საზოგადოება
მსოფლიო
პოლიტიკა

3

აპრილი

დღის ზოგადი ასტროლოგიური პროგნოზი

ხუთშაბათი, მთვარის მეექვსე დღე დაიწყება 08:28-ზე, მთვარე ტყუპშია მოაგვარეთ წვრილ-წვრილი საქმეები. სერიოზულები სხვა დროისთვის გადადეთ. კარგი დღეა კოლექტიური მუშაობისთვის, ბიზნესისთვის. მოაგვარეთ ფინანსური საკითხები. თუ არ გეჩქარებათ, უძრავ ქონებასთან დაკავშირებული საკითხები სხვა დღისთვის გადადეთ. ნეიტრალური დღეა ვაჭრობისა და სასამართლო საქმეებისთვის. კარგი დღეა სწავლისა და გამოცდების ჩასაბარებლად; ურთიერთობის გარჩევისათვის. ნეიტრალურია სამსახურის, საქმიანობის, საცხოვრებლის შეცვლა. კარგი დღეა ქორწინების, ნიშნობისა და სექსუალურისთვის. დაღლილობას სუფთა ჰაერზე გასეირნება, მსუბუქი ვარჯიში მოგიხსნით. მსუბუქად იკვებეთ.
სამართალი
კულტურა/შოუბიზნესი
მეცნიერება
სამხედრო
Faceამბები
მოზაიკა
კონფლიქტები
კვირის კითხვადი სტატიები
თვის კითხვადი სტატიები
"სიზმარში დამემშვიდობა, გავიღვიძე და გიო მართლა აღარ იყო..." - უცნობი ისტორიები და მეგობრების ემოციური მოგონებები გიო ხუციშვილზე
"სიზმარში დამემშვიდობა, გავიღვიძე და გიო მართლა აღარ იყო..." - უცნობი ისტორიები და მეგობრების ემოციური მოგონებები გიო ხუციშვილზე

"გიოს ვერ და­ვემ­შვი­დო­ბე... ასე დავ­წე­რე კი­დეც: "დრო­ე­ბით ჩემო ძმო­ბი­ლო, დრო­ე­ბით" - გვე­უბ­ნე­ბა კულ­ტუ­რის პა­ლა­ტის ხელ­მძღვა­ნე­ლი დათო ოქი­ტაშ­ვი­ლი, რო­მელ­მაც ცოტა ხნის წინ მომ­ღე­რალ გიო ხუ­ციშ­ვი­ლის ვარ­სკვლა­ვის გახ­სნის ღო­ნის­ძი­ე­ბას ორ­გა­ნი­ზე­ბა გა­უ­კე­თა და მომ­ღე­რალს ბო­ლომ­დე გვერ­დით და­უდ­გა.

უამ­რა­ვი ადა­მი­ა­ნი გა­ნიც­დის გიო ხუ­ციშ­ვი­ლის გარ­დაც­ვა­ლე­ბას და გულ­წრფე­ლად ემ­შვი­დო­ბე­ბი­ან ადა­მი­ანს, რო­მე­ლიც მარ­თლაც და­აკ­ლდა ქა­ლაქს. თი­თო­ე­ულს თა­ვი­სი გიო ხუ­ციშ­ვი­ლი ჰყავს და დღეს AMBEBI.GE-სთან ამ მო­გო­ნე­ბებს აცო­ცხლე­ბენ...

დათო ოქი­ტაშ­ვი­ლი, კულ­ტუ­რის პა­ლა­ტის ხელ­მძღვა­ნე­ლი:

"რო­დე­საც ვუ­თხა­რი, რომ მისი ვარ­სკვლა­ვი უნდა გაგ­ვეხ­სნა, მისი ბედ­ნი­ე­რი სახე უნდა გე­ნა­ხათ - უც­ბად მოძ­ლი­ერ­და. მე, მისი მე­უღ­ლე, ბა­კურ ბა­კუ­რა­ძე და ირაკ­ლი მეძ­მა­რი­აშ­ვი­ლი ვი­ყა­ვით და რო­დე­საც და­ვი­წყეთ ფიქ­რი იმა­ზე, თუ რო­გო­რი უნდა ყო­ფი­ლი­ყო მისი სა­ღა­მო, რა­ღაც მო­მენ­ტში თქვა - არა, ეს არ გა­მო­ვა. რა­ტომ-მეთ­ქი? ცუ­დად ვარ და მთე­ლი კონ­ცერ­ტის გან­მავ­ლო­ბა­ში ვერ ვიმ­ღე­რე­ბო. ვუ­თხა­რი, სხვე­ბი იმ­ღე­რე­ბენ, ბო­ლოს გა­მოხ­ვალ და მა­ყუ­რე­ბელს მო­ე­ფე­რე­ბი-მეთ­ქი. ეს მო­ე­წო­ნა, კარ­გია, მა­ყუ­რე­ბელს მარ­თლა მინ­და მო­ვე­ფე­რო და დიდი მად­ლო­ბა ვუ­თხრა წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში იმ სიყ­ვა­რუ­ლის­თვის, რა­საც მათ­გან ვგრძნო­ბო...

ვარ­სკვლა­ვის გახ­სნის სა­ღა­მო იყო სა­ო­ცა­რი. ის თა­ვის მსმე­ნელს და­ემ­შვი­დო­ბა, თუმ­ცა არა­ვის სჯე­რო­და, რომ ასე მალე წა­ვი­დო­და... ბო­ლოს ერ­თად უწ­მინ­დეს­თან ვი­ყა­ვით, არ და­მა­ვი­წყდე­ბა მისი ბედ­ნი­ე­რი სახე... პატ­რი­არ­ქმა სან­თლე­ბი აჩუ­ქა, სახ­ლში რომ მი­ვი­და, მა­შინ­ვე და­ან­თო... იქი­დან რომ გა­მო­ვე­დით, ერთი რამ მი­თხრა, რაც გულ­ში ხინ­ჯად მაქვს და ჩემს თავს ვერ ვპა­ტი­ობ. იქ­ნებ ამ დღე­ებ­ში მე, შენ და ბა­კუ­რი (ბა­კურ ბა­კუ­რა­ძე კონ­ცერ­ტის რე­ჟი­სო­რი იყო - ავტ.) დავ­სხდეთ, მინ­და, მო­გე­ფე­როთ იმის­თვის, რო­გო­რი კარ­გი სა­ღა­მო გა­მო­ვი­დაო. ის­რა­ე­ლი­დან რომ ჩა­მოხ­ვალ, მა­შინ დავ­სხდეთ-მეთ­ქი. ვფიქ­რობ, რა­ღა­ცის თქმა უნ­დო­და, მაგ­რამ იმ­დე­ნად ცუ­დად იყო, ის­რა­ელ­ში ვე­ღარც წა­ვი­და. კონ­ცერ­ტის შემ­დეგ ყვე­ლა მო­ნა­წი­ლეს ურე­კავ­და, მად­ლო­ბას უხ­დი­და, თით­ქოს ემ­შვი­დო­ბე­ბო­და. კონ­ცერ­ტმა ბედ­ნი­ე­რი გა­ხა­და. მძი­მე სენს ბოლო წუ­თამ­დე ებ­რძო­და. მე­უბ­ნე­ბო­და, ამე­რი­კა­ში გაგ­ზავ­ნი­ლი გვაქვს სა­ბუ­თე­ბი და იქი­დან პა­სუხს ვე­ლო­დე­ბი­თო. ვუ­თხა­რი, არ ინერ­ვი­უ­ლო, ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გად იქ­ნე­ბა-მეთ­ქი.

მი­ჭირს გი­ო­ზე წარ­სულ­ში სა­უ­ბა­რი. ყვე­ლას დიდი მად­ლო­ბა, ვინც 29 მა­ისს და­ა­ფა­სა და კონ­ცერ­ტზე მო­ვი­და, მო­ე­ფე­რა გიოს. მის ბედ­ნი­ერ სა­ხეს ვერ ვი­ვი­წყებ, რო­დე­საც მისი ვარ­სკვლა­ვი იხ­სე­ნე­ბო­და, მსმე­ნელს შეჰ­ხა­რო­და. სულ ვამ­ბობ, ვარ­სკვლავს დათო ოქი­ტაშ­ვი­ლი არ ხსნის, ვარ­სკვლავს ხნის ხალ­ხი, სა­ზო­გა­დო­ე­ბა. ხალ­ხის სიყ­ვა­რუ­ლი თუ არ გაქვს, გახ­სე­ნი რამ­დე­ნი ვარ­სკვლა­ვიც გინ­და... გიომ ვარ­სკვლა­ვი ხალ­ხის­გან და­იმ­სა­ხუ­რა".

კომ­პო­ზი­ტო­რი ნატო გე­ლაშ­ვი­ლი ის ადა­მი­ა­ნია, რომ­ლის უამ­რა­ვი სიმ­ღე­რა გიო ხუ­ციშ­ვილ­მა რო­გორც მარ­ტომ, ისე ნა­ტოს­თან ერ­თად, დუ­ეტ­ში ააჟ­ღე­რა. თი­თო­ე­უ­ლი მათ­გა­ნი მსმე­ნელს გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლად უყ­ვარს...

"ჩემ­თვის გიოს სა­ხით თბი­ლი­სის დიდი ნა­წი­ლი მოკ­ვდა. ჩემი 20 წელი მოკ­ვდა, სა­უ­კე­თე­სო მე­გო­ბა­რი, მე­სა­ი­დუმ­ლე, ოჯა­ხის წევ­რი დავ­კარ­გე, გი­ოს­თან ერ­თად, ჩემ­ში ეპო­ქა მოკ­ვდა. არც ვიცი, რა გან­ცდა მაქვს, სა­ო­ცა­რი - ყვე­ლა­ზე უც­ნა­უ­რი ის არის, რომ სა­ნამ დი­ლით ამ ყვე­ლა­ფერს გა­ვი­გებ­დი, გიო სიზ­მარ­ში და­მემ­შვი­დო­ბა, გა­ვიღ­ვი­ძე და გიო მარ­თლაც აღარ იყო. ეს სიზ­მა­რი არას­დროს ამო­მი­ვა თა­ვი­დან. ჩემ­თან სახ­ლში მო­ვი­და, დე­რე­ფან­ში იდგა, ოღონდ, უკვე ბო­ლოდ­რო­ინ­დე­ლი გიო, გა­და­მეხ­ვია - ხომ იცი, რო­გორ ძა­ლი­ან მიყ­ვარ­ხა­რო. რომ გა­მო­ვიღ­ვი­ძე, ზუს­ტად ვი­ცო­დი, რომ არ იყო. არ ვიცი, ეს რა ჯაჭ­ვია... ფაქ­ტია, რომ ჩემი ნა­წი­ლი იყო... ოჯა­ხის წევ­რე­ბი დავ­კარ­გე და ასე­თი რამ არა­ვის გარ­დაც­ვა­ლე­ბი­სას არ მქო­ნია.

მოკ­ლედ, ამ დი­ლას, ტე­ლე­ფო­ნამ­დე არც მივ­სულ­ვარ, რომ ამ­ბა­ვი გა­მე­გო, ჩემს თავ­ში გიოს უკვე და­ვემ­შვი­დო­ბე. ბოლო ორი დღე ცუ­დად იყო, საკ­ვებ­ზეც უარი თქვა, მაგ­რამ მის გარ­დაც­ვა­ლე­ბას მა­ინც არ ვუშ­ვებ­დი... დღეს გი­ოს­თან ერ­თად ვა­ცი­ლებ ბევრ ლა­მაზ წელს, მო­გო­ნე­ბას. ალ­ბათ ოდეს­მე მეც და ყვე­ლა იქით წა­ვალთ, თუმ­ცა იცო­ცხლებს ის, რაც მე და გიომ დავ­ტო­ვეთ, ვი­ღა­ცის­თვის მა­ინც აყ­ვავ­დე­ბა ნუში. ერთი რამ ვიცი, რომ ერ­თად ბევ­რი რამ შევ­ძე­ლით. ბევ­რი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი ამ სიმ­ღე­რე­ბით გა­ვა­ბედ­ნი­ე­რეთ. ასე რომ, რამ­დენ­ჯე­რაც ეს მუ­სი­კა აჟ­ღერ­დე­ბა, ვი­ღა­ცის­თვის მა­ინც იყ­ვა­ვი­ლებს ნუში და გიო გა­ცო­ცხლდე­ბა... ბევ­რი წელი ამ ქა­ლაქ­ში ერ­თად მო­ვი­ტა­ნეთ და ჩვე­ნი ტან­დე­მით ეს ქა­ლა­ქიც ვა­ბედ­ნი­ე­რეთ. ვზი­ვარ ახლა ჩემ­თვის და ნა­ბიჯს ვერ ვად­გამ, არ მინ­და, რომ ისე­თი ვნა­ხო, რო­გო­რიც ახ­ლაა. ჩემს თვალ­წინ კად­რე­ბად გარ­ბის მას­თან ერ­თად გა­ტა­რე­ბუ­ლი წლე­ბი, სა­ა­თე­ბი, წუ­თე­ბი.

ბო­ლოს დიდი ხანი არ გვიმ­ღე­რია, მაგ­რამ არ არ­სე­ბობ­და დღე, ჩემ­თვის არ და­ე­რე­კა. ბოლო 4 წელი, როცა ძა­ლი­ან მი­ჭირ­და, იცო­და, რომ ცუ­დად ვი­ყა­ვი და სულ მთხოვ­და - ნა­ტაშ, დეპ­რე­სი­ი­დან გინ­და გა­მო­გიყ­ვა­ნო და გა­მო­გი­ა­რო? ჩემი სიმ­ღე­რე­ბი შე­სის­ხლხორ­ცე­ბუ­ლი ჰქონ­და, იმა­საც ვერ იტან­და, რომ ვინ­მე რო­მე­ლი­მეს იმ­ღე­რებ­და, ძა­ლი­ან უყ­ვარ­და და ამი­ტომ ცო­ტას ეგო­ის­ტობ­და..."

კახა მა­მუ­ლაშ­ვი­ლი, პრო­დი­უ­სე­რი:

"უვაჟ­კა­ცე­სი კაცი იყო. ბევ­რი იომა, მაგ­რამ სამ­წუხ­როდ, ასე დას­რულ­და ეს ყვე­ლა­ფე­რი. ჩვე­ნი ოჯა­ხის­თვის კომ­ფორ­ტუ­ლი ადა­მი­ა­ნი იყო, მას­თან ერ­თად, გა­ტა­რე­ბუ­ლი დრო პო­ზი­ტი­უ­რად მახ­სენ­დე­ბა. სუფ­თა, ქა­ლა­ქე­ლი კაცი წა­ვი­და. რაც ეს ამ­ბა­ვი გა­ვი­გე, სულ თვალ­წინ მიდ­გას. ხომ ვამ­ბობ, მძი­მე და­ა­ვა­დე­ბას­თან ბევ­რი იომა, ში­ნა­გა­ნად ვაჟ­კა­ცი იყო, მაგ­რამ სამ­წუ­ხა­როდ, ეს ცუდი ამ­ბა­ვი მა­ინც მოხ­და..."

ნუკ­რი კა­პა­ნა­ძე, მომ­ღე­რა­ლი:

"გიო მხო­ლოდ სიმ­ღე­რა არ იყო. ზო­გა­დად ნი­ჭი­ე­რი ადა­მი­ა­ნი იყო, ასე­თი­ვე გახ­ლდათ ურ­თი­ერ­თო­ბა­ში, ამას­თან, ქა­რიზ­მა­ტუ­ლიც, კო­ლო­რიტს რომ ვე­ძა­ხით, ასე­თი ბიჭი. გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი იუ­მო­რი ჰქონ­და, არ იცით, ერ­თმა­ნეთ­თან რო­გო­რი გა­და­ძა­ხი­ლე­ბი გვქონ­და. სა­ო­ცა­რი ინ­ტო­ნა­ცი­ით მე­ძახ­და - ნუ­კა­ჩოო... ერთი პე­რი­ო­დი დი­ლა­ო­ბით მი­რე­კავ­და და მაღ­ვი­ძებ­და: ადე­ქი, ჩქა­რა, ცოტა აზ­რზე მოდი... რა­ღაც ჩვე­ნი იუ­მო­რი გვქონ­და. ახ­ლაც რომ ვლა­პა­რა­კობ მას­ზე, სულ ღი­მი­ლი მად­გას სა­ხე­ზე, ასე­თი ტიპი იყო, ვინ იცის, ერ­თად რამ­დე­ნი სი­გი­ჟე­ე­ბი გვაქვს ჩა­ტა­რე­ბუ­ლი.

სა­ერ­თოდ, ადა­მი­ა­ნის გარ­დაც­ვა­ლე­ბა­ზე იმ­დენს ვფიქ­რობ ხოლ­მე, რომ სიკ­ვდი­ლიც დრო­ბი­თი ამ­ბა­ვი მგო­ნია, რად­გა­ნაც დღეს თუ არა ხვალ, ჩვენც აღარ ვიქ­ნე­ბით აქ. რა თქმა უნდა, ეს პე­რი­ო­დი, სა­ნამ ამ­ქვეყ­ნი­დან გა­ვალთ, იქ­ნე­ბა გიოს მო­ნატ­რე­ბა, რად­გა­ნაც ამ ბიჭ­მა და­ტო­ვა თა­ვი­სი ფერი და თა­ვი­სი სიმ­ღე­რა. სიმ­ღე­რა ისე­თი, რო­მე­ლიც არა­ვი­სას ჰგავს. შე­იძ­ლე­ბა მას ვი­ღა­ცამ მი­ბა­ძოს, მაგ­რამ გიო იყო პირ­ვე­ლი! პირ­ვე­ლი იყო შეს­რუ­ლე­ბა­ში, თვითმყო­ფა­დო­ბა­ში, ასე­თი ნი­ჭი­ე­რი ადა­მი­ა­ნი იყო ის... რა არის 56 წელი ნი­ჭი­ე­რი ადა­მი­ა­ნის­თვის, რო­მელ­საც კი­დევ ბევ­რის შექ­მნა შე­ეძ­ლო?!

ეს ტრა­გე­დი­აა, მაგ­რამ თუ შევ­ხე­დავთ ყვე­ლა­ფერს ისე, რომ დრო­ე­ბი­თია და ჩვენ დრო­ე­ბით ვართ ამ ქვე­ყა­ნა­ზე, მა­შინ ტკი­ვილ­თან გამ­კლა­ვე­ბა იოლ­დე­ბა. მე ასე მინ­და, ვფიქ­რობ­დე. ეს მას­თან დრო­ე­ბი­თი გან­შო­რე­ბაა. თუმ­ცა, საყ­ვა­რე­ლი ადა­მი­ა­ნის წას­ვლით გა­მოწ­ვე­უ­ლი ტკი­ვი­ლი მარ­თლაც ძნე­ლია. რო­დე­საც გიოს ვარ­სკვლა­ვის გახ­სნის კონ­ცერ­ტის­თვის მომ­ღერ­ლებს მისი სიმ­ღე­რე­ბი ჩა­მოგ­ვი­რი­გეს, მე "ამო­დი ამო­ა­ნა­თე", მისი უსაყ­ვარ­ლე­სი სიმ­ღე­რა შემ­ხვდა. ვერ წარ­მო­იდ­გენთ, მისი ჩა­წე­რი­სას რა გან­ვი­ცა­დე, სა­ო­ცა­რი ემო­ცი­ე­ბი მქონ­და. გა­მო­ვი­და, რომ გიომ თა­ვი­სი უსაყ­ვარ­ლე­სი სიმ­ღე­რა მე და­მი­ტო­ვა..."

გიო ხუ­ციშ­ვილს ხუთ­შა­ბათს, 14 ივ­ნისს, სა­ბურ­თა­ლოს კერ­ძო სა­საფ­ლა­ო­ზე დაკ­რძა­ლა­ვენ.

ავტორი:

"სიზმარში დამემშვიდობა, გავიღვიძე და გიო მართლა აღარ იყო..." - უცნობი ისტორიები და მეგობრების ემოციური მოგონებები გიო ხუციშვილზე

"სიზმარში დამემშვიდობა, გავიღვიძე და გიო მართლა აღარ იყო..." - უცნობი ისტორიები და მეგობრების ემოციური მოგონებები გიო ხუციშვილზე

"გიოს ვერ დავემშვიდობე... ასე დავწერე კიდეც: "დროებით ჩემო ძმობილო, დროებით" - გვეუბნება კულტურის პალატის ხელმძღვანელი დათო ოქიტაშვილი, რომელმაც ცოტა ხნის წინ მომღერალ გიო ხუციშვილის ვარსკვლავის გახსნის ღონისძიებას ორგანიზება გაუკეთა და მომღერალს ბოლომდე გვერდით დაუდგა.

უამრავი ადამიანი განიცდის გიო ხუციშვილის გარდაცვალებას და გულწრფელად ემშვიდობებიან ადამიანს, რომელიც მართლაც დააკლდა ქალაქს. თითოეულს თავისი გიო ხუციშვილი ჰყავს და დღეს AMBEBI.GE-სთან ამ მოგონებებს აცოცხლებენ...

დათო ოქიტაშვილი, კულტურის პალატის ხელმძღვანელი:

"როდესაც ვუთხარი, რომ მისი ვარსკვლავი უნდა გაგვეხსნა, მისი ბედნიერი სახე უნდა გენახათ - უცბად მოძლიერდა. მე, მისი მეუღლე, ბაკურ ბაკურაძე და ირაკლი მეძმარიაშვილი ვიყავით და როდესაც დავიწყეთ ფიქრი იმაზე, თუ როგორი უნდა ყოფილიყო მისი საღამო, რაღაც მომენტში თქვა - არა, ეს არ გამოვა. რატომ-მეთქი? ცუდად ვარ და მთელი კონცერტის განმავლობაში ვერ ვიმღერებო. ვუთხარი, სხვები იმღერებენ, ბოლოს გამოხვალ და მაყურებელს მოეფერები-მეთქი. ეს მოეწონა, კარგია, მაყურებელს მართლა მინდა მოვეფერო და დიდი მადლობა ვუთხრა წლების განმავლობაში იმ სიყვარულისთვის, რასაც მათგან ვგრძნობო...

ვარსკვლავის გახსნის საღამო იყო საოცარი. ის თავის მსმენელს დაემშვიდობა, თუმცა არავის სჯეროდა, რომ ასე მალე წავიდოდა... ბოლოს ერთად უწმინდესთან ვიყავით, არ დამავიწყდება მისი ბედნიერი სახე... პატრიარქმა სანთლები აჩუქა, სახლში რომ მივიდა, მაშინვე დაანთო... იქიდან რომ გამოვედით, ერთი რამ მითხრა, რაც გულში ხინჯად მაქვს და ჩემს თავს ვერ ვპატიობ. იქნებ ამ დღეებში მე, შენ და ბაკური (ბაკურ ბაკურაძე კონცერტის რეჟისორი იყო - ავტ.) დავსხდეთ, მინდა, მოგეფეროთ იმისთვის, როგორი კარგი საღამო გამოვიდაო. ისრაელიდან რომ ჩამოხვალ, მაშინ დავსხდეთ-მეთქი. ვფიქრობ, რაღაცის თქმა უნდოდა, მაგრამ იმდენად ცუდად იყო, ისრაელში ვეღარც წავიდა. კონცერტის შემდეგ ყველა მონაწილეს ურეკავდა, მადლობას უხდიდა, თითქოს ემშვიდობებოდა. კონცერტმა ბედნიერი გახადა. მძიმე სენს ბოლო წუთამდე ებრძოდა. მეუბნებოდა, ამერიკაში გაგზავნილი გვაქვს საბუთები და იქიდან პასუხს ველოდებითო. ვუთხარი, არ ინერვიულო, ყველაფერი კარგად იქნება-მეთქი.

მიჭირს გიოზე წარსულში საუბარი. ყველას დიდი მადლობა, ვინც 29 მაისს დააფასა და კონცერტზე მოვიდა, მოეფერა გიოს. მის ბედნიერ სახეს ვერ ვივიწყებ, როდესაც მისი ვარსკვლავი იხსენებოდა, მსმენელს შეჰხაროდა. სულ ვამბობ, ვარსკვლავს დათო ოქიტაშვილი არ ხსნის, ვარსკვლავს ხნის ხალხი, საზოგადოება. ხალხის სიყვარული თუ არ გაქვს, გახსენი რამდენი ვარსკვლავიც გინდა... გიომ ვარსკვლავი ხალხისგან დაიმსახურა".

კომპოზიტორი ნატო გელაშვილი ის ადამიანია, რომლის უამრავი სიმღერა გიო ხუციშვილმა როგორც მარტომ, ისე ნატოსთან ერთად, დუეტში ააჟღერა. თითოეული მათგანი მსმენელს განსაკუთრებულად უყვარს...

"ჩემთვის გიოს სახით თბილისის დიდი ნაწილი მოკვდა. ჩემი 20 წელი მოკვდა, საუკეთესო მეგობარი, მესაიდუმლე, ოჯახის წევრი დავკარგე, გიოსთან ერთად, ჩემში ეპოქა მოკვდა. არც ვიცი, რა განცდა მაქვს, საოცარი - ყველაზე უცნაური ის არის, რომ სანამ დილით ამ ყველაფერს გავიგებდი, გიო სიზმარში დამემშვიდობა, გავიღვიძე და გიო მართლაც აღარ იყო. ეს სიზმარი არასდროს ამომივა თავიდან. ჩემთან სახლში მოვიდა, დერეფანში იდგა, ოღონდ, უკვე ბოლოდროინდელი გიო, გადამეხვია - ხომ იცი, როგორ ძალიან მიყვარხარო. რომ გამოვიღვიძე, ზუსტად ვიცოდი, რომ არ იყო. არ ვიცი, ეს რა ჯაჭვია... ფაქტია, რომ ჩემი ნაწილი იყო... ოჯახის წევრები დავკარგე და ასეთი რამ არავის გარდაცვალებისას არ მქონია.

მოკლედ, ამ დილას, ტელეფონამდე არც მივსულვარ, რომ ამბავი გამეგო, ჩემს თავში გიოს უკვე დავემშვიდობე. ბოლო ორი დღე ცუდად იყო, საკვებზეც უარი თქვა, მაგრამ მის გარდაცვალებას მაინც არ ვუშვებდი... დღეს გიოსთან ერთად ვაცილებ ბევრ ლამაზ წელს, მოგონებას. ალბათ ოდესმე მეც და ყველა იქით წავალთ, თუმცა იცოცხლებს ის, რაც მე და გიომ დავტოვეთ, ვიღაცისთვის მაინც აყვავდება ნუში. ერთი რამ ვიცი, რომ ერთად ბევრი რამ შევძელით. ბევრი შეყვარებული ამ სიმღერებით გავაბედნიერეთ. ასე რომ, რამდენჯერაც ეს მუსიკა აჟღერდება, ვიღაცისთვის მაინც იყვავილებს ნუში და გიო გაცოცხლდება... ბევრი წელი ამ ქალაქში ერთად მოვიტანეთ და ჩვენი ტანდემით ეს ქალაქიც ვაბედნიერეთ. ვზივარ ახლა ჩემთვის და ნაბიჯს ვერ ვადგამ, არ მინდა, რომ ისეთი ვნახო, როგორიც ახლაა. ჩემს თვალწინ კადრებად გარბის მასთან ერთად გატარებული წლები, საათები, წუთები.

ბოლოს დიდი ხანი არ გვიმღერია, მაგრამ არ არსებობდა დღე, ჩემთვის არ დაერეკა. ბოლო 4 წელი, როცა ძალიან მიჭირდა, იცოდა, რომ ცუდად ვიყავი და სულ მთხოვდა - ნატაშ, დეპრესიიდან გინდა გამოგიყვანო და გამოგიარო? ჩემი სიმღერები შესისხლხორცებული ჰქონდა, იმასაც ვერ იტანდა, რომ ვინმე რომელიმეს იმღერებდა, ძალიან უყვარდა და ამიტომ ცოტას ეგოისტობდა..."

კახა მამულაშვილი, პროდიუსერი:

"უვაჟკაცესი კაცი იყო. ბევრი იომა, მაგრამ სამწუხროდ, ასე დასრულდა ეს ყველაფერი. ჩვენი ოჯახისთვის კომფორტული ადამიანი იყო, მასთან ერთად, გატარებული დრო პოზიტიურად მახსენდება. სუფთა, ქალაქელი კაცი წავიდა. რაც ეს ამბავი გავიგე, სულ თვალწინ მიდგას. ხომ ვამბობ, მძიმე დაავადებასთან ბევრი იომა, შინაგანად ვაჟკაცი იყო, მაგრამ სამწუხაროდ, ეს ცუდი ამბავი მაინც მოხდა..."

ნუკრი კაპანაძე, მომღერალი:

"გიო მხოლოდ სიმღერა არ იყო. ზოგადად ნიჭიერი ადამიანი იყო, ასეთივე გახლდათ ურთიერთობაში, ამასთან, ქარიზმატულიც, კოლორიტს რომ ვეძახით, ასეთი ბიჭი. განსაკუთრებული იუმორი ჰქონდა, არ იცით, ერთმანეთთან როგორი გადაძახილები გვქონდა. საოცარი ინტონაციით მეძახდა - ნუკაჩოო... ერთი პერიოდი დილაობით მირეკავდა და მაღვიძებდა: ადექი, ჩქარა, ცოტა აზრზე მოდი... რაღაც ჩვენი იუმორი გვქონდა. ახლაც რომ ვლაპარაკობ მასზე, სულ ღიმილი მადგას სახეზე, ასეთი ტიპი იყო, ვინ იცის, ერთად რამდენი სიგიჟეები გვაქვს ჩატარებული.

საერთოდ, ადამიანის გარდაცვალებაზე იმდენს ვფიქრობ ხოლმე, რომ სიკვდილიც დრობითი ამბავი მგონია, რადგანაც დღეს თუ არა ხვალ, ჩვენც აღარ ვიქნებით აქ. რა თქმა უნდა, ეს პერიოდი, სანამ ამქვეყნიდან გავალთ, იქნება გიოს მონატრება, რადგანაც ამ ბიჭმა დატოვა თავისი ფერი და თავისი სიმღერა. სიმღერა ისეთი, რომელიც არავისას ჰგავს. შეიძლება მას ვიღაცამ მიბაძოს, მაგრამ გიო იყო პირველი! პირველი იყო შესრულებაში, თვითმყოფადობაში, ასეთი ნიჭიერი ადამიანი იყო ის... რა არის 56 წელი ნიჭიერი ადამიანისთვის, რომელსაც კიდევ ბევრის შექმნა შეეძლო?!

ეს ტრაგედიაა, მაგრამ თუ შევხედავთ ყველაფერს ისე, რომ დროებითია და ჩვენ დროებით ვართ ამ ქვეყანაზე, მაშინ ტკივილთან გამკლავება იოლდება. მე ასე მინდა, ვფიქრობდე. ეს მასთან დროებითი განშორებაა. თუმცა, საყვარელი ადამიანის წასვლით გამოწვეული ტკივილი მართლაც ძნელია. როდესაც გიოს ვარსკვლავის გახსნის კონცერტისთვის მომღერლებს მისი სიმღერები ჩამოგვირიგეს, მე "ამოდი ამოანათე", მისი უსაყვარლესი სიმღერა შემხვდა. ვერ წარმოიდგენთ, მისი ჩაწერისას რა განვიცადე, საოცარი ემოციები მქონდა. გამოვიდა, რომ გიომ თავისი უსაყვარლესი სიმღერა მე დამიტოვა..."

გიო ხუციშვილს ხუთშაბათს, 14 ივნისს, საბურთალოს კერძო სასაფლაოზე დაკრძალავენ.

"გუშინ დმანისში ჩავედი... აი, რა ვნახე" - რას წერს დეკანოზი ანდრია ჯაღმაიძე დმანისში მომხდარი დაპირისპირების შესახებ

"უნდა დაისვას კითხვები: რატომ მოხდა, რატომ დასრულდა ამ შედეგით და როგორ შეიძლება პროცესები განვითარდეს შემდგომში" - რას ამბობს მუსლიმთა სამმართველოს შეიხი

პოსტკოვიდური სინდრომის მიმდინარეობა, პრევენცია და მკურნალობა -  აკად. ფ. თოდუას სამედიცინო ცენტრის რეკომენდაციები