ნანა ბუთხუზი ვასო აბაშიძის სახელობის მუსიკისა და დრამის თეატრის მსახიობია, რომელიც მაყურებელს განსაკუთრებულად დაამახსოვრდა და შეუყვარდა "ჩემი ცოლის დაქალებში" განსახიერებული კომენდანტ მერის როლით. ნანა თავისი ცხოვრების სხვადასხვა ეტაპზე საუბრობს.
- პრინციპები, რომლითაც გაიზარდეთ და ცხოვრობთ...
- ვეღარ გავიგე, რა პრინციპებით უნდა იცხოვრო ადამიანმა. სხვა დროში აღმოვჩნდი და რაც წარსულში მნიშვნელოვანი მეგონა, ახლა სულ სხვა მნიშვნელობა შეიძინა. ყველაფერი შეიცვალა, ვეღარ გავიგე, რა არის კარგი და რა ცუდი.
- რას უკავშირებთ ამ ფერისცვალებას?
- პანდემიიდან მოყოლებული, დედამიწაზე ყველაფერი რადიკალურად იცვლება. არ ვიცით, როგორ გავზარდოთ შვილები... მგონია, პატიოსან ადამიანად ვზრდი, მაგრამ იმასაც ვფიქრობ, რომ ცოტა სხვა რაღაცებიც უნდა ვასწავლო, რაც ჩემი ბავშვობის დროს მიუღებელი იყო. სულ სხვა ფასეულობებია, სხვა მოთხოვნები, სულ სხვა გამოწვევების წინაშე ვართ. რაღაც ახალი იქმნება და ჩვენც ახლებურად უნდა დავიწყოთ ცხოვრება. ამიტომ პრინციპებზე რა მოგახსენოთ, ერთადერთი ის ვიცი, რომ ცუდი ადამიანი არ უნდა ვიყო. მოკლედ, ბევრ რაღაცაზე დავფიქრდი და ბოლოს აღმოვაჩინე, რომ დუმილი უდიდესი სიბრძნე და ნამდვილი ხელოვნებაა.
- ყველაზე ნათელი მოგონება, როცა მშობლებზე ფიქრს იწყებთ...
- დედა დღესაც მყავს და მასთან ისევ პატარა გოგო ვარ. მამა აღარ მყავს და მასთან ერთად თითქოს ჩემი ნახევარი ნაწილი წავიდა. დედისერთა ვარ, განებივრებული, თავისუფლებამონიჭებული. ჩემს აზრს ყოველთვის ითვალისწინებდნენ, თავისუფალ არჩევანს მაძლევდნენ. ჩემი მშობლები ჩემს მაგივრად არ წყვეტდნენ ჩემს მომავალს.
- თქვენი ყველაზე მძაფრი მოგონება...
- 9 აპრილი. ჩემი მშობლები ჩართული იყვნენ ამ პროცესში. მერაბ კოსტავასა და ზვიად გამსახურდიას ხმა მახსოვს... 9 აპრილს დედა და მამა რომ წავიდნენ, ბებიასთან დამტოვეს. სულ სხვანაირი ღამე იყო, მოლოდინით სავსე. მერე რაც მოხდა, ყველამ ვიცით...
- ღამით იქ იყვნენ მშობლები?
- ბეწვზე გადარჩნენ. რუსთაველის კინოთეატრის კარი გახსნეს და იქ შეუშვეს...
- პროფესიული არჩევანი როგორ გააკეთეთ?
- მუსიკა მიყვარდა. ფორტეპიანოს ვსწავლობდი. მქონდა კონცერტები, მაგრამ ეს საქმე დიდ შრომასთანაა დაკავშირებული, რაც მეზარებოდა. ეს შემატყვეს მშობლებმა და მეც პირდაპირ ვუთხარი, არ მინდა-მეთქი. მაშინ რა გინდაო, ბალეტი-მეთქი.
- ოჯახურ არჩევანზეც მიამბეთ...
- ეს არის პატარა ზღაპარი, რომელიც დაუგეგმავად დაიწყო. დასასვენებლად წავედი ზღვაზე და გავიცანი ადამიანი, რომელმაც შემომთავაზა მასთან ერთად ცხოვრება. მეც დავთანხმდი. ეს სიტყვებით როგორ უნდა ავხსნა, არ ვიცი - დავინახე, დამინახა და ერთმანეთი ვიცანით. ეს ზღაპარი უკვე 23 წელია გრძელდება.
- ოღონდ ახალი პერსონაჟები შემოვიდნენ ამ ზღაპარში - შვილები.
- კი, რა თქმა უნდა. ჩვენ ძალიან დემოკრატიული ოჯახი ვართ, რაღაცებს ვუთანხმებთ ერთმანეთს, არავინ არავის არაფერს ავალდებულებს, ჩვენ-ჩვენს წილ პასუხისმგებლობას ვგრძნობთ და ვცდილობთ ამ პასუხისმგებლობებით ვიაროთ...წაიკითხეთ სრულად
მწარე ნაცი. ხაბეს მაგრად ჩასჭიდე ხელი, კეზერას მზემ, სხვა ვარიანტი არა გაქვს