საზოგადოება
პოლიტიკა

3

აპრილი

დღის ზოგადი ასტროლოგიური პროგნოზი

ხუთშაბათი, მთვარის მეექვსე დღე დაიწყება 08:28-ზე, მთვარე ტყუპშია მოაგვარეთ წვრილ-წვრილი საქმეები. სერიოზულები სხვა დროისთვის გადადეთ. კარგი დღეა კოლექტიური მუშაობისთვის, ბიზნესისთვის. მოაგვარეთ ფინანსური საკითხები. თუ არ გეჩქარებათ, უძრავ ქონებასთან დაკავშირებული საკითხები სხვა დღისთვის გადადეთ. ნეიტრალური დღეა ვაჭრობისა და სასამართლო საქმეებისთვის. კარგი დღეა სწავლისა და გამოცდების ჩასაბარებლად; ურთიერთობის გარჩევისათვის. ნეიტრალურია სამსახურის, საქმიანობის, საცხოვრებლის შეცვლა. კარგი დღეა ქორწინების, ნიშნობისა და სექსუალურისთვის. დაღლილობას სუფთა ჰაერზე გასეირნება, მსუბუქი ვარჯიში მოგიხსნით. მსუბუქად იკვებეთ.
სამართალი
კულტურა/შოუბიზნესი
მეცნიერება
სამხედრო
Faceამბები
მოზაიკა
კონფლიქტები
კვირის კითხვადი სტატიები
თვის კითხვადი სტატიები
ხარის სისხლიანი კეცეულები, ჯიხვის ფილტვის ხინკალი... - ხევსურთა საკვები და ტრადიციები უძველეს დროში, რომლის შესახებ შესაძლოა არ გსმენიათ
ხარის სისხლიანი კეცეულები, ჯიხვის ფილტვის ხინკალი... - ხევსურთა საკვები და ტრადიციები უძველეს დროში, რომლის შესახებ შესაძლოა არ გსმენიათ

სა­ქარ­თვე­ლოს გა­მორ­ჩე­უ­ლი კუ­თხე ხევ­სუ­რე­თი თა­ვის უნი­კა­ლუ­რო­ბით ყვე­ლას იზი­დავს. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ხევ­სუ­რეთ­ში ძა­ლი­ან ცოტა მა­ცხოვ­რე­ბე­ლია, იქ უნი­კა­ლურ ტრა­დი­ცი­ებს დღემ­დე იცა­ვენ... ეთ­ნო­ლო­გი გი­ორ­გი გი­გა­უ­რი გვე­სა­უბ­რე­ბა ტრა­დი­ცი­ებ­ზე, რომ­ლის შე­სა­ხე­ბაც ქარ­თვე­ლე­ბის უმე­ტე­სო­ბას არ სმე­ნია:

- ღორი ნა­გავს ჭამს და ამი­ტომ უმე­ტეს­წი­ლად მას არ ჭამ­დნენ ფშავ­ში, თუ­შეთ­ში, ნა­წი­ლობ­რივ მთი­უ­ლეთ­ში და გუ­და­მა­ყარ­ში, ასე­ვე სვა­ნეთ­ში. რო­გორც ჩანს, ინ­დო­ევ­რო­პულ­მა კულ­ტუ­რამ შე­მო­ი­ტა­ნა ღო­რის ხორ­ცის და სა­ერ­თოდ სხვა არა­საჭ­მლის ჭა­მის კულ­ტუ­რა, რო­მე­ლიც შიმ­ში­ლის მოკ­ვლის სა­შუ­ა­ლე­ბაა. ასე არ ყო­ფი­ლა ძვე­ლად! ჭა­მაც საღვთო ხა­ზით მი­სა­ღე­ბი იყო! რა­საც ტი­ბე­ტე­ლე­ბი ამ­ბო­ბენ, ზუს­ტად შე­ე­სა­ბა­მე­ბო­და ქარ­თუ­ლი წე­სიც - "რა­საც ჭამ, ის ხარ ხორ­ცი­ე­ლად". ხევ­სუ­რეთ­ში ძი­რი­თა­დად ოთხი კვე­ბა იყო. სა­უზ­მე, სა­დილ­ზე პური, სა­ტა­ნი (ყვე­ლი) და ერბო. სამ­ხარ­ზე რძის პრო­დუქ­ტე­ბი, ნა­დუ­ღა­რი ხორ­ცი ან შემ­წვა­რი, სა­ღა­მოს კე­ცე­უ­ლი და ქადა. შა­ბათ-კვი­რას აუ­ცი­ლებ­ლად ხინ­კა­ლი (ბორ­ჯღა­ლო­ე­ბით გა­ფორ­მე­ბუ­ლი). სას­მე­ლე­ბი­დან - კარ­გი ლუდი, არა­ყი, ჟი­პი­ტა­უ­რი (ხი­ლის არა­ყი). ხი­ლის ჭამა საჭ­მლის წინ იცოდ­ნენ. სა­ერ­თოდ, ხევ­სუ­რე­ბი ცო­ტას ჭამ­დნენ. ბევ­რის ჭამა და მომ­ხვე­ჭე­ლო­ბა სირ­ცხვი­ლი იყო.

- რა საკ­ვე­ბი ჰქონ­დათ გა­მორ­ჩე­უ­ლი?

- ალ­პურ ზო­ნა­ში ერბო ბევ­რი იჭ­მე­ბო­და. კი­დევ იცოდ­ნენ ხა­რის სის­ხლი­ა­ნი კე­ცე­უ­ლე­ბი. ხა­რის სის­ხლს ადუ­ღებ­დნენ და დღე­ო­ბა­ში კე­ცე­უ­ლებს აცხობ­დნენ. მეც გა­მა­სინ­ჯეს და გუ­ლახ­დი­ლად გი­თხრათ, არ მო­მე­წო­ნა! კი­დევ ხინ­კა­ლის არდა იცოდ­ნენ, ასე­ვე "ღურ­ღუ­ჭელს" ამ­ზა­დებ­დნენ, ეს სი­მინ­დის ფქვი­ლის­გან დამ­ზა­დე­ბუ­ლი გუნ­დაა. ხინ­კალ­თან ერ­თად "ანტრია" იცოდ­ნენ, ანუ ნა­ხე­ვარ­მთვა­რის მსგავ­სი, უგუ­ლო ცო­მის ნაჭ­რე­ბი.

- რი­ტუ­ა­ლე­ბი რო­გო­რი იყო?

- ახალ ვაჟ­და­ბა­დე­ბულ ოჯახ­ში ნა­თე­სა­ვებ­სა და მე­გობ­რებს დიდ ქა­დას მი­უ­ტან­დნენ ხოლ­მე სა­ჩუქ­რად. დღე­ო­ბა­ში დაკ­ლუ­ლი სა­ქონ­ლის ბეჭზე იცოდ­ნენ "მკი­თხა­ო­ბა" ანუ ბეჭზე ჩან­და მო­მა­ვა­ლი სე­ზო­ნის ნა­ლე­ქი­ა­ნო­ბა და სხვა. იცოდ­ნენ უმად საჭ­მე­ლი და და მო­ხარ­შუ­ლად საჭ­მე­ლი მცე­ნა­რე­ე­ბი. ხე­ვის წყალს არ სვამ­დნენ "მუხლს ღლი­სო" (მუხლს ძა­ლას არ­თმევ­სო), მარ­ტო წყა­როს წყალს სვამ­დნენ!

გი­ორ­გო­ბას დაკ­ლავ­დნენ სა­ქო­ნელს საღვთოდ და ხორცს და­ა­მა­რი­ლებ­დნენ. დიდ ქო­თან­ში და­მა­რი­ლე­ბუ­ლი ხორ­ცი ძა­ლი­ან კარ­გი იყო ზამ­თარ­ში საკ­ვე­ბად და სას­ტუმ­როდ ამას "საძ­მო­ბის" ხორ­ცი ეწო­დე­ბო­და... ბავ­შვებს აჭ­მევ­დნენ თეთრ ხორცს, ანუ ძარ­ღვი­ან ხორცს, რო­მელ­ზეც ამ­ბობ­დნენ "ბავ­შვს ძა­ლას მა­ტებ­სო".

ხევ­სუ­რუ­ლი ლუ­დის ადუ­ღე­ბა მეც ვიცი და თბი­ლის­ში მინ­და სად­მე ავა­დუ­ღო. ნამ­დვი­ლი ხევ­სუ­რუ­ლი ლუდი სა­სარ­გებ­ლოა! იყო ქა­ლე­ბის და­სა­ლე­ვი ლუდი და "ტკბი­ლი" ბავ­შვე­ბის­თვის! ხევ­სუ­რუ­ლი ლუდი 40 გრა­დუ­სი­ა­ნი იყო. მი­წა­ში ჩად­გამ­დნენ სპი­ლენ­ძის ქვა­ბებს და ზე­მო­დან ერ­ბოს და­ას­ხამ­დნენ. დღე­ო­ბა­ში მოხ­სნიდ­ნენ ზე­მო­დან გა­ყი­ნულ ერ­ბოს ფე­ნას და მარ­თლა კარ­გი შავი ლუდი გა­მო­დი­ო­და. "ლუ­დის დუ­ღე­ბა" იყო სა­ინ­ტე­რე­სო. დღე­ო­ბა­ში ყვე­ლა ოჯა­ხი­დან მიჰ­ქონ­დათ წყა­როს წყა­ლი და იმით ივ­სე­ბო­და დიდი სა­ლუ­დე ქვა­ბი. ლუ­დის ასა­ფუ­ე­ბელ დე­დას "ჭიჭი" ჰქვია. არა­ყი სხვა­დას­ხვა­ნა­ი­რი იყო "წინ­წა­რა­ქა­ლი" (პირ­ვე­ლა­დი ძლი­ე­რი არა­ყი) და "შა­მა­ნი" (ბო­ლოს სუს­ტი არა­ყი).

დღე­ო­ბა­ში სიმ­ბო­ლო­ე­ბი­ა­ნი ქა­დის­კვე­რე­ბი ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სო და მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი იყო! კოს­მო­ლო­გი­უ­რი სიმ­ბო­ლო­ე­ბით გა­ფორ­მე­ბუ­ლი ქა­დე­ბი იყო "ბერა კვე­რა", რო­მელ­საც სახ­ლის უფ­რო­სი მა­მა­კა­ცე­ბი ახალ წელს სახ­ლში დი­ლით შე­ა­გო­რებ­დნენ და და­ი­ლო­ცებ­დნენ. ძვე­ლი ქარ­თვე­ლე­ბი კოს­მო­ლო­გი­უ­რი სამ­ყა­როს მსა­ხუ­რე­ბი იყ­ვნენ. სულ­თაკ­რე­ფა ახალ წლის მერე არის და ამ დღეს ქა­ლე­ბი "ვა­ცებს" აცხობ­დნენ. ჩვენ ბავ­შვე­ბი ამ გა­მომ­ცხვარ ცხო­ვე­ლებს მშვილ­დი­სარს ვეს­რო­დით. გა­მომ­ცხვარ "ვა­ცებს" შუ­ა­ში ვერ­ცხლის ფული ჰქონ­და ჩა­დე­ბუ­ლი. ვინც მო­არ­ტყამ­და ისარს, ეს ფული მას ერ­გე­ბო­და.

სულ­თაკ­რე­ფა მიც­ვა­ლე­ბუ­ლე­ბის სა­პა­ტივ­სა­ცე­მო დღე­ო­ბა იყო. დღე­ო­ბა­ში საღვთო სუფ­რა­ზე და მიც­ვა­ლე­ბუ­ლის სუფ­რა­ზეც ქა­დე­ბი კენ­ტად უნდა ყო­ფი­ლი­ყო 7 ან 9 ცალი და ზედ სან­თლე­ბი დაკ­რუ­ლი. სან­თლე­ბის ყიდ­ვა არ იცოდ­ნენ. სახ­ლში ხე­ლით უნდა გა­გე­კე­თე­ბი­ნა. ვა­ჟე­ბი სან­თლებს ბამ­ბის ძა­ფებ­ზე ხე­ლის გუ­ლით ვახ­ვევ­დით. სან­თელს ვათ­ბობ­დით ცე­ცხლზე და ძაფ­ზე წა­მო­ვახ­ვევ­დით. ეს მი­დი­ო­და სა­ლო­ცავ­ში ასან­თებ­ლად.

ქა­დებ­ში ხა­ვი­წი არის მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი, ანუ მისი გული. ხა­ვი­წი ერ­ბოს­გან მზად­დე­ბო­და. "ხალი" იყო კი­დევ უმ­ნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნე­სი. ერ­ბოს ადუ­ღებ­დნენ და ქე­რის ფქვილ­ში ურევ­დნენ. ეს ძა­ლი­ან ნოყი­ე­რი იყო. მო­ნა­დი­რე­ე­ბის და მე­ომ­რე­ბის საჭ­მე­ლი იყო "ხალ-ერბო", ძა­ლი­ან ნოყი­ე­რი! "ხა­ვი­წი" "ხა­ლის­გან"გან­სხვავ­დე­ბა იმით, რომ ხა­ვი­წის ერ­ბოს ადუ­ღე­ბი­სას ფქვილს აყ­რიდ­ნენ, ხოლო ხა­ლის გა­კე­თე­ბი­სას - მო­ხა­ლუ­რი ქე­რის მარ­ცვლის ფქვილს.

"დამ­ბალ ხაჭო" ხევ­სუ­რებ­მა არ იცოდ­ნენ. ეგ მარ­ტო საფ­შა­ვე­ლო საჭ­მე­ლი იყო. ხევ­სუ­რე­ბი ამა­ზე ღა­და­ობ­დნენ. ჩვენ­თან კარ­გად ნა­დუ­ღა­რი ერბო იცოდ­ნენ. სახ­ლში მარ­ცხე­ნა მხა­რეს იყო "სინე" - ად­გი­ლი, სა­დაც რძის პრო­დუქ­ტებს ინა­ხავ­დნენ. ასე­ვე იცოდ­ნენ "თხის ქო­ნის" შე­ბოლ­ვა და შე­ნახ­ვა.

- თქვენ რო­მელ კერძს გა­მო­არჩვდით?

- ჯიხ­ვის ფილ­ტვის ხინ­კლის მსგავ­სი გემ­რი­ე­ლი რამ ჩემს სი­ცო­ცხლე­ში არ მი­ჭა­მია. ორი ჯიხ­ვი ყავ­დათ მოკ­ლუ­ლი და იმის ფილ­ტვე­ბის­გან და­ამ­ზა­დეს. შუა აზი­ა­ში შვლის, ირ­მის ხორ­ციც მი­ჭა­მია, მაგ­რამ ჯიხ­ვის ფილ­ტვის ხინ­კა­ლი სას­წა­უ­ლია! მით უმე­ტეს კავ­კა­სი­უ­რი ჯიხ­ვის. ეს ენ­დე­მუ­რი ჯი­შია. მე პი­რა­დად ნა­დი­რო­ბა არ მი­მაჩ­ნია სა­სარ­გებ­ლოდ, მაგ­რამ მთა­ში იცი­ან დრო და ად­გი­ლიც, სად უნდა ინა­დი­რონ. მა­კე­ო­ბას ნა­დი­რო­ბა აკ­რძა­ლუ­ლია. სა­ერ­თოდ ხა­ტის ტყე­ში შე­სულ ცხო­ველს თოფს არა­ვინ ეს­ვრის, საღვთო წე­სით აკ­რძა­ლუ­ლია!

- ხევ­სუ­რეთ­ში თამ­ბა­ქოც ჰქონ­დათ...

- დიახ, სპე­ცი­ა­ლუ­რი თამ­ბა­ქოს მოყ­ვა­ნა და გა­ღეჭ­ვა იცოდ­ნენ, ღრძი­ლე­ბის­თვის იყო კარ­გი. მოჭ­რიდ­ნენ ძი­რი­ა­ნად თამ­ბა­ქოს, თავს აგ­ლე­ჯენ, შე­ახ­ვევ­დნენ და და­ათ­ბუ­ნებ­დნენ. შეხ­ვე­უ­ლი კარ­გა ხანს იყო, რომ გაძ­ლი­ე­რე­ბუ­ლი­ყო. გამთბა­რი არ უნდა "გა­ლა­წე­ბუ­ლი­ყო", ზედ­მე­ტი არ მოს­ვლი­ყო. მერე გა­აშ­რობ­დნენ ჩრდილ­ში, მზე­ზე გაჰ­კი­დებ­დნენ და შემ­ხმარ ფურ­ცლებს და­ა­წყობ­დნენ.

ავტორი:

ხარის სისხლიანი კეცეულები, ჯიხვის ფილტვის ხინკალი... - ხევსურთა საკვები და ტრადიციები უძველეს დროში, რომლის შესახებ შესაძლოა არ გსმენიათ

ხარის სისხლიანი კეცეულები, ჯიხვის ფილტვის ხინკალი... - ხევსურთა საკვები და ტრადიციები უძველეს დროში, რომლის შესახებ შესაძლოა არ გსმენიათ

საქართველოს გამორჩეული კუთხე ხევსურეთი თავის უნიკალურობით ყველას იზიდავს. მიუხედავად იმისა, რომ ხევსურეთში ძალიან ცოტა მაცხოვრებელია, იქ უნიკალურ ტრადიციებს დღემდე იცავენ... ეთნოლოგი გიორგი გიგაური გვესაუბრება ტრადიციებზე, რომლის შესახებაც ქართველების უმეტესობას არ სმენია:

- ღორი ნაგავს ჭამს და ამიტომ უმეტესწილად მას არ ჭამდნენ ფშავში, თუშეთში, ნაწილობრივ მთიულეთში და გუდამაყარში, ასევე სვანეთში. როგორც ჩანს, ინდოევროპულმა კულტურამ შემოიტანა ღორის ხორცის და საერთოდ სხვა არასაჭმლის ჭამის კულტურა, რომელიც შიმშილის მოკვლის საშუალებაა. ასე არ ყოფილა ძველად! ჭამაც საღვთო ხაზით მისაღები იყო! რასაც ტიბეტელები ამბობენ, ზუსტად შეესაბამებოდა ქართული წესიც - "რასაც ჭამ, ის ხარ ხორციელად". ხევსურეთში ძირითადად ოთხი კვება იყო. საუზმე, სადილზე პური, სატანი (ყველი) და ერბო. სამხარზე რძის პროდუქტები, ნადუღარი ხორცი ან შემწვარი, საღამოს კეცეული და ქადა. შაბათ-კვირას აუცილებლად ხინკალი (ბორჯღალოებით გაფორმებული). სასმელებიდან - კარგი ლუდი, არაყი, ჟიპიტაური (ხილის არაყი). ხილის ჭამა საჭმლის წინ იცოდნენ. საერთოდ, ხევსურები ცოტას ჭამდნენ. ბევრის ჭამა და მომხვეჭელობა სირცხვილი იყო.

- რა საკვები ჰქონდათ გამორჩეული?

- ალპურ ზონაში ერბო ბევრი იჭმებოდა. კიდევ იცოდნენ ხარის სისხლიანი კეცეულები. ხარის სისხლს ადუღებდნენ და დღეობაში კეცეულებს აცხობდნენ. მეც გამასინჯეს და გულახდილად გითხრათ, არ მომეწონა! კიდევ ხინკალის არდა იცოდნენ, ასევე "ღურღუჭელს" ამზადებდნენ, ეს სიმინდის ფქვილისგან დამზადებული გუნდაა. ხინკალთან ერთად "ანტრია" იცოდნენ, ანუ ნახევარმთვარის მსგავსი, უგულო ცომის ნაჭრები.

- რიტუალები როგორი იყო?

- ახალ ვაჟდაბადებულ ოჯახში ნათესავებსა და მეგობრებს დიდ ქადას მიუტანდნენ ხოლმე საჩუქრად. დღეობაში დაკლული საქონლის ბეჭზე იცოდნენ "მკითხაობა" ანუ ბეჭზე ჩანდა მომავალი სეზონის ნალექიანობა და სხვა. იცოდნენ უმად საჭმელი და და მოხარშულად საჭმელი მცენარეები. ხევის წყალს არ სვამდნენ "მუხლს ღლისო" (მუხლს ძალას ართმევსო), მარტო წყაროს წყალს სვამდნენ!

გიორგობას დაკლავდნენ საქონელს საღვთოდ და ხორცს დაამარილებდნენ. დიდ ქოთანში დამარილებული ხორცი ძალიან კარგი იყო ზამთარში საკვებად და სასტუმროდ ამას "საძმობის" ხორცი ეწოდებოდა... ბავშვებს აჭმევდნენ თეთრ ხორცს, ანუ ძარღვიან ხორცს, რომელზეც ამბობდნენ "ბავშვს ძალას მატებსო".

ხევსურული ლუდის ადუღება მეც ვიცი და თბილისში მინდა სადმე ავადუღო. ნამდვილი ხევსურული ლუდი სასარგებლოა! იყო ქალების დასალევი ლუდი და "ტკბილი" ბავშვებისთვის! ხევსურული ლუდი 40 გრადუსიანი იყო. მიწაში ჩადგამდნენ სპილენძის ქვაბებს და ზემოდან ერბოს დაასხამდნენ. დღეობაში მოხსნიდნენ ზემოდან გაყინულ ერბოს ფენას და მართლა კარგი შავი ლუდი გამოდიოდა. "ლუდის დუღება" იყო საინტერესო. დღეობაში ყველა ოჯახიდან მიჰქონდათ წყაროს წყალი და იმით ივსებოდა დიდი სალუდე ქვაბი. ლუდის ასაფუებელ დედას "ჭიჭი" ჰქვია. არაყი სხვადასხვანაირი იყო "წინწარაქალი" (პირველადი ძლიერი არაყი) და "შამანი" (ბოლოს სუსტი არაყი).

დღეობაში სიმბოლოებიანი ქადისკვერები ძალიან საინტერესო და მნიშვნელოვანი იყო! კოსმოლოგიური სიმბოლოებით გაფორმებული ქადები იყო "ბერა კვერა", რომელსაც სახლის უფროსი მამაკაცები ახალ წელს სახლში დილით შეაგორებდნენ და დაილოცებდნენ. ძველი ქართველები კოსმოლოგიური სამყაროს მსახურები იყვნენ. სულთაკრეფა ახალ წლის მერე არის და ამ დღეს ქალები "ვაცებს" აცხობდნენ. ჩვენ ბავშვები ამ გამომცხვარ ცხოველებს მშვილდისარს ვესროდით. გამომცხვარ "ვაცებს" შუაში ვერცხლის ფული ჰქონდა ჩადებული. ვინც მოარტყამდა ისარს, ეს ფული მას ერგებოდა.

სულთაკრეფა მიცვალებულების საპატივსაცემო დღეობა იყო. დღეობაში საღვთო სუფრაზე და მიცვალებულის სუფრაზეც ქადები კენტად უნდა ყოფილიყო 7 ან 9 ცალი და ზედ სანთლები დაკრული. სანთლების ყიდვა არ იცოდნენ. სახლში ხელით უნდა გაგეკეთებინა. ვაჟები სანთლებს ბამბის ძაფებზე ხელის გულით ვახვევდით. სანთელს ვათბობდით ცეცხლზე და ძაფზე წამოვახვევდით. ეს მიდიოდა სალოცავში ასანთებლად.

ქადებში ხავიწი არის მნიშვნელოვანი, ანუ მისი გული. ხავიწი ერბოსგან მზადდებოდა. "ხალი" იყო კიდევ უმნიშვნელოვანესი. ერბოს ადუღებდნენ და ქერის ფქვილში ურევდნენ. ეს ძალიან ნოყიერი იყო. მონადირეების და მეომრების საჭმელი იყო "ხალ-ერბო", ძალიან ნოყიერი! "ხავიწი" "ხალისგან"განსხვავდება იმით, რომ ხავიწის ერბოს ადუღებისას ფქვილს აყრიდნენ, ხოლო ხალის გაკეთებისას - მოხალური ქერის მარცვლის ფქვილს.

"დამბალ ხაჭო" ხევსურებმა არ იცოდნენ. ეგ მარტო საფშაველო საჭმელი იყო. ხევსურები ამაზე ღადაობდნენ. ჩვენთან კარგად ნადუღარი ერბო იცოდნენ. სახლში მარცხენა მხარეს იყო "სინე" - ადგილი, სადაც რძის პროდუქტებს ინახავდნენ. ასევე იცოდნენ "თხის ქონის" შებოლვა და შენახვა.

- თქვენ რომელ კერძს გამოარჩვდით?

- ჯიხვის ფილტვის ხინკლის მსგავსი გემრიელი რამ ჩემს სიცოცხლეში არ მიჭამია. ორი ჯიხვი ყავდათ მოკლული და იმის ფილტვებისგან დაამზადეს. შუა აზიაში შვლის, ირმის ხორციც მიჭამია, მაგრამ ჯიხვის ფილტვის ხინკალი სასწაულია! მით უმეტეს კავკასიური ჯიხვის. ეს ენდემური ჯიშია. მე პირადად ნადირობა არ მიმაჩნია სასარგებლოდ, მაგრამ მთაში იციან დრო და ადგილიც, სად უნდა ინადირონ. მაკეობას ნადირობა აკრძალულია. საერთოდ ხატის ტყეში შესულ ცხოველს თოფს არავინ ესვრის, საღვთო წესით აკრძალულია!

- ხევსურეთში თამბაქოც ჰქონდათ...

- დიახ, სპეციალური თამბაქოს მოყვანა და გაღეჭვა იცოდნენ, ღრძილებისთვის იყო კარგი. მოჭრიდნენ ძირიანად თამბაქოს, თავს აგლეჯენ, შეახვევდნენ და დაათბუნებდნენ. შეხვეული კარგა ხანს იყო, რომ გაძლიერებულიყო. გამთბარი არ უნდა "გალაწებულიყო", ზედმეტი არ მოსვლიყო. მერე გააშრობდნენ ჩრდილში, მზეზე გაჰკიდებდნენ და შემხმარ ფურცლებს დააწყობდნენ.

ოკუპირებულ აფხაზეთში კორონავირუსის 172 ახალი შემთხვევა დაფიქსირდა

ქუთაისის #59-ე საოლქო კომისიის თავმჯდომარეს კორონავირუსი დაუდასტურდა

"ურეკავენ მოქალაქეებს და ლუგარის ლაბორატორიის სახელით, სთავაზობენ პრეპარატს კორონავირუსის პროფილაქტიკისთვის, რაც სიცრუეა" - დაავადებათა კონტროლის ცენტრი