სამართალი
მსოფლიო
საზოგადოება

3

აპრილი

დღის ზოგადი ასტროლოგიური პროგნოზი

ხუთშაბათი, მთვარის მეექვსე დღე დაიწყება 08:28-ზე, მთვარე ტყუპშია მოაგვარეთ წვრილ-წვრილი საქმეები. სერიოზულები სხვა დროისთვის გადადეთ. კარგი დღეა კოლექტიური მუშაობისთვის, ბიზნესისთვის. მოაგვარეთ ფინანსური საკითხები. თუ არ გეჩქარებათ, უძრავ ქონებასთან დაკავშირებული საკითხები სხვა დღისთვის გადადეთ. ნეიტრალური დღეა ვაჭრობისა და სასამართლო საქმეებისთვის. კარგი დღეა სწავლისა და გამოცდების ჩასაბარებლად; ურთიერთობის გარჩევისათვის. ნეიტრალურია სამსახურის, საქმიანობის, საცხოვრებლის შეცვლა. კარგი დღეა ქორწინების, ნიშნობისა და სექსუალურისთვის. დაღლილობას სუფთა ჰაერზე გასეირნება, მსუბუქი ვარჯიში მოგიხსნით. მსუბუქად იკვებეთ.
პოლიტიკა
კულტურა/შოუბიზნესი
სამხედრო
Faceამბები
მოზაიკა
კონფლიქტები
მეცნიერება
კვირის კითხვადი სტატიები
თვის კითხვადი სტატიები
"ეს რა საშინელებაა?! სირცხვილი ჩვენ! გურამ დოჩანაშვილი ასეთ სიდუხჭირეში უნდა ცხოვრობდეს?"
"ეს რა საშინელებაა?! სირცხვილი ჩვენ! გურამ დოჩანაშვილი ასეთ სიდუხჭირეში უნდა ცხოვრობდეს?"

სა­ქარ­თვე­ლოს პირ­ვე­ლი პრე­ზი­დენ­ტის ზვი­ად გამ­სა­ხურ­დი­ას ვაჟი და ყო­ფი­ლი პო­ლიტ­პა­ტი­მა­რი ცოტ­ნე გამ­სა­ხურ­დია ლი­ტე­რა­ტუ­რულ ბლოგ­ზე (artside.ge) გა­მოქ­ვეყ­ნე­ბულ სტა­ტი­ას ეხ­მა­უ­რე­ბა, რომ­ლის ავ­ტო­რი ბექა ბე­რუ­ლა­ვა აღ­წერს, თუ რო­გორ სი­დუ­ხ­ჭი­რე­ში ცხოვ­რობს ცნო­ბი­ლი ქარ­თვე­ლი მწე­რა­ლი გუ­რამ დო­ჩა­ნაშ­ვი­ლი.

"ეს რა სა­ში­ნე­ლე­ბაა?! სირ­ცხვი­ლი ჩვენ! ვი­ღაც წერა-კი­თხვის და ლა­პა­რა­კის უცო­დინ­რებს 10-15 ათა­სი უნდა ჰქონ­დეთ ხელ­ფა­სი და გუ­რამ დო­ჩა­ნაშ­ვი­ლი ასეთ სი­დუ­ხ­ჭი­რე­ში უნდა ცხოვ­რობ­დეს???", - წერს ცოტ­ნა გამ­სა­ხურ­დია.

გუ­რამ დო­ჩა­ნაშ­ვი­ლი - მსოფ­ლი­ოს უმ­დიდ­რე­სი ადა­მი­ა­ნი

ლიფ­ტი, რო­მელ­მაც და­ნიშ­ნუ­ლე­ბის ად­გი­ლამ­დე უნდა აგიყ­ვა­ნოს ჩვე­უ­ლებ­რი­ვია, სხვა ქარ­თუ­ლი ლიფ­ტე­ბის მსგავ­სად მას­შიც ხუთ­თეთ­რი­ა­ნებს ან ხუთ­თეთ­რი­ა­ნის­ხე­ლა რუ­სულ კა­პე­ი­კებს ჰყრი­ა­ნი. სივ­რცეც და­ხუ­თუ­ლია, თუ ხუთ­მა ადა­მი­ან­მა ერ­თდრო­უ­ლად მო­ინ­დო­მა შეს­ვლა, აქე­დან ორი მა­ინც უნებ­ლი­ეთ ერ­თმა­ნეთს ჩა­ე­ხუ­ტე­ბა. შე­ნო­ბა, რო­მელ­შიც ეს ლიფ­ტი მდე­ბა­რე­ობს, ასე­ვე ჩვე­უ­ლებ­რი­ვია - და­ჯღა­ნულ­ფა­სა­დი­ა­ნი, ეზო­და­ნაგ­ვი­ა­ნე­ბუ­ლი მრა­ვალ­სარ­თუ­ლი­ა­ნი ბინა, რომ­ლის სა­დარ­ბა­ზო­ე­ბიც სი­გა­რე­ტის ნამ­წვე­ბი­თაა სავ­სე და ალაგ-ალაგ შარ­დის მძაფ­რი სურ­ნე­ლიც იგ­რძნო­ბა.

ერთი სი­ტყვით, არა­ფე­რი გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი, გა­მორ­ჩე­უ­ლი, არა­ორ­დი­ნა­ლუ­რი, უჩ­ვე­უ­ლო. მაგ­რამ და­ნიშ­ნუ­ლე­ბის ად­გი­ლი, ან უფრო სწო­რედ ის, ვინც და­ნიშ­ნუ­ლე­ბის ად­გი­ლას დაგ­ხვდე­ბა, გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი­ცაა, გა­მორ­ჩე­უ­ლიც, არა­ორ­დი­ნა­ლუ­რიც და უჩ­ვე­უ­ლოც. ამი­ტომ გიკ­ვირს, რო­გორ შე­იძ­ლე­ბა, "ის" აქ ცხოვ­რობ­დეს? არა­და, ცხოვ­რობს.

ლიფ­ტი და­იძ­რა და მალე იმ სარ­თულ­ზე ამოჰ­ყოფ თავს, რო­მელ­ზეც მისი კა­რე­ბია. კა­რე­ბი ძვე­ლია, სა­ღე­ბავ­გა­და­სუ­ლი, სა­ხე­ლურ­და­ჟან­გე­ბუ­ლი. ზარი მოშ­ლი­ლია, ამი­ტომ ფრთხი­ლად აკა­კუ­ნებ და გუ­ლის­ცე­მა­აჩ­ქა­რე­ბუ­ლი შე­დეგს ელო­დე­ბი. სულ რამ­დე­ნი­მე წამ­ში კა­რე­ბი გა­ი­ღე­ბა და და­ი­ნა­ხავ იმ ადა­მი­ანს, რომ­ლის შე­მოქ­მე­დე­ბი­თაც არა­ერ­თხელ აღ­ფრთო­ვა­ნე­ბულ­ხარ, რომ­ლის იუ­მორ­ზეც არა­ერ­თხელ გა­გი­ცი­ნია და რომ­ლის ფან­ტა­ზი­აც შენ­თვის ყვე­ლა რე­ა­ლო­ბა­ზე უფრო რე­ა­ლუ­რად ქცე­უ­ლა.

კა­რებს მო­ხუ­ცი კაცი აღებს, რო­მე­ლიც წელ­ში მოხ­რი­ლა, თავ­ზე ქუდი ჩა­მო­უფხა­ტავს და მხრებ­ზე გა­ხუ­ნე­ბუ­ლი გა­და­სა­ფა­რა­ბე­ლი მო­უგ­დია. კაცი გი­ღი­მის და რა­ღა­ცას გე­უბ­ნე­ბა, მაგ­რამ არა­ფე­რი გეს­მის, იმი­ტომ რომ გაკ­ვირ­ვე­ბი­სა და მღელ­ვა­რე­ბის პირ­ვე­ლი ტალ­ღე­ბი დგა­ფუ­ნით გიხ­შობს სმე­ნას, იმას­ღა ახერ­ხებ, რომ მე­ქა­ნი­კუ­რად გა­უ­ღი­მო და მი­ე­სალ­მო. კაცი შინ გი­პა­ტი­ჟებს, კოჭ­ლო­ბით მი­გი­ძღვის წინ და თან ჟურ­ნა­ლის­ტებ­ზე გე­ლა­პა­რა­კე­ბა, რომ­ლებ­მაც თურ­მე სი­ცო­ცხლე გა­უმ­წა­რეს, რო­მელ­თა და­ნახ­ვაც კი აღარ უნდა, მაგ­რამ შენი სმე­ნა კვლავ დახ­შუ­ლია. სა­მა­გი­ე­როდ, ფარ­თოდ გა­ხე­ლი­ლი თვა­ლე­ბით ხარ­ბად ათ­ვა­ლი­ე­რებ გა­რე­მოს, რო­მელ­შიც ამ­დე­ნი პერ­სო­ნა­ჟი და­ი­ბა­და, პერ­სო­ნა­ჟე­ბი, რომ­ლებ­საც რე­ა­ლურ ადა­მი­ა­ნებ­ზე მე­ტად და­უ­ახ­ლოვ­დი. ოთა­ხი იმ­დე­ნად ღა­რი­ბუ­ლია, რომ გული გე­კუმ­შე­ბა, მაგ­რამ სიბ­რა­ლუ­ლის­გან კი არა, ბრა­ზის­გან.

კაცი დაჯ­და, შემ­ცივ­ნე­ბულ თავ­ზე ქუდი შე­ის­წო­რა, რამ­დე­ნი­მე ად­გი­ლას გა­ხე­უ­ლი გა­და­სა­ფა­რე­ბე­ლი უფრო მჭიდ­როდ შე­მო­იხ­ვია და წი­ნან­დე­ბუ­რად გა­გი­ღი­მა. შენც იქვე, ხის სკამ­ზე ჩა­მო­ჯე­ქი, გუ­ლის­ცე­მა თან­და­თან შე­გი­ნელ­და, მოვ­ლე­ნებ­საც შე­და­რე­ბით ლო­გი­კუ­რად აღიქ­ვამ, თუმ­ცა მა­ინც გი­ჭირს იმის და­ჯე­რე­ბა, რომ ის ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი მოკ­ვდა­ვი, წინ რომ გი­ზის, გუ­ლით გი­ღი­მის და რა­ღა­ცას გე­ლა­პა­რა­კე­ბა, გუ­რამ დო­ჩა­ნაშ­ვი­ლია, ადა­მი­ა­ნი, რო­მელ­მაც "სა­მო­სე­ლი პირ­ვე­ლი" და­წე­რა.

მაგ­რამ რას ელო­დი? ფე­შე­ნე­ბე­ლურ ვი­ლას, რომ­ლის კა­რებ­ზეც ოქ­რო­ში ამოვ­ლე­ბუ­ლი სპი­ლო იქ­ნე­ბო­და ჩა­მო­კი­დე­ბუ­ლი, ხოლო ოთა­ხებ­ში რე­ნე­სან­სუ­ლი სტი­ლის ჭა­ღე­ბი? ან იქ­ნებ მდიდ­რულ სა­ვარ­ძლებს, ხა­ვერ­დო­ვა­ნი გა­და­სა­ფა­რებ­ლე­ბით და თეთ­რი მარ­მა­რი­ლოს ოთხკუ­თხა მა­გი­დას, რო­მე­ლიც მა­დო­ნას სერ­ვი­სით იქ­ნე­ბო­და გა­წყო­ბი­ლი?

რაში სჭირ­დე­ბა გუ­რამ დო­ჩა­ნაშ­ვილს ეს ყვე­ლა­ფე­რი, ის ხომ ისე­დაც არა­ნორ­მა­ლუ­რად მდი­და­რია, რად­გან ჰყავს ძმე­ბი კეჟე­რა­ძე­ე­ბი, დიდი კა­ნუ­დო­სე­ლე­ბი, ალექ­სან­დრო, თა­ვის უფ­როს ძმას­თან ერ­თად და დო­მე­ნი­კო? ხოლო ფუ­ფუ­ნე­ბა მის­თვის ისე­ვე ზედ­მე­ტია, რო­გორც სი­ტყვა "მა­შა­სა­და­მე".

დო­ჩა­ნაშ­ვი­ლი მსოფ­ლი­ოს ის უმ­დიდ­რე­სი ადა­მი­ა­ნია, რო­მე­ლიც ფეხ­მორ­ყე­ულ სა­ვარ­ძელ­ში შემ­ცივ­ნე­ბუ­ლი ზის და ზამ­თარ­ში და­ხე­უ­ლი გა­და­სა­ფა­რებ­ლით ცდი­ლობს სით­ბოს შე­ნარ­ჩუ­ნე­ბას.

აი, თურ­მე ის შე­უ­სა­ბა­მო­ბა, რო­მელ­მაც გა­გაბ­რა­ზა - რო­გორ წარ­მო­იდ­გენ­დი, თუ მსგავ­სი სიმ­დიდ­რის მფლობლს ასეთ გა­ჭირ­ვე­ბა­ში იხი­ლავ­დი.

ავ­ტო­რი: ბექა ბე­რუ­ლა­ვა

დღის ვიდეო
00:00 / 00:00
მიანმარში მიწისძვრის შედეგად დაღუპულთა რაოდენობა 2 886-ს აღწევს

"ეს რა საშინელებაა?! სირცხვილი ჩვენ! გურამ დოჩანაშვილი ასეთ სიდუხჭირეში უნდა ცხოვრობდეს?"

"ეს რა საშინელებაა?! სირცხვილი ჩვენ! გურამ დოჩანაშვილი ასეთ სიდუხჭირეში უნდა ცხოვრობდეს?"

საქართველოს პირველი პრეზიდენტის ზვიად გამსახურდიას ვაჟი და ყოფილი პოლიტპატიმარი ცოტნე გამსახურდია ლიტერატურულ ბლოგზე (artside.ge) გამოქვეყნებულ სტატიას ეხმაურება, რომლის ავტორი ბექა ბერულავა აღწერს, თუ როგორ სიდუხჭირეში ცხოვრობს ცნობილი ქართველი მწერალი გურამ დოჩანაშვილი.

"ეს რა საშინელებაა?! სირცხვილი ჩვენ! ვიღაც წერა-კითხვის და ლაპარაკის უცოდინრებს 10-15 ათასი უნდა ჰქონდეთ ხელფასი და გურამ დოჩანაშვილი ასეთ სიდუხჭირეში უნდა ცხოვრობდეს???", - წერს ცოტნა გამსახურდია.

გურამ დოჩანაშვილი - მსოფლიოს უმდიდრესი ადამიანი

ლიფტი, რომელმაც დანიშნულების ადგილამდე უნდა აგიყვანოს ჩვეულებრივია, სხვა ქართული ლიფტების მსგავსად მასშიც ხუთთეთრიანებს ან ხუთთეთრიანისხელა რუსულ კაპეიკებს ჰყრიანი. სივრცეც დახუთულია, თუ ხუთმა ადამიანმა ერთდროულად მოინდომა შესვლა, აქედან ორი მაინც უნებლიეთ ერთმანეთს ჩაეხუტება. შენობა, რომელშიც ეს ლიფტი მდებარეობს, ასევე ჩვეულებრივია - დაჯღანულფასადიანი, ეზოდანაგვიანებული მრავალსართულიანი ბინა, რომლის სადარბაზოებიც სიგარეტის ნამწვებითაა სავსე და ალაგ-ალაგ შარდის მძაფრი სურნელიც იგრძნობა.

ერთი სიტყვით, არაფერი განსაკუთრებული, გამორჩეული, არაორდინალური, უჩვეულო. მაგრამ დანიშნულების ადგილი, ან უფრო სწორედ ის, ვინც დანიშნულების ადგილას დაგხვდება, განსაკუთრებულიცაა, გამორჩეულიც, არაორდინალურიც და უჩვეულოც. ამიტომ გიკვირს, როგორ შეიძლება, "ის" აქ ცხოვრობდეს? არადა, ცხოვრობს.

ლიფტი დაიძრა და მალე იმ სართულზე ამოჰყოფ თავს, რომელზეც მისი კარებია. კარები ძველია, საღებავგადასული, სახელურდაჟანგებული. ზარი მოშლილია, ამიტომ ფრთხილად აკაკუნებ და გულისცემააჩქარებული შედეგს ელოდები. სულ რამდენიმე წამში კარები გაიღება და დაინახავ იმ ადამიანს, რომლის შემოქმედებითაც არაერთხელ აღფრთოვანებულხარ, რომლის იუმორზეც არაერთხელ გაგიცინია და რომლის ფანტაზიაც შენთვის ყველა რეალობაზე უფრო რეალურად ქცეულა.

კარებს მოხუცი კაცი აღებს, რომელიც წელში მოხრილა, თავზე ქუდი ჩამოუფხატავს და მხრებზე გახუნებული გადასაფარაბელი მოუგდია. კაცი გიღიმის და რაღაცას გეუბნება, მაგრამ არაფერი გესმის, იმიტომ რომ გაკვირვებისა და მღელვარების პირველი ტალღები დგაფუნით გიხშობს სმენას, იმასღა ახერხებ, რომ მექანიკურად გაუღიმო და მიესალმო. კაცი შინ გიპატიჟებს, კოჭლობით მიგიძღვის წინ და თან ჟურნალისტებზე გელაპარაკება, რომლებმაც თურმე სიცოცხლე გაუმწარეს, რომელთა დანახვაც კი აღარ უნდა, მაგრამ შენი სმენა კვლავ დახშულია. სამაგიეროდ, ფართოდ გახელილი თვალებით ხარბად ათვალიერებ გარემოს, რომელშიც ამდენი პერსონაჟი დაიბადა, პერსონაჟები, რომლებსაც რეალურ ადამიანებზე მეტად დაუახლოვდი. ოთახი იმდენად ღარიბულია, რომ გული გეკუმშება, მაგრამ სიბრალულისგან კი არა, ბრაზისგან.

კაცი დაჯდა, შემცივნებულ თავზე ქუდი შეისწორა, რამდენიმე ადგილას გახეული გადასაფარებელი უფრო მჭიდროდ შემოიხვია და წინანდებურად გაგიღიმა. შენც იქვე, ხის სკამზე ჩამოჯექი, გულისცემა თანდათან შეგინელდა, მოვლენებსაც შედარებით ლოგიკურად აღიქვამ, თუმცა მაინც გიჭირს იმის დაჯერება, რომ ის ჩვეულებრივი მოკვდავი, წინ რომ გიზის, გულით გიღიმის და რაღაცას გელაპარაკება, გურამ დოჩანაშვილია, ადამიანი, რომელმაც "სამოსელი პირველი" დაწერა.

მაგრამ რას ელოდი? ფეშენებელურ ვილას, რომლის კარებზეც ოქროში ამოვლებული სპილო იქნებოდა ჩამოკიდებული, ხოლო ოთახებში რენესანსული სტილის ჭაღები? ან იქნებ მდიდრულ სავარძლებს, ხავერდოვანი გადასაფარებლებით და თეთრი მარმარილოს ოთხკუთხა მაგიდას, რომელიც მადონას სერვისით იქნებოდა გაწყობილი?

რაში სჭირდება გურამ დოჩანაშვილს ეს ყველაფერი, ის ხომ ისედაც არანორმალურად მდიდარია, რადგან ჰყავს ძმები კეჟერაძეები, დიდი კანუდოსელები, ალექსანდრო, თავის უფროს ძმასთან ერთად და დომენიკო? ხოლო ფუფუნება მისთვის ისევე ზედმეტია, როგორც სიტყვა "მაშასადამე".

დოჩანაშვილი მსოფლიოს ის უმდიდრესი ადამიანია, რომელიც ფეხმორყეულ სავარძელში შემცივნებული ზის და ზამთარში დახეული გადასაფარებლით ცდილობს სითბოს შენარჩუნებას.

აი, თურმე ის შეუსაბამობა, რომელმაც გაგაბრაზა - როგორ წარმოიდგენდი, თუ მსგავსი სიმდიდრის მფლობლს ასეთ გაჭირვებაში იხილავდი.

ავტორი: ბექა ბერულავა

კახა კალაძის ემოციური შეხვედრა შვილებთან - რა კადრებს აქვეყნებს დედაქალაქის მერი კლინიკის დატოვების შემდეგ

"ეს დღეებია იმატებს ავადმყოფთა რიცხვი. არ ვმალავ, მეშინია, რომ კიდევ ბევრ თანაქალაქელს დავკარგავ. აცრა, პირბადე და რეგულაციები - მხოლოდ ეს საშუალება გვაქვს!" - ექიმი დავით გაბელაია

"ვკითხე, ბატონო გურამ, გახსოვთ განავლის მზიდი მანქანის ამბავი-მეთქი. ჩაეცინა... ასეთი იყო. პირველივე შეხვედრაზე მიმანიშნა, როგორიც უნდა იყოს ნორმალური კაცი" - რას იხსენებს დოჩანაშვილზე გურამ მეგრელიშვილი