2025 წლის მარტის დასაწყისში "კვირის პალიტრის" პროექტის - "გზავნილი მომავალში" მორიგი სკივრი გაიხსნება. შეგახსენებთ, რომ ეს უნიკალური პროექტი 2000 წელს დაიწყო. საქართველოს თითოეულ მოქალაქეს შეეძლო წერილი დაეწერა, რომელსაც ადრესატი 5, 10, 25, 50 ან 100 წლის შემდეგ მიიღებდა. შესაბამისად, ამ პროექტს 25 წლის წინ უპრეცედენტო აჟიოტაჟი მოჰყვა... წერილები მოთავსდა სპეციალურ სკივრში და შესანახად ეროვნულ არქივს მიებარა. სკივრი უკვე გაიხსნა 2005 და 2010 წლებში. 2025 წლის მარტში ყველანი ერთად სიხარულისა თუ გაოცების, ცრემლისა და ღიმილის მოწმე ისევ გავხდებით. "თქვენს სახელზე წერილია!" - წარმოიდგინეთ, რა განცდა შეიძლება დაგეუფლოთ, როდესაც გაზეთში ამ შეტყობინების ქვეშ სრულიად მოულოდნელად თქვენს გვარ-სახელს ამოიკითხავთ. სანამ "საიდუმლო" კონვერტს ხელით შეეხებით, ფიქრი აგიტანთ, ვის შეიძლება გამოეგზავნა თქვენთვის წერილი წარსულიდან - მშობლებს, ბებია-ბაბუებს, შვილებს, საყვარელ ადამიანებს თუ სრულიად უცნობებს. ვინ იცის, იქნებ დღეს ზოგიერთი ამქვეყნად აღარც არის... მაშ ასე, თქვენ გელით გაყვითლებული ფურცლები წარსულიდან მომავალში, ოთხკუთხა წერილები, რომლებიც გახსნას ელოდება, სითბოდ, სიკეთედ და სიყვარულად რომ გადმოიღვაროს...ამჯერად წერილს 3000-ზე მეტი ადამიანი მიიღებს. წერილების გამგზავნთა და ადრესატთა ვინაობა გამოქვეყნდება გაზეთში და ასევე "კვირის პალიტრის" ვებგვერდზე - www.kvirispalitra.ge.
"ჩემი ადრესატი ახალგაზრდობა იქნება. მინდა მათ მოვუწოდო, რომ არ დაივიწყონ ჩვენი, ეროვნული ტრადიციები, ნუ დაივიწყებენ, რომ უფროსს პატივი უნდა სცენ. კარგია, როცა ადამიანებს ახსოვთ წინაპრები და შთამომავლებსაც უტოვებენ რაღაცას. თუმცა თქვენს პროექტში "რაღაცას" კი არა, მთელ გენეალოგიას უტოვებთ მომავალ თაობას. ეს დიდი საქმეა, თუკი ყველას ეცოდინება, ვინ იყო თაობების მიღმა მისი წინაპარი და თავადაც შეუნახავს შვილთაშვილებს გენეალოგიის შტოს. ასე რომ, შეგვიძლია ვთქვათ, მთელი საქართველო იცოცხლებს", - აკადემიკოსი მარიკა ლორთქიფანიძე.
"რას მივწერდი ჩვენს შთამომავლობას XXI საუკუნეში? ისევ და ისევ ქართულ სიმღერას გაუფრთხილდნენ. ეს ხომ ფასდაუდებელი განძია, რომლის მსგავსიც მსოფლიოში არ მოიპოვება. ჯვარი სწერია ჩვენს ქვეყანას, 40-50 წლის შემდეგ საქართველოში ხალხურმა სიმღერამ თუ არ იარსება... ძლიერი თაობა მოდის. მომავალ საუკუნეში ალბათ ბევრი სიძნელე გველის, მაგრამ უნდა გავუძლოთ და ჩვენი მეობა შევინარჩუნოთ", - ანზორ ერქომაიშვილი, ანსამბლ "რუსთავის" ხელმძღვანელი.
"მე ორიოდ სიტყვას გეტყვით. მინდა იგივე სიტყვები 30 წლის შემდეგ ჩემს შვილიშვილებსაც გადასცეთ: "ადამიანი ბოლომდე უნდა დაიხარჯოს", - კინორეჟისორი მერაბ კოკოჩაშვილი.
"სკივრში არა რომელიმე პოლიტიკური მოძრაობის აზრია, საქართველოს წუხილი და სიხარულია. ძალიან აღელვებული ვარ, რომ ამ დიდი მოვლენის მოწმე გავხდი", - გია არსენიშვილი, 2000-2001 წლებში სახელმწიფო მინისტრი.
მკითხველმაც სიყვარულით სავსე ბარათები გამოგვიგზავნა: "მადლობა, რომ ჩვენც მოგვეცით საშუალება, დავტოვოთ რაღაცა, როგორც საბუთი იმისა, რომ გვიცხოვრია ამ ქვეყანაზე" - შენგელი, ყვარელი;
"მინდა მოჰქონდეს ბევრი სათამაშო, ყველა ბავშვს მიულოცოს თოვლის ბაბუამ და მოუტანოს საჩუქრები"- ქრისტინე, ქუთაისი;
"თქვენმა პროექტმა ბიბლიური ნოეს კიდობანი მომაგონა. ამ თავბრუდამხვევ ქაოსში ჩვენივე ღაღადისი ნაკლებად გვესმის, იქნებ საუკუნის გადაძახილი ძლიერი ექოსავით გავრცელდეს და ჩვენივე ცოდვა აკიდებულ მომავალ თაობებს უფრო მკაფიოდ და ახლებურად ჩაესმას... იქნებ ასე უფრო იოლად მოძებნოთ ჩვენი სულიერების გადარჩენის გზა, გზა კიდობნიდან... ზეთისხილის რტომდე. ვინ იცის?" - ია.
"კვირის პალიტრის" აწ გარდაცვლილი მთავარი რედაქტორი, ლალი გუნთაიშვილი, რომლის ძალისხმევითაც ეს პროექტი განხორციელდა, წერდა: "კვირის პალიტრის" ასი წლის შემდგომ მთავარ რედაქტორს რომ მივწერე, დღეგრძელი მინდა იყოს გაზეთი, ისე, რამდენ წერილსაც მივწერთ, იმდენჯერ გავხმიანდებით, იმდენჯერ გაგვიხსენებენ. არ შეიძლება, ჩვენმა მემკვიდრეებმა ერთხელ მაინც არ გადმოიხედონ სწორედ ამ დღეგრძელობაში და არ მოგვიძიონ მათი წინაპრები... ეს ერის მთლიანობაა"...
*** ნუცა დუმბაძე იმხანად გაზეთის მთავარი რედაქტორის მოადგილე გახლდათ, პროექტში აქტიურად იყო ჩართული და წლების შემდეგ იმ პერიოდს ასე იხსენებს:
- ვინაიდან ორი საუკუნის გასაყარი იყო, ახალი საუკუნე იწყებოდა, იმ დროს ეს პროექტი საინტერესო და მნიშვნელოვანი ნაბიჯი გახლდათ... ინტერესით ჩავერთეთ...
ჩვენი თაობისთვის ძალიან ძვირფასი იყო წერილობითი ურთიერთობა. წერილებთან და კონვერტებთან მეც გარკვეული გამოცდილება მქონდა. წერილებს ბებიები, ბაბუა სულ მწერდნენ. ერთხელ ექსპედიციაში მყოფს ბაბუამ წერილი გამომიგზავნა, ოღონდ, ის თვე-ნახევრის შემდეგ სახლში რომ დავბრუნდი, მაშინ მივიღე. ფოსტის ბევრი ბეჭედი ერტყა და ეწერა, აბონენტს ვერ მივაკვლიეთო. სოფლიდან სოფელში გადავდიოდით და წერილი როგორ მომაგნებდა?! უკან დაბრუნებულმა წერილის შესახებ ბაბუას ვაცნობე, მითხრა, არ გახსნა, შეინახე და გარკვეული დროის შემდეგ, როცა გაგიჭირდება ან ძალიან მოგენატრები, ან შენს ცხოვრებაში სასიხარულო ამბავი მოხდება, მაშინ გახსენიო... ბარათი 25 წლის შემდეგ გავხსენი. ისეთი განცდა მქონდა, თითქოს გუშინ დაწერა. წავიკითხე და ცრემლებად დავიღვარე. მერე როცა რაღაც მიჭირდა, იმ წერილს ვკითხულობდი. ეს გამოცდილებაც რომ მქონდა, ამის გამოც სიხარულით შევხვდი ამ პროექტს...
პროექტზე მუშაობა რომ დავიწყეთ, გაზეთში განცხადება გამოვაქვეყნეთ და მკითხველი აქტიურად ჩაერთო. რედაქციაში წერილები განუწყვეტლივ მოჰქონდათ, კონვერტზე გამომგზავნისა და ადრესატის სახელი, გვარი, მისამართი ეწერა. ზოგი სიხარულით მორბოდა, ჩქარობდნენ, უნდოდათ მოესწროთ, თუმცა იყო ისეთი შემთხვევებიც, როცა ითხოვდნენ ჩაგდებული წერილის ამოღებასაც... ემოციური იყო ის ყველაფერი, დიდ ძალას გვაძლევდა... სკივრების გახსნის შემდეგაც ვნერვიულობდით, წერილებს მოაკითხავდნენ თუ არა ადრესატები. მართლაც საოცარი ემოციაა, როცა ადამიანები წარსულიდან მომავალში ხმას ასეთი ფორმით გაწვდიან... ასე რომ, 2025 წლის მარტში წარსულიდან მოწერილი ბარათები, სკივრის გახსნის შემდეგ, რედაქციაში კვლავაც ადრესატებს დაელოდება.