პოლიტიკა
კონფლიქტები
სამხედრო

5

აპრილი

დღის ზოგადი ასტროლოგიური პროგნოზი

შაბათი, მთვარის მერვე დღე დაიწყება 10:42-ზე, მთვარე კირჩხიბშია ახალი საქმეების დასაწყებად ნეიტრალური დღეა. დიდ დროსა და ენერგიას ითხოვს ადრე დაწყებული საქმეები. მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებების მიღება სხვა დღისთვის გადადეთ. კარგი დღეა უძრავ ქონებასთან დაკავშირებული საქმეების მოსაგვარებლად. კარგია მივლინების, მოგზაურობის დასაწყებად. ხშირად იმოძრავეთ, გადაადგილეთ ავეჯი, განაახლეთ ინტერიერი. სხვა დღისთვის გადადეთ ქორწინება და ნიშნობა. ამ დღის რთული ორგანო კუჭია. მოერიდეთ კუჭის გადატვირთვას, მოწევას, სმას.
მსოფლიო
სამართალი
საზოგადოება
სპორტი
მეცნიერება
Faceამბები
მოზაიკა
კვირის კითხვადი სტატიები
თვის კითხვადი სტატიები
როგორ უნდა შეხვდეს შობას მართლმადიდებელი და რა ლოცვა იკითხება ამ დროს
როგორ უნდა შეხვდეს შობას მართლმადიდებელი და რა ლოცვა იკითხება ამ დროს

შო­ბის ღამე ყო­ველ­თვის გან­სა­კუთ­რე­ბულ სი­ხა­რულ­სა და სა­სო­ე­ბას უნერ­გავს ადა­მი­ა­ნებს, რად­გა­ნაც ის ყვე­ლა­ნა­ი­რი სი­კე­თის სა­წყი­სია. ამი­ტო­მაც არის, რომ უფ­ლის შო­ბის დღე­სას­წა­ულს მარ­თლმა­დი­დებ­ლე­ბი გა­მორ­ჩე­უ­ლად ზე­ი­მო­ბენ.

რო­გორ უნდა შევ­ხვდეთ ამ დღეს, რა ლოც­ვა უნდა წა­ვი­კი­თხოთ, რა­ტომ უნდა გა­ა­ნა­თოს ყვე­ლა სახ­ლის სარ­კმე­ლი სან­თელ­მა და ზო­გა­დად, რო­გორ უნდა აღ­ვნიშ­ნოთ უფ­ლის და­ბა­დე­ბა - ამ თე­მა­ზე AMBEBI.GE-ს სვე­ტი­ცხოვ­ლის სა­კა­თედ­რო ტაძ­რის დე­კა­ნო­ზი პეტ­რე კვა­რა­ცხე­ლია გვე­სა­უბ­რე­ბა:

- შო­ბის ღა­მეს, სახ­ლებ­ში ყვე­ლა სარ­კმე­ლი სან­თელ­მა უნდა გა­ა­ნა­თოს. ჩვენ­ში ეს ტრა­დი­ცია უწ­მინ­დე­სის მიერ არის და­ნერ­გი­ლი. იქ­ნებ კი­დევ ერთხელ ავუხ­სნათ ადა­მი­ა­ნებს, რა მნიშ­ვნე­ლო­ბა აქვს ამ რი­ტუ­ალს?

- მინ­და წმი­და გრი­გოლ ღვთის­მე­ტყვე­ლის სი­ტყვე­ბით და­ვი­წყო: "ქრის­ტე იშ­ვე­ბა: ადი­დებ­დეთ! ქრის­ტე ზე­ცი­დან; გა­მო­ვე­დით მი­გე­ბე­ბად! ქრის­ტე ქვე­ყა­ნა­სა ზედა, აღ­მაღ­ლდე­ბით! უგა­ლობ­დით უფალ­სა ყო­ვე­ლი ქუ­ე­ყა­ნა! და ვე­ტყვი ორ­თა­ვეს: იხა­რებ­დინ ცანი და იშ­ვებ­დინ ქუ­ე­ყა­ნა: ჯერ ზე­ცი­უ­რის­თვის, შემ­დეგ ქვეყ­ნი­უ­რის­თვის!.. ქრის­ტე ქალ­წუ­ლი­სა­გან...

მო­ვალს მელ­ქი­სე­დე­კი; შო­ბი­ლი უდე­დოდ, იშ­ვე­ბა უმა­მოდ, - პირ­ველ უდე­დოდ, მერ­მე უმა­მოდ. ირ­ღვე­ვა კა­ნო­ნი ბუ­ნე­ბი­სა. ქრის­ტე უბ­რძა­ნებს, ნუ შე­ვე­წი­ნა­აღ­მდე­გე­ბით. უხორ­ცო ხორცს შე­ის­ხამს, სი­ტყვა მყა­რი იქ­მნე­ბა, უხი­ლა­ვი სა­ჩი­ნო ხდე­ბა, შე­უ­ხე­ბე­ლი - შე­სა­ხე­ბი, ძვე­ლი დღე­თა (ანუ და­უ­სა­ბა­მო) და­სა­ბამს იღებს. ძე ღვთი­სა ძე კა­ცი­სა ხდე­ბა. იესუ ქრის­ტე გუ­შინ და დღეს იგი­ვეა.

დე იუ­დე­ვე­ლე­ბი ცდუნ­დე­ბოდ­ნენ, წარ­მარ­თნი ეცი­ნოდ­ნენ, მწვა­ლე­ბელ­ნი ენაბრგვი­ლობ­დნენ! მა­შინ­ღა ირ­წუ­ნე­ბენ, ოდეს იხი­ლა­ვენ ზე­ცად აღ­მა­ვალს, თუ მა­შინ არა, უეჭ­ვე­ლად მა­შინ, რო­დე­საც იხი­ლა­ვენ ზე­ცი­დან გარ­და­მო­მა­ვალს და დამ­ჯდარს გან­სჯად ცო­ცხალ­თა და მკვდარ­თა. მაგ­რამ ეს შემ­დგომ იქ­ნე­ბა, აწ კი დღე­სას­წა­უ­ლია ღვთის­გან­ცხა­დე­ბი­სა, ანუ შო­ბი­სა და ეს ორი სა­ხე­ლი აქვს ამ დღეს, რა­მე­თუ შო­ბის მიერ და ასეც იწო­დე­ბა ეს დღე ღმერ­თი გა­მოგ­ვე­ცხა­და კაც­თა... რათა მას, რო­მელ­მაც მოგ­ვა­ნი­ჭა ყო­ფი­ე­რე­ბა, მო­ე­ნი­ჭე­ბი­ნა კე­თილ­ყო­ფი­ე­რე­ბაც".

დიახ, ასე ახა­სი­ა­თე­ბენ წმინ­და­ნე­ბი უდი­დეს სა­უფ­ლო დღე­სას­წა­ულს. მისი უწ­მინ­დე­სო­ბის მიერ ჩვე­უ­ლე­ბად ქცე­უ­ლი ლა­მა­ზი რი­ტუ­ა­ლი იმას მი­ა­ნიშ­ნებს, რომ მორ­წმუ­ნე­ე­ბი მიდ­გო­მილ ღვთის­მშო­ბელს სა­კუ­თარ ბი­ნა­ში იხ­მო­ბენ, მხო­ლოდ შო­ბი­ლი ძის გან­სა­ხორ­ცი­ე­ლებ­ლად. სარ­კმელ­თან ან­თე­ბუ­ლი სან­თე­ლი მა­ცხოვ­რის შო­ბას­თან ერ­თად ღა­მის წყვდი­ა­დის გა­ფან­ტვას გა­ნა­სა­ხი­ე­რებს.

- რა­ტომ უნდა იყოს შო­ბის ღა­მეს მარ­თლმა­დი­დე­ბე­ლი ტა­ძარ­ში და და­ეს­წროს საღვთო ლი­ტურ­გი­ას?

- შო­ბის დღე­სას­წა­უ­ლის ჩაწ­ვდო­მა, მო­სამ­ზა­დე­ბე­ლი პე­რი­ო­დის გა­რე­შე შე­უძ­ლე­ბე­ლია. ამი­ტო­მაც დად­გინ­და მარ­ხვის პე­რი­ო­დი. გაწ­მენ­დი­ლე­ბი უნდა შევ­ხვდეთ ყრმა მა­ცხო­ვარს და ან­გე­ლო­ზებ­რი­ვად ვუ­გა­ლო­ბოთ "დი­დე­ბა მა­ღალ­თა შინა ღმერ­თსა, ქვე­ყა­ნა­სა ზედა მშვი­დო­ბა და კაც­თა შო­რის სათ­ნო­ე­ბა". შო­ბის მო­ლო­დი­ნი მმარ­ხვე­ლის­თვის იგი­ვეა, რაც უდაბ­ნოს მზის ქვეშ გა­თან­გუ­ლი ადა­მი­ა­ნის­თვის, რო­მე­ლიც ხან­გრძლი­ვი, დამ­ღლე­ლი სი­ა­რუ­ლის შემ­დეგ წყა­როს მი­აგ­ნებს. მა­ცხო­ვა­რი კი და­უ­ლევ­ნე­ლი წყა­როა.

- ამ­ბო­ბენ, შო­ბის ღა­მეს სას­წა­უ­ლე­ბი ხდე­ბაო... ამა­ზე რა პა­სუ­ხი აქვს სა­სუ­ლი­ე­რო პირს?

- შო­ბის ღამე თა­ვად სას­წა­უ­ლია! მა­შინ მოხ­და მი­წის ზე­ცას­თან შე­რი­გე­ბა, და­კარ­გუ­ლი იმე­დის დაბ­რუ­ნე­ბა, მი­ვი­წყე­ბუ­ლი სა­მო­თხის მო­ძი­ე­ბა, ადა­მი­ა­ნის ღმერ­თთან დაბ­რუ­ნე­ბა. ღმერ­თის გა­ა­და­მი­ა­ნუ­რე­ბით, ადა­მი­ა­ნის გაღ­მრთო­ბას ჩა­ე­ყა­რა სა­ფუძ­ვე­ლი. ხა­რობს ხი­ლუ­ლი თუ უხი­ლა­ვი სამ­ყა­რო. შო­ბის ღამე ყვე­ლა­ზე მყა­რი ხი­დია, რომ­ლი­თაც ადა­მი­ა­ნე­ბი ძვე­ლი აღ­თქმი­დან ახალ აღ­თქმა­ში გა­და­დი­ან...

- ვინც ტა­ძარ­ში არ შეხ­ვდე­ბა ამ დღე­სას­წა­ულს, შინ რა უნდა გა­ა­კე­თოს?

- ამ დღის სი­ხა­რულს ვერ უძ­ლებს ზეცა. შე­უძ­ლე­ბე­ლია, თუ ჯან­სა­ღი ხარ, შო­ბას სახ­ლში, მხარ­თე­ძო­ზე წა­მო­წო­ლი­ლი შეხ­ვდე. ისიც შე­უძ­ლე­ბე­ლია, თუნ­დაც ტა­ძარ­ში იდგე, მაგ­რამ მარ­ხვის, ლოც­ვის, სი­ნა­ნუ­ლის და ზი­ა­რე­ბის გა­რე­შე, ეს და­უ­სა­ბა­მო სი­ხა­რუ­ლი გა­ნი­ცა­დო.

- რა ლოც­ვა უნდა წა­ი­კი­თხოს შო­ბის ღა­მეს ყვე­ლა ქრის­ტი­ან­მა... ალ­ბათ, სა­შო­ბაო ტრო­პა­რია, არა?

- შო­ბა­მან შენ­მან ქრის­ტე ღმერ­თო, აღ­მო­უბრწყინ­ვა სო­ფელ­სა ნა­თე­ლი მეც­ნი­ე­რე­ბი­სა, რა­მე­თუ, რო­მელ­ნი ვარ­სკუ­ლავ­სა მსა­ხუ­რე­ბენ, ვარ­სკუ­ლა­ვი­სა­გან ის­წა­ვეს თა­ყუ­ა­ნის-ცემაჲ შენი, მზეო სი­მარ­თლი­საო, რო­მე­ლი აღ­მობრწყინ­დი მაღ­ლით აღ­მო­სა­ვალ­თად, უფა­ლო დი­დე­ბა შენ­და!

ამ ლოც­ვის წა­კი­თხვა მო­უს­ვე­ნარ სი­ხა­რულს გა­ზი­ა­რებთ...

- რო­გორ ხვდე­ბო­დით ამ დღე­სას­წა­ულს, როცა პა­ტა­რა ბავ­შვი იყა­ვით?

- მახ­სოვს, ჯერ კი­დევ გა­უ­აზ­რებ­ლად მი­ხა­რო­და, რად­გან სა­ხა­რე­ბი­დან ვი­ცო­დი, რომ ვარ­სკვლავ­მა აუ­წყა კა­ცობ­რი­ო­ბას შო­ბის შე­სა­ხებ. მა­შინ სო­ფელ­ში ვცხოვ­რობ­დი, იან­ვა­რი ყო­ველ­თვის თეთ­რად იყო შე­მო­სი­ლი. შო­ბის ღამე კი თეთ­რი სტიქ­რით აუყ­ვე­ბო­და წა­ლენ­ჯი­ხის მა­ცხოვ­რის ფე­რის­ცვა­ლე­ბის ტაძ­რის აღ­მართს და მო­სახ­ლე­ო­ბას ზა­რე­ბის რეკ­ვით სა­შო­ბაო დი­ლის გა­თე­ნე­ბას აუ­წყებ­და.

ღა­მის თორ­მე­ტი რომ დად­გე­ბო­და, გა­რეთ გა­ვი­დო­დი, აივ­ნი­დან ავ­ხე­დავ­დი ზე­ცას, ვე­ძებ­დი იმ ვარ­სკვლავს, რო­მე­ლიც ბეთ­ლე­მის­კენ მი­უ­ძღო­და კა­ცობ­რი­ო­ბას. სი­დი­დის მი­ხედ­ვით ვად­გენ­დი: რო­მე­ლიც უფრო ბრწყი­ნავ­და, სა­ვა­რა­უ­დოდ, ის იქ­ნე­ბო­და. ეს იყო მთე­ლი ჩემი სა­შო­ბაო სამ­ზა­დი­სი.

მაგ­რამ ეს ღამე ჩემ­ში ჯერ წიგ­ნე­ბი­დან სა­მუ­და­მოდ დარ­ჩა. კერ­ძოდ, დოს­ტო­ევ­სკის მო­თხრო­ბით - "იესო ქრის­ტეს­თან ნაძ­ვის ხეს­თან" და ო ჰენ­რის ნო­ვე­ლით - "სა­შო­ბაო სა­ჩუ­ქა­რი" უფ­ლის გა­ცხა­დე­ბას ვხე­დავ­დი.

მერე მწყემ­სე­ბი­ვით მეც მი­ვა­დე­ქი ბეთ­ლე­მის გა­მოქ­ვა­ბულს და ვცდი­ლობ, მათ­სა­ვით სუფ­თა გუ­ლით შევ­ხვდე ყვე­ლა სა­უფ­ლო დღე­სას­წა­ულს

პირ­ვე­ლე­ბი, ვინც ახ­ლად­და­ბა­დე­ბულ მხსნელს თაყ­ვა­ნის­ცეს, მწყემ­სე­ბი იყ­ვნენ, ბუ­ნე­ბის ჭეშ­მა­რი­ტი შვი­ლე­ბი, რომ­ლებ­საც მა­ცხოვ­რის­თვის მხო­ლოდ თა­ვი­ან­თი გუ­ლის სა­გან­ძუ­რი შე­ეძ­ლოთ მი­ე­ძღვნათ, გუ­ლის სა­გან­ძე - სავ­სე უბ­რა­ლო­ე­ბით, რწმე­ნი­თა და მორ­ჩი­ლე­ბით. უკვე მოგ­ვი­ა­ნე­ბით კი სიბ­რძნით აღ­ჭურ­ვი­ლი მოგ­ვე­ბი მი­ვიდ­ნენ აღ­მო­სავ­ლე­თი­დან.

ეს ალ­ბათ იმა­ზე მე­ტყვე­ლებს, რომ გუ­ლის უბ­რა­ლო­ე­ბას და ღრმა კე­თილ­სინ­დი­სი­ერ მეც­ნი­ე­რე­ბას ერ­თნა­ი­რად მიჰ­ყავს ადა­მი­ა­ნი ქრის­ტემ­დე. მხო­ლოდ პირ­ვე­ლი გზა პირ­და­პი­რია, მოკ­ლე და უფრო სარ­წმუ­ნო, ვიდ­რე მე­ო­რე. მწყემ­სებს უშუ­ა­ლოდ ან­გე­ლო­ზებ­მა აუ­წყეს, ხოლო მოგ­ვებ­მა უტყვი ვარ­სკვლა­ვის გა­მო­ჩე­ნი­დან მო­ყო­ლე­ბუ­ლი, ძნე­ლადსა­ვა­ლი და არ­ცთუ უხი­ფა­თო გზა გა­ი­ა­რეს, ვიდ­რე სა­სურ­ველ მი­ზანს მი­აღ­წევ­დნენ.

ოქრო, გუნ­დრუ­კი და მური თუ არ გვექ­ნა, გული წმინ­და და სული წრფე­ლი მი­ვარ­თვათ ძღვნად ახ­ლად­შო­ბილ ღმერ­თს. ამინ!

მკითხველის კომენტარები / 8 /
თარიღის მიხედვით
მოწონების მიხედვით
aufff
26

ნამდვინი მართმადიდებელი სამღვდელო პირი,ამას რო ალაპარაკებთ კიდე მიტოა საპატრიარქოშიც კარგად საქმე,მთლიანა დ ქვეყანაზე აღარაფერს ვიტყვუი

ქეთინო
1

უფლის მადლი არ მოგკლებოდეთ! სრულიად მართმადიდებელ სამყაროს ვულოცავ შობას!!!ქქ

ავტორი:

როგორ უნდა შეხვდეს შობას მართლმადიდებელი და რა ლოცვა იკითხება ამ დროს

როგორ უნდა შეხვდეს შობას მართლმადიდებელი და რა ლოცვა იკითხება ამ დროს

შობის ღამე ყოველთვის განსაკუთრებულ სიხარულსა და სასოებას უნერგავს ადამიანებს, რადგანაც ის ყველანაირი სიკეთის საწყისია. ამიტომაც არის, რომ უფლის შობის დღესასწაულს მართლმადიდებლები გამორჩეულად ზეიმობენ.

როგორ უნდა შევხვდეთ ამ დღეს, რა ლოცვა უნდა წავიკითხოთ, რატომ უნდა გაანათოს ყველა სახლის სარკმელი სანთელმა და ზოგადად, როგორ უნდა აღვნიშნოთ უფლის დაბადება - ამ თემაზე AMBEBI.GE-ს სვეტიცხოვლის საკათედრო ტაძრის დეკანოზი პეტრე კვარაცხელია გვესაუბრება:

- შობის ღამეს, სახლებში ყველა სარკმელი სანთელმა უნდა გაანათოს. ჩვენში ეს ტრადიცია უწმინდესის მიერ არის დანერგილი. იქნებ კიდევ ერთხელ ავუხსნათ ადამიანებს, რა მნიშვნელობა აქვს ამ რიტუალს?

- მინდა წმიდა გრიგოლ ღვთისმეტყველის სიტყვებით დავიწყო: "ქრისტე იშვება: ადიდებდეთ! ქრისტე ზეციდან; გამოვედით მიგებებად! ქრისტე ქვეყანასა ზედა, აღმაღლდებით! უგალობდით უფალსა ყოველი ქუეყანა! და ვეტყვი ორთავეს: იხარებდინ ცანი და იშვებდინ ქუეყანა: ჯერ ზეციურისთვის, შემდეგ ქვეყნიურისთვის!.. ქრისტე ქალწულისაგან...

მოვალს მელქისედეკი; შობილი უდედოდ, იშვება უმამოდ, - პირველ უდედოდ, მერმე უმამოდ. ირღვევა კანონი ბუნებისა. ქრისტე უბრძანებს, ნუ შევეწინააღმდეგებით. უხორცო ხორცს შეისხამს, სიტყვა მყარი იქმნება, უხილავი საჩინო ხდება, შეუხებელი - შესახები, ძველი დღეთა (ანუ დაუსაბამო) დასაბამს იღებს. ძე ღვთისა ძე კაცისა ხდება. იესუ ქრისტე გუშინ და დღეს იგივეა.

დე იუდეველები ცდუნდებოდნენ, წარმართნი ეცინოდნენ, მწვალებელნი ენაბრგვილობდნენ! მაშინღა ირწუნებენ, ოდეს იხილავენ ზეცად აღმავალს, თუ მაშინ არა, უეჭველად მაშინ, როდესაც იხილავენ ზეციდან გარდამომავალს და დამჯდარს განსჯად ცოცხალთა და მკვდართა. მაგრამ ეს შემდგომ იქნება, აწ კი დღესასწაულია ღვთისგანცხადებისა, ანუ შობისა და ეს ორი სახელი აქვს ამ დღეს, რამეთუ შობის მიერ და ასეც იწოდება ეს დღე ღმერთი გამოგვეცხადა კაცთა... რათა მას, რომელმაც მოგვანიჭა ყოფიერება, მოენიჭებინა კეთილყოფიერებაც".

დიახ, ასე ახასიათებენ წმინდანები უდიდეს საუფლო დღესასწაულს. მისი უწმინდესობის მიერ ჩვეულებად ქცეული ლამაზი რიტუალი იმას მიანიშნებს, რომ მორწმუნეები მიდგომილ ღვთისმშობელს საკუთარ ბინაში იხმობენ, მხოლოდ შობილი ძის განსახორციელებლად. სარკმელთან ანთებული სანთელი მაცხოვრის შობასთან ერთად ღამის წყვდიადის გაფანტვას განასახიერებს.

- რატომ უნდა იყოს შობის ღამეს მართლმადიდებელი ტაძარში და დაესწროს საღვთო ლიტურგიას?

- შობის დღესასწაულის ჩაწვდომა, მოსამზადებელი პერიოდის გარეშე შეუძლებელია. ამიტომაც დადგინდა მარხვის პერიოდი. გაწმენდილები უნდა შევხვდეთ ყრმა მაცხოვარს და ანგელოზებრივად ვუგალობოთ "დიდება მაღალთა შინა ღმერთსა, ქვეყანასა ზედა მშვიდობა და კაცთა შორის სათნოება". შობის მოლოდინი მმარხველისთვის იგივეა, რაც უდაბნოს მზის ქვეშ გათანგული ადამიანისთვის, რომელიც ხანგრძლივი, დამღლელი სიარულის შემდეგ წყაროს მიაგნებს. მაცხოვარი კი დაულევნელი წყაროა.

- ამბობენ, შობის ღამეს სასწაულები ხდებაო... ამაზე რა პასუხი აქვს სასულიერო პირს?

- შობის ღამე თავად სასწაულია! მაშინ მოხდა მიწის ზეცასთან შერიგება, დაკარგული იმედის დაბრუნება, მივიწყებული სამოთხის მოძიება, ადამიანის ღმერთთან დაბრუნება. ღმერთის გაადამიანურებით, ადამიანის გაღმრთობას ჩაეყარა საფუძველი. ხარობს ხილული თუ უხილავი სამყარო. შობის ღამე ყველაზე მყარი ხიდია, რომლითაც ადამიანები ძველი აღთქმიდან ახალ აღთქმაში გადადიან...

- ვინც ტაძარში არ შეხვდება ამ დღესასწაულს, შინ რა უნდა გააკეთოს?

- ამ დღის სიხარულს ვერ უძლებს ზეცა. შეუძლებელია, თუ ჯანსაღი ხარ, შობას სახლში, მხართეძოზე წამოწოლილი შეხვდე. ისიც შეუძლებელია, თუნდაც ტაძარში იდგე, მაგრამ მარხვის, ლოცვის, სინანულის და ზიარების გარეშე, ეს დაუსაბამო სიხარული განიცადო.

- რა ლოცვა უნდა წაიკითხოს შობის ღამეს ყველა ქრისტიანმა... ალბათ, საშობაო ტროპარია, არა?

- შობამან შენმან ქრისტე ღმერთო, აღმოუბრწყინვა სოფელსა ნათელი მეცნიერებისა, რამეთუ, რომელნი ვარსკულავსა მსახურებენ, ვარსკულავისაგან ისწავეს თაყუანის-ცემაჲ შენი, მზეო სიმართლისაო, რომელი აღმობრწყინდი მაღლით აღმოსავალთად, უფალო დიდება შენდა!

ამ ლოცვის წაკითხვა მოუსვენარ სიხარულს გაზიარებთ...

- როგორ ხვდებოდით ამ დღესასწაულს, როცა პატარა ბავშვი იყავით?

- მახსოვს, ჯერ კიდევ გაუაზრებლად მიხაროდა, რადგან სახარებიდან ვიცოდი, რომ ვარსკვლავმა აუწყა კაცობრიობას შობის შესახებ. მაშინ სოფელში ვცხოვრობდი, იანვარი ყოველთვის თეთრად იყო შემოსილი. შობის ღამე კი თეთრი სტიქრით აუყვებოდა წალენჯიხის მაცხოვრის ფერისცვალების ტაძრის აღმართს და მოსახლეობას ზარების რეკვით საშობაო დილის გათენებას აუწყებდა.

ღამის თორმეტი რომ დადგებოდა, გარეთ გავიდოდი, აივნიდან ავხედავდი ზეცას, ვეძებდი იმ ვარსკვლავს, რომელიც ბეთლემისკენ მიუძღოდა კაცობრიობას. სიდიდის მიხედვით ვადგენდი: რომელიც უფრო ბრწყინავდა, სავარაუდოდ, ის იქნებოდა. ეს იყო მთელი ჩემი საშობაო სამზადისი.

მაგრამ ეს ღამე ჩემში ჯერ წიგნებიდან სამუდამოდ დარჩა. კერძოდ, დოსტოევსკის მოთხრობით - "იესო ქრისტესთან ნაძვის ხესთან" და ო ჰენრის ნოველით - "საშობაო საჩუქარი" უფლის გაცხადებას ვხედავდი.

მერე მწყემსებივით მეც მივადექი ბეთლემის გამოქვაბულს და ვცდილობ, მათსავით სუფთა გულით შევხვდე ყველა საუფლო დღესასწაულს

პირველები, ვინც ახლადდაბადებულ მხსნელს თაყვანისცეს, მწყემსები იყვნენ, ბუნების ჭეშმარიტი შვილები, რომლებსაც მაცხოვრისთვის მხოლოდ თავიანთი გულის საგანძური შეეძლოთ მიეძღვნათ, გულის საგანძე - სავსე უბრალოებით, რწმენითა და მორჩილებით. უკვე მოგვიანებით კი სიბრძნით აღჭურვილი მოგვები მივიდნენ აღმოსავლეთიდან.

ეს ალბათ იმაზე მეტყველებს, რომ გულის უბრალოებას და ღრმა კეთილსინდისიერ მეცნიერებას ერთნაირად მიჰყავს ადამიანი ქრისტემდე. მხოლოდ პირველი გზა პირდაპირია, მოკლე და უფრო სარწმუნო, ვიდრე მეორე. მწყემსებს უშუალოდ ანგელოზებმა აუწყეს, ხოლო მოგვებმა უტყვი ვარსკვლავის გამოჩენიდან მოყოლებული, ძნელადსავალი და არცთუ უხიფათო გზა გაიარეს, ვიდრე სასურველ მიზანს მიაღწევდნენ.

ოქრო, გუნდრუკი და მური თუ არ გვექნა, გული წმინდა და სული წრფელი მივართვათ ძღვნად ახლადშობილ ღმერთს. ამინ!