პარასკევი, მთვარის მეშვიდე დღე დაიწყება 09:24-ზე, მთვარე კირჩხიბში გადავა 02:51-ზე
ისეთი საქმეები წამოიწყეთ, რომლებსაც დღესვე დაასრულებთ და სხვა დროისთვის არ გადადებთ. მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებების მიღება სხვა დროისთვის გადადეთ. ფინანსური ოპერაციების დაგეგმვასა და უძრავი ქონების ყიდვა-გაყიდვას არ გირჩევთ. კარგი დღეა მსხვილი საყიდლებისთვის; შემოქმედებითი საქმიანობისთვის, სწავლისა და გამოცდების ჩასაბარებლად. უფროსთან და თანამდებობის პირებთან ნებისმიერ საქმეს მარტივად მოაგვარებთ. კარგი დღეა ფიზიკური ვარჯიშებისა და საოჯახო საქმეების შესასრულებლად. ზომიერება გმართებთ საკვებსა და სასმელში. კარგია ორგანიზმის გაწმენდა მარილებისა და წიდებისაგან. ნუ მიირთმევთ მძიმე საკვებს.
კომენტარის კეთება ამ გადაცემაზე სირცხვილია. ერთი მოუსმინოს კარგად იმან, ვინც ამას გადაცემას აძლევს არხზე. თუ პალიტრანიუსზე ჟურნალისტი ქირაობს გადაცემას? რა საფუძველზე აგებს ნებელობით კითხვას(„პირიქით ბევრი მშობლისთვის“, „ხალხი არ გამოვიდა“ და სხვა. ჟურნალისტს არა აქვს გაგება, რომ ასე მსჯელობა თაღლითობად ითვლება, რადგან „ბევრი“ და „ხალხი“ გარკვევად კატეგორიას წარმოადგენს. მაშ რამდენი? ხალხი? საიდან იცი ხალხის რეაქცია ან განწყობა(მოკვლევა ჩაატარე, თუ ასეთი მსჯელობა ინგა გრიგოლიადან აიღე და სტანდარტულად ჩათვალე. ესაა მიშაიზმ-მოქკავშირელთა ტყუილის გარემო, სადაც მაჭარაშვილმა და სხვამ მოკუნტულობაში უნდა აძლიოს განმარტებები), რომელსაც მივეკუთნები მეც და ჩემი მეგობარ-ახლობლები. ვინ გაძლევთ ამაზე საუბრის ესკლუზივებს (ბევრისა, თუ ხალხისა) კითხვების წარმოქმნაზე? ეს და სხვა ქმნის საქართველოს უღირს ჟურნალისტიკას და ქვეყნის მოწყვლადობას, სოფისტიკისა და დემაგოგიის სივრცეს ქვეყანაში), რა აინტერესებს, რას არკვევს, ვის ურკევს ამაზე დამოკიდებულება ჟურნალისტს არ გააჩნია(პალიტრანიუსის მომხმარებელთა უმეტესობა ინტერნეტ სივრცეში, ან კაბინეტურ სტილში მომუშავე ადამიანებია, ჩვეულებრივი მოკვდავები). საქართველოს სჭირდება ბუნებრივი ამორჩეულობა ჟურნალისტიკაში, რომ ეს კითხვები არ გააჩდეს მსმენელს. ეს გარემოება საქართველოსათვის პოლიტიკურ გარემოებად არის ქცეული და ადამიანმა ყველაფერი უნდა გააკეთოს იმისათვის, რომ მოშორდეს ამ ქვეყანას გვარამია-გრიგოლია>>>>>>>>>>>>>>>>ს ჟურნალისტიკა. ყველა ეს ჟურნალისტიკა ქმნის ერთიაანი დამოკიდებულების გაგებას, რომლის უკან მარტო ხურდელობა იქმნება ქვეყნისა და მეტი არაფერი.>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>ადამიანები დაზაფრულია იმაზე, რომ რა უნდა გაკეთდეს ქვეყანაში, რომ ეს საშინელი საქპოლიმფრასტრუქტურა მოშორდეს ქვეყანას. ე.წ. შალიკოს ფანჩატური და ერთი კონსტრუქციული ოპოზიციური სუბიექტი შეიქმნას საქართველოში(35 წელია ერთსა და იმავე გარემოებას არ სცილდება ცხოვრება), ხოლო შალიკოს უწესოთა ფანჩატურს, თუ არა თავისი თავის მუდმივად პოლიტიკურ სუბიექტობაში ყოფნისა (ამით ფულის კეთებისა, თუ აგენტურობის გაგებისა) სხვა არაფერი დამოკედებულება ქვეყანასთან არ გააჩნია. გამოვა ადამიანები ამისათვის ქუჩაში, მაგრამ მიმაჩნია, რომ ამითაც არაფერი გაკეთდება ქვეყანაზე, თუ ეს მედია სივრცე არ შეიცვალა (კრებსითი მოქკავშირელი ინგა გრიგოლიას ჟურნალისტკა, სადაც პოლიტიკოსი გრიგოლია ყვირის და პოლიტიკას ანებებს თავს მასზე არსებული კომპრომატების შეკავებაში. კრებსითი გრიგოლიას ჟურნალისტიკა ნიშნავს ამას). საქართველო ჩაიგდო ხელში საშინელმა პოლიტიკურმა სტრუქტურამ, რომელიც ხმარობს მას, ხოლო მომავალს გაგება არ გააჩნია. ამას ივანიშვილი კი არა, ფოლადი ვერ გაუძლებს, ხოლო ივანიშვილის საბოლოო გასვლის შესაძლებლობის გარემოებაზე წინასწარ უნდა იფიქროს საქართველომ. მიმაჩნია, რომ ესაა დღეის წესრიგი. საქართველოში ადამიანის ფასეულობებზე დაყრდნობა უკვე შეცდომაა, მხოლოდ ფორმატებზე უნდა იყოს საუბარი.
კომენტარის კეთება ამ გადაცემაზე სირცხვილია. ერთი მოუსმინოს კარგად იმან, ვინც ამას გადაცემას აძლევს არხზე. თუ პალიტრანიუსზე ჟურნალისტი ქირაობს გადაცემას? რა საფუძველზე აგებს ნებელობით კითხვას(„პირიქით ბევრი მშობლისთვის“, „ხალხი არ გამოვიდა“ და სხვა. ჟურნალისტს არა აქვს გაგება, რომ ასე მსჯელობა თაღლითობად ითვლება, რადგან „ბევრი“ და „ხალხი“ გარკვევად კატეგორიას წარმოადგენს. მაშ რამდენი? ხალხი? საიდან იცი ხალხის რეაქცია ან განწყობა(მოკვლევა ჩაატარე, თუ ასეთი მსჯელობა ინგა გრიგოლიადან აიღე და სტანდარტულად ჩათვალე. ესაა მიშაიზმ-მოქკავშირელთა ტყუილის გარემო, სადაც მაჭარაშვილმა და სხვამ მოკუნტულობაში უნდა აძლიოს განმარტებები), რომელსაც მივეკუთნები მეც და ჩემი მეგობარ-ახლობლები. ვინ გაძლევთ ამაზე საუბრის ესკლუზივებს (ბევრისა, თუ ხალხისა) კითხვების წარმოქმნაზე? ეს და სხვა ქმნის საქართველოს უღირს ჟურნალისტიკას და ქვეყნის მოწყვლადობას, სოფისტიკისა და დემაგოგიის სივრცეს ქვეყანაში), რა აინტერესებს, რას არკვევს, ვის ურკევს ამაზე დამოკიდებულება ჟურნალისტს არ გააჩნია(პალიტრანიუსის მომხმარებელთა უმეტესობა ინტერნეტ სივრცეში, ან კაბინეტურ სტილში მომუშავე ადამიანებია, ჩვეულებრივი მოკვდავები). საქართველოს სჭირდება ბუნებრივი ამორჩეულობა ჟურნალისტიკაში, რომ ეს კითხვები არ გააჩდეს მსმენელს. ეს გარემოება საქართველოსათვის პოლიტიკურ გარემოებად არის ქცეული და ადამიანმა ყველაფერი უნდა გააკეთოს იმისათვის, რომ მოშორდეს ამ ქვეყანას გვარამია-გრიგოლია>>>>>>>>>>>>>>>>ს ჟურნალისტიკა. ყველა ეს ჟურნალისტიკა ქმნის ერთიაანი დამოკიდებულების გაგებას, რომლის უკან მარტო ხურდელობა იქმნება ქვეყნისა და მეტი არაფერი.>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>ადამიანები დაზაფრულია იმაზე, რომ რა უნდა გაკეთდეს ქვეყანაში, რომ ეს საშინელი საქპოლიმფრასტრუქტურა მოშორდეს ქვეყანას. ე.წ. შალიკოს ფანჩატური და ერთი კონსტრუქციული ოპოზიციური სუბიექტი შეიქმნას საქართველოში(35 წელია ერთსა და იმავე გარემოებას არ სცილდება ცხოვრება), ხოლო შალიკოს უწესოთა ფანჩატურს, თუ არა თავისი თავის მუდმივად პოლიტიკურ სუბიექტობაში ყოფნისა (ამით ფულის კეთებისა, თუ აგენტურობის გაგებისა) სხვა არაფერი დამოკედებულება ქვეყანასთან არ გააჩნია. გამოვა ადამიანები ამისათვის ქუჩაში, მაგრამ მიმაჩნია, რომ ამითაც არაფერი გაკეთდება ქვეყანაზე, თუ ეს მედია სივრცე არ შეიცვალა (კრებსითი მოქკავშირელი ინგა გრიგოლიას ჟურნალისტკა, სადაც პოლიტიკოსი გრიგოლია ყვირის და პოლიტიკას ანებებს თავს მასზე არსებული კომპრომატების შეკავებაში. კრებსითი გრიგოლიას ჟურნალისტიკა ნიშნავს ამას). საქართველო ჩაიგდო ხელში საშინელმა პოლიტიკურმა სტრუქტურამ, რომელიც ხმარობს მას, ხოლო მომავალს გაგება არ გააჩნია. ამას ივანიშვილი კი არა, ფოლადი ვერ გაუძლებს, ხოლო ივანიშვილის საბოლოო გასვლის შესაძლებლობის გარემოებაზე წინასწარ უნდა იფიქროს საქართველომ. მიმაჩნია, რომ ესაა დღეის წესრიგი. საქართველოში ადამიანის ფასეულობებზე დაყრდნობა უკვე შეცდომაა, მხოლოდ ფორმატებზე უნდა იყოს საუბარი.