების დასმა, მიუხედავად იმისა, რომ ბევრ მათგანს ეს არ მოსწონს: უნდა ჰკითხოთ, რატომ უნიშნავს კონკრეტულად ამ წამალს, რა გვერდითი რეაქციებია მოსალოდნელი მისი მიღებისას და ა.შ... როცა რამდენიმე მედიკამენტი ერთად ინიშნება, უნდა ვიცოდეთ, რამდენად შეთავსებადია ეს წამლები, უსაფრთხოა თუ არა ადამიანის ჯანმრთელობისათვის... ჰკითხეთ, ნუ მოგერიდებათ, ამაზე თქვენი შვილის ჯანმრთელობა და სიცოცხლეა დამოკიდებული!
ხათუნა ჩიგოგიძე
(გამოდის ხუთშაბათობით)