სამართალი
პოლიტიკა
მსოფლიო

29

მარტი

დღის ზოგადი ასტროლოგიური პროგნოზი

შაბათი, მთვარის ოცდამეათე დღე დაიწყება 07:05-ზე მთვარის პირველი დღე დადგება 14:57-ზე, მთვარე ვერძშია შუადღემდე დაასრულეთ ძველი საქმეები. გათავისუფლდით უსარგებლო ნივთებისაგან. კარგია შემოქმედებითი საქმიანობა, სწავლა. აკონტროლეთ ემოციები. კარგი დღეა დასვენებისთვის. ბუნებაში, ქალაქგარეთ სასეირნოდ. საღამოს დაგეგმეთ ახალი საქმეები, მაგრამ მათი დაწყებისგან თავი შეიკავეთ. მოერიდეთ ყველა მნიშვნელოვან საქმეს, გადაწყვეტილებას. კონფლიქტისგან თავი შეიკავეთ. მოერიდეთ ფიზიკურ გადაღლას, მოსალოდნელია ტრავმები. არ გადატვირთოთ კუჭი. მოერიდეთ ცხელ და ცხარე საკვებს. არ მიიღოთ ალკოჰოლი. თავის ტკივილი რომ აირიდოთ, არ გადაიღალოთ გონებრივი სამუშაოთი.
საზოგადოება
Faceამბები
მოზაიკა
სამხედრო
კულტურა/შოუბიზნესი
სპორტი
მეცნიერება
კონფლიქტები
კვირის კითხვადი სტატიები
თვის კითხვადი სტატიები
მე ვერ მეცოდება შევარდნაძე და მომკალით, თუ გინდათ! - "მკვდარზე ნათქვამი ცუდი", ანუ გამწარებული თაობების სათქმელი
მე ვერ მეცოდება შევარდნაძე და მომკალით, თუ გინდათ! - "მკვდარზე ნათქვამი ცუდი", ანუ გამწარებული თაობების სათქმელი

სო­ცი­ა­ლურ ქსე­ლებ­ში მე­ო­რე პრე­ზი­დენ­ტის, ედუ­არდ შე­ვარ­დნა­ძის გარ­დაც­ვა­ლე­ბას დიდი გა­მოხ­მა­უ­რე­ბა მოყ­ვა. ნათ­ქვა­მია, რომ მკვდარ­ზე ან კარ­გი უნდა თქვა, ან არა­ფე­რი. ჩემი Face-მე­გობ­რე­ბი­დან უმ­რავ­ლე­სო­ბა კარ­გს ამ­ბობს, არაფ­რის თქმის­გან კი თავს იკა­ვე­ბენ. ქარ­თვე­ლი თუ უცხო­ე­ლი პო­ლი­ტი­კო­სე­ბის მხრი­და­ნაც სულ და­დე­ბი­თი გან­ცხა­დე­ბე­ბი კეთ­დე­ბა, თუმ­ცა ამას, ალ­ბათ, დიპ­ლო­მა­ტია მო­ი­თხოვს.

რო­დე­საც დავ­ფიქ­რდი, თუ რა გა­ა­კე­თა "თეთრ მე­ლად" წო­დე­ბულ­მა შე­ვარ­დნა­ძემ პრე­ზი­დენ­ტო­ბის პე­რი­ოდ­ში ჩემ­თვის, ჩემი თა­ო­ბის­თვის, ჩემი მშობ­ლე­ბის­თვის და მათი მშობ­ლე­ბის­თვის, კარ­გი არა­ფე­რი მახ­სენ­დე­ბა. სა­უ­ბა­რი არ მაქვს სა­ერ­თა­შო­რი­სო ურ­თი­ერ­თო­ბებ­ზე, საბ­ჭო­თა კავ­ში­რის ნგრე­ვა­ზე, ტე­რი­ტო­რი­ე­ბის და­კარ­გვა­ზე, გერ­მა­ნი­ა­სა და ა.შ. ამა­ზე ის­ტო­რი­კო­სე­ბი იმ­სჯე­ლე­ბენ, მე კი მინ­და ვი­სა­უბ­რო იმ სო­ცი­ა­ლურ პრობ­ლე­მებ­ზე, რო­მე­ლიც ქვე­ყა­ნა­ში იყო.

მე­ცო­დე­ბა თუ არა? რო­დე­საც დავ­წე­რე, რომ არ მე­ცო­დე­ბა, კრი­ტი­კა წა­მო­ვი­და. ადა­მი­ა­ნი რომ მოკ­ვდე­ბა, მას­ზე აუგი არ უნდა წა­მოგცდე­სო. შემ­დეგ კვლავ დავ­ფიქ­რდი, და უფრო ხმა­მაღ­ლა ვი­ტყვი, რომ არ მე­ცო­დე­ბა. ან­დაც, რა­ნა­ი­რად უნდა შე­მე­ცო­დოს, რო­დე­საც მის ყო­ველ გახ­სე­ნე­ბა­ზე თვალ­წინ მიდ­გე­ბა ყვე­ლა ის პრობ­ლე­მა, რო­მელ­მაც დაღი და­ას­ვა ქვე­ყა­ნას.

ვერ მე­ცო­დე­ბა ეს კაცი და მომ­კა­ლით თუ გინ­დათ! დარ­წმუ­ნე­ბუ­ლი ვარ ჩემ­გან არც მო­ი­თხოვ­და შე­ცო­დე­ბას, თუმ­ცა მის­გან მე და სხვა მო­ქა­ლა­ქე­ე­ბი ყო­ველ­თვის მო­ვი­თხოვ­დით რა­ღა­ცას, მაგ­რამ თით­ქმის ყო­ველ­თვის ვერ ვი­ღებ­დით. სა­ინ­ტე­რე­სოა, მას თუ ეცო­დე­ბო­და ის ადა­მი­ა­ნე­ბი, რომ­ლე­ბიც მისი პრე­ზი­დენ­ტო­ბის პე­რი­ოდ­ში შიმ­ში­ლით კვდე­ბოდ­ნენ, მაგ­რამ დღეს მა­ინც რომ დას­ტი­რი­ან. რო­გორ უნდა შე­მე­ცო­დოს, როცა ყო­ველ­დღე ნავთქუ­რის ჭვარტლის­გან თავი მტკი­ო­და. მახ­სოვს, რომ ნავ­თის ნამ­წვის სუნი ჩემ­ზე ძა­ლი­ან ცუ­დად მოქ­მე­დებ­და, მაგ­რამ ამ ტკი­ვილს თბო­ბის­გან გა­მოწ­ვე­უ­ლი სი­ხა­რუ­ლი მიქ­რობ­და (ესღა მა­ი­მე­დებ­და). აქაც სა­ინ­ტე­რე­სო რამ ხდე­ბო­და: ვი­საც შე­მო­სა­ვა­ლი ჰქონ­და, წი­თე­ლი "კე­რა­სინ­კა" ჰქონ­და, ვი­საც არა – "ბან­ძი".

მახ­სოვს ელექტრო­ე­ნერ­გი­ის სა­ში­ნე­ლი გრა­ფი­კი. დი­ლით ორი სა­ა­თი, სა­ღა­მოს ცო­ტა­თი მეტი. რო­გორ მახ­სოვს, რამ­დენ რა­მეს ვერ ვუ­ყუ­რე ტე­ლე­ვი­ზორ­ში ამ გრა­ფი­კის გამო. რო­გორ მახ­სოვს, რამ­დენ­ჯერ მტკე­ნია თვა­ლე­ბი ლამ­ფის შუქ­ზე გაკ­ვე­თი­ლე­ბის სწავ­ლი­სას, თუ წიგ­ნის კი­თხვი­სას. რო­გორ მახ­სოვს, დე­და­ჩე­მის სირ­ბი­ლი, ამ სი­ტყვის სრუ­ლი მნიშ­ვნე­ლო­ბით, რომ ამ პე­რი­ოდ­ში სა­ო­ჯა­ხო საქ­მე­ე­ბი მო­ეს­წრო. არ გაგ­ვმარ­თლე­ბია და ვერც რკი­ნიგ­ზის ხაზ­ზე "დავ­ჯე­ქით" და ვერც სა­ავდმყო­ფო­სა­ზე.

რო­გორ მახ­სოვს უწყლო­ბა (ეს პრობ­ლე­მა ბო­ლომ­დე მოგ­ვა­რე­ბუ­ლი სამ­წუ­ხა­როდ დღე­საც არ არის). ხში­რად შუ­ქის და წყლის მოს­ვლა ერ­თმა­ნეთს ემ­თხვე­ო­და ხოლ­მე, რაც დე­და­ჩე­მის შრო­მას აორ­მა­გებ­და და კი­დევ უფრო მე­ტად ას­წრა­ფებ­და. სა­რე­ცხის მან­ქა­ნის ყიდ­ვის სა­შუ­ა­ლე­ბა არ იყო, რომ აღა­რა­ფე­რი ვთქვათ ჭურ­ჭლის სა­რე­ცხ მან­ქა­ნა­ზე, მტვერ­სას­რუტ­ზე და ა.შ. მერე რო­გორც იქნა, შე­მო­ვი­და და­ლოც­ვი­ლი "კი­პი­წელ­ნი­კი" და ხალ­ხმაც ამო­ი­სუნ­თქა. ეს იყო ენერ­გე­ტი­კუ­ლი გარ­ღვე­ვა, რო­მე­ლიც რამ­დე­ნი­მე წუთ­ში ერ­თად აგ­ვა­რებ­და წყლის და დე­ნის პრობ­ლე­მას. გარ­ღვე­ვა გაგ­რძელ­და და ხალ­ხმა უკვე "გე­პე­ის ატ­მო­რე­ბიც" და­ა­ყე­ნა, ცოტა დენს ირტყმე­ვი­ნე­ბო­და ხოლ­მე, თორე ისე კარ­გი იყო.

რო­გორ მახ­სოვს ჩაის დროს კა­რა­ქი­ა­ნი პუ­რის არ­სე­ბო­ბის­გან გა­მოწ­ვე­უ­ლი სი­ამ­ტკბი­ლო­ბა. ხან­და­ხან (ოღონდ ეს ხან­და­ხან და­ახ­ლო­ე­ბით რა პე­რი­ოდს მო­ი­ცავს, მიხ­ვდე­ბით) იშ­ვი­ა­თად ხორ­ცი­ა­ნი კერ­ძიც შე­ე­მა­ტე­ბო­და ჩემი და ჩემი ოჯა­ხის კვე­ბის ყო­ველ­დღი­ურ მე­ნი­უს, ეს ხომ უბედ­ნი­ე­რესს მხდი­და. ერთხელ, ჩემი მე­ზობ­ლე­ბის მცი­რე­წლო­ვან­მა ბავ­შვმა, პურ­ჩაყ­რი­ლი საჭ­მე­ლი ქვაბ­ში ჩა­აბ­რუ­ნა და კი­დევ რა­ღა­ცე­ე­ბი და­უ­მა­ტა. ამის გამო მოხ­ვდა პა­ტა­რას, რად­გან მეტი საჭ­მლის გა­კე­თე­ბის სა­შუ­ა­ლე­ბა არ ჰქონ­დათ. არ იყო საჭ­მე­ლი, არ იყო სას­მე­ლი, მაგ­რამ მძლავ­რად იყო შიმ­ში­ლი.

უშუ­ქო­ბას ვახ­სე­ნებ­დით და ყვე­ლას ეხ­სო­მე­ბა ის ჟი­ვილ-ხი­ვი­ლი, რო­მე­ლიც უბ­ნებ­ში ელექტრო­ე­ნერ­გი­ის მოს­ვლის­გან იყო გა­მოწ­ვე­უ­ლი. თუმ­ცა დიდი ოხვრაც გვახ­სოვს ამ სი­ხა­რუ­ლის ორ წუთ­ში გაქ­რო­ბის შემ­დეგ. რამ­დე­ნი­მე ახა­ლი წელი იყო, რო­დე­საც დად­გო­მამ­დე რამ­დე­ნი­მე წუ­თით ადრე ელექტრო­ე­ნერ­გია არ იყო. მახ­სოვს, რო­გორ ვლო­ცუ­ლობ­დით ხოლ­მე ბავ­შვე­ბი, რომ 00:00 სა­ა­თის დად­გო­მის­თვის მა­ინც ან­თე­ბუ­ლი­ყო ნა­თუ­რე­ბი.

ახა­ლი წლე­ბი იყო, რო­დე­საც ერთ-ერთ დიდ კომ­პა­ნი­ა­ში მო­მუ­შა­ვე მა­მა­ჩემს ხელ­ფასს 31 დე­კემ­ბრის სა­ღა­მოს აძ­ლევ­დნენ ხოლ­მე. ალ­ბათ, სი­ტყვა­საც მი­ა­ყო­ლებ­დნენ – აჰა და ოჯახ­ში სა­ა­ხალ­წლოდ სუფ­რა გა­ა­წყვეო. მაგ­რამ, რა უნდა მო­ას­წრო ან რა უნდა იყი­დო მაგ დროს, სა­ინ­ტე­რე­სოა. ესეც ალ­ბათ იმ წელს მე­ო­რე ან მე­სა­მე ხელ­ფა­სი იქ­ნე­ბო­და.

რო­გორ მახ­სოვს გა­ხა­რე­ბუ­ლი სა­ხე­ე­ბი, რო­მე­ლიც მუ­დამ ჰქონ­დათ ძველ ბი­ჭებს. ბევ­რჯერ გა­ვი­გე ამ ბოლო დღე­ებ­ში ნათ­ქვა­მი – მა­შინ (შე­ვარ­დნა­ძის დროს) იშო­ვე­ბო­და, ძმაო! სა­ინ­ტე­რე­სოდ იშო­ვე­ბო­და ოღონდ, ე.წ. ძვე­ლი ბი­ჭე­ბი პა­ტი­ო­სან ხალ­ხს არ­თმევ­დნენ, თა­ვის­თვის და მათ­ზე ზემ­დგო­მე­ბის­თვის "ობშ­ჩი­აკს" ავ­სებ­დნენ, ამ დროს კი მთე­ლი სა­ქარ­თვე­ლო უმუ­შევ­რად იყო, ხოლო პენ­სი­ო­რებს პენ­სია 8 ლარი ჰქონ­დათ სა­უ­კე­თე­სო შემ­თხვე­ვა­ში.

როცა შუქი მხო­ლოდ ორი სა­ა­თი მო­დი­ო­და, როცა წყა­ლი არ იყო, როცა მა­მა­ჩემს და სხვე­ბის მა­მებს თვე­ო­ბით ხელ­ფა­სი არ ქონ­დათ, როცა ოჯა­ხე­ბის უმ­რავ­ლე­სო­ბა კა­პი­კე­ბით იტან­და თავს თვი­დან თვემ­დე, როცა ქუ­ჩა­ში ტყა­ვის კურ­ტკას ხდიდ­ნენ, როცა სახ­ლში მი­ვარ­დნი­ლი ყა­ჩა­ღე­ბი ხალ­ხს აუ­თო­ებ­დნენ, როცა პო­ლი­ცია 2 ლა­რად ყვე­ლა­ფერ­ზე დაგ­თან­ხმდე­ბო­და და კი­დევ ბევ­რი ცუდი როცა, როცა არის, რო­გორ შე­მე­ცო­დოს. ეს ყვე­ლა პრობ­ლე­მა ხომ სწო­რედ ქვეყ­ნის მთავ­რო­ბის­კენ მი­დი­ო­და, რო­მელ­საც პრე­ზი­დენ­ტი ხელ­მძღვა­ნე­ლობ­და. პრე­ზი­დენ­ტი, რო­მე­ლიც ვალ­დე­ბუ­ლია ყვე­ლა­ფე­რი გა­ა­კე­თოს თა­ვის მთავ­რო­ბას­თან ერ­თად, თა­ვი­სი ხალ­ხის­თვის, ამ პრობ­ლე­მე­ბის გა­მოს­წო­რე­ბის­თვის, მაგ­რამ არ, ან ვერ აკე­თებს. ვერ შე­მე­ცო­დე­ბა, რად­გან ამ პრობ­ლე­მე­ბის მოგ­ვა­რე­ბის­თვის არ უზ­რუ­ნია, არ უზ­რუ­ნია ჩემ­ზე და კი­დევ სხვა პა­ტა­რა ბავ­შვებ­ზე, რომ­ლე­ბიც ასეთ პი­რო­ბებ­ში ვიზ­რდე­ბო­დით.

შე­საძ­ლე­ბე­ლია ვინ­მემ ეს მშობ­ლებს და­აბ­რა­ლოს, მაგ­რამ მე არ ვაბ­რა­ლებ, რად­გან ისი­ნი ან კო­რუმ­პი­რე­ბუ­ლი თა­ნამ­დე­ბო­ბის პი­რე­ბი უნდა ყო­ფი­ლიყ­ვნენ, ან ქუ­ჩის ცხოვ­რე­ბით უნდა ეცხოვ­რათ, მათ კი პა­ტი­ო­სა­ნი ცხოვ­რე­ბა აირ­ჩი­ეს და დღემ­დე ასე მო­დი­ან. მაგ პე­რი­ოდ­ში კარ­გად კა­ნო­ნი­ე­რი ქურ­დე­ბი და ჩი­ნოვ­ნი­კე­ბი ცხოვ­რობ­დნენ, ხოდა მათ შე­ე­ცო­დოთ და მად­ლო­ბაც გა­და­უ­ხა­დონ იმ ქვეყ­ნად წა­სულს. ქრთამს ყვე­ლა იღებ­და, ქრთა­მი მარ­თავ­და ქვე­ყა­ნას, ქრთა­მით აბა­რებ­დი უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში, ქრთა­მით გი­წერ­დნენ ქუ­ლებს, ქრთა­მით ეწყო­ბო­დი სამ­სა­ხურ­ში და სა­საფ­ლა­ო­ზე კარ­გი ად­გი­ლის­თვი­საც ქრთა­მი უნდა გა­და­გე­ხა­და.

დას­ხდნენ ახლა ქურ­დე­ბი, ძვე­ლი ბი­ჭე­ბი, ყო­ფი­ლი მთავ­რო­ბის წევ­რე­ბი და იხ­სე­ნონ თუ რო­გორ ბედ­ნი­ე­რაც ცხოვ­რობ­დნენ "ედი­კას პე­რი­ოდ­ში", რო­გორ ჰქონ­დათ შუქი, გათ­ბო­ბა, წყა­ლი, ფული, საჭ­მე­ლი, გა­იხ­სე­ნონ და იმ ქვეყ­ნად წას­ვლა და­უ­ლო­ცონ, მე თავი გა­მა­ნე­ბონ. ოღონდ შე­ვარ­დნა­ძის გარ­დაც­ვა­ლე­ბა­ზე და­წე­რი­ლი ხუმ­რო­ბი­სა არ იყოს – რო­გორ ნა­თელ­შიც ჩვენ გვამ­ყო­ფა, ისეთ ნა­თელ­ში იყო­სო.

ალე­კო ცე­ცხლა­ძე, Ambebi.ge

დღის ვიდეო
00:00 / 00:00
16 ხიდი და 3 კვანძი, ვნახოთ სად გაივლის და რა დაჯდება თბილისის შემოვლითი გზის 11 კმ-იანი მონაკვეთი

მე ვერ მეცოდება შევარდნაძე და მომკალით, თუ გინდათ! - "მკვდარზე ნათქვამი ცუდი", ანუ გამწარებული თაობების სათქმელი

მე ვერ მეცოდება შევარდნაძე და მომკალით, თუ გინდათ! - "მკვდარზე ნათქვამი ცუდი", ანუ გამწარებული თაობების სათქმელი

სოციალურ ქსელებში მეორე პრეზიდენტის, ედუარდ შევარდნაძის გარდაცვალებას დიდი გამოხმაურება მოყვა. ნათქვამია, რომ მკვდარზე ან კარგი უნდა თქვა, ან არაფერი. ჩემი Face-მეგობრებიდან უმრავლესობა კარგს ამბობს, არაფრის თქმისგან კი თავს იკავებენ. ქართველი თუ უცხოელი პოლიტიკოსების მხრიდანაც სულ დადებითი განცხადებები კეთდება, თუმცა ამას, ალბათ, დიპლომატია მოითხოვს.

როდესაც დავფიქრდი, თუ რა გააკეთა "თეთრ მელად" წოდებულმა შევარდნაძემ პრეზიდენტობის პერიოდში ჩემთვის, ჩემი თაობისთვის, ჩემი მშობლებისთვის და მათი მშობლებისთვის, კარგი არაფერი მახსენდება. საუბარი არ მაქვს საერთაშორისო ურთიერთობებზე, საბჭოთა კავშირის ნგრევაზე, ტერიტორიების დაკარგვაზე, გერმანიასა და ა.შ. ამაზე ისტორიკოსები იმსჯელებენ, მე კი მინდა ვისაუბრო იმ სოციალურ პრობლემებზე, რომელიც ქვეყანაში იყო.

მეცოდება თუ არა? როდესაც დავწერე, რომ არ მეცოდება, კრიტიკა წამოვიდა. ადამიანი რომ მოკვდება, მასზე აუგი არ უნდა წამოგცდესო. შემდეგ კვლავ დავფიქრდი, და უფრო ხმამაღლა ვიტყვი, რომ არ მეცოდება. ანდაც, რანაირად უნდა შემეცოდოს, როდესაც მის ყოველ გახსენებაზე თვალწინ მიდგება ყველა ის პრობლემა, რომელმაც დაღი დაასვა ქვეყანას.

ვერ მეცოდება ეს კაცი და მომკალით თუ გინდათ! დარწმუნებული ვარ ჩემგან არც მოითხოვდა შეცოდებას, თუმცა მისგან მე და სხვა მოქალაქეები ყოველთვის მოვითხოვდით რაღაცას, მაგრამ თითქმის ყოველთვის ვერ ვიღებდით. საინტერესოა, მას თუ ეცოდებოდა ის ადამიანები, რომლებიც მისი პრეზიდენტობის პერიოდში შიმშილით კვდებოდნენ, მაგრამ დღეს მაინც რომ დასტირიან. როგორ უნდა შემეცოდოს, როცა ყოველდღე ნავთქურის ჭვარტლისგან თავი მტკიოდა. მახსოვს, რომ ნავთის ნამწვის სუნი ჩემზე ძალიან ცუდად მოქმედებდა, მაგრამ ამ ტკივილს თბობისგან გამოწვეული სიხარული მიქრობდა (ესღა მაიმედებდა). აქაც საინტერესო რამ ხდებოდა: ვისაც შემოსავალი ჰქონდა, წითელი "კერასინკა" ჰქონდა, ვისაც არა – "ბანძი".

მახსოვს ელექტროენერგიის საშინელი გრაფიკი. დილით ორი საათი, საღამოს ცოტათი მეტი. როგორ მახსოვს, რამდენ რამეს ვერ ვუყურე ტელევიზორში ამ გრაფიკის გამო. როგორ მახსოვს, რამდენჯერ მტკენია თვალები ლამფის შუქზე გაკვეთილების სწავლისას, თუ წიგნის კითხვისას. როგორ მახსოვს, დედაჩემის სირბილი, ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით, რომ ამ პერიოდში საოჯახო საქმეები მოესწრო. არ გაგვმართლებია და ვერც რკინიგზის ხაზზე "დავჯექით" და ვერც საავდმყოფოსაზე.

როგორ მახსოვს უწყლობა (ეს პრობლემა ბოლომდე მოგვარებული სამწუხაროდ დღესაც არ არის). ხშირად შუქის და წყლის მოსვლა ერთმანეთს ემთხვეოდა ხოლმე, რაც დედაჩემის შრომას აორმაგებდა და კიდევ უფრო მეტად ასწრაფებდა. სარეცხის მანქანის ყიდვის საშუალება არ იყო, რომ აღარაფერი ვთქვათ ჭურჭლის სარეცხ მანქანაზე, მტვერსასრუტზე და ა.შ. მერე როგორც იქნა, შემოვიდა დალოცვილი "კიპიწელნიკი" და ხალხმაც ამოისუნთქა. ეს იყო ენერგეტიკული გარღვევა, რომელიც რამდენიმე წუთში ერთად აგვარებდა წყლის და დენის პრობლემას. გარღვევა გაგრძელდა და ხალხმა უკვე "გეპეის ატმორებიც" დააყენა, ცოტა დენს ირტყმევინებოდა ხოლმე, თორე ისე კარგი იყო.

როგორ მახსოვს ჩაის დროს კარაქიანი პურის არსებობისგან გამოწვეული სიამტკბილობა. ხანდახან (ოღონდ ეს ხანდახან დაახლოებით რა პერიოდს მოიცავს, მიხვდებით) იშვიათად ხორციანი კერძიც შეემატებოდა ჩემი და ჩემი ოჯახის კვების ყოველდღიურ მენიუს, ეს ხომ უბედნიერესს მხდიდა. ერთხელ, ჩემი მეზობლების მცირეწლოვანმა ბავშვმა, პურჩაყრილი საჭმელი ქვაბში ჩააბრუნა და კიდევ რაღაცეები დაუმატა. ამის გამო მოხვდა პატარას, რადგან მეტი საჭმლის გაკეთების საშუალება არ ჰქონდათ. არ იყო საჭმელი, არ იყო სასმელი, მაგრამ მძლავრად იყო შიმშილი.

უშუქობას ვახსენებდით და ყველას ეხსომება ის ჟივილ-ხივილი, რომელიც უბნებში ელექტროენერგიის მოსვლისგან იყო გამოწვეული. თუმცა დიდი ოხვრაც გვახსოვს ამ სიხარულის ორ წუთში გაქრობის შემდეგ. რამდენიმე ახალი წელი იყო, როდესაც დადგომამდე რამდენიმე წუთით ადრე ელექტროენერგია არ იყო. მახსოვს, როგორ ვლოცულობდით ხოლმე ბავშვები, რომ 00:00 საათის დადგომისთვის მაინც ანთებულიყო ნათურები.

ახალი წლები იყო, როდესაც ერთ-ერთ დიდ კომპანიაში მომუშავე მამაჩემს ხელფასს 31 დეკემბრის საღამოს აძლევდნენ ხოლმე. ალბათ, სიტყვასაც მიაყოლებდნენ – აჰა და ოჯახში საახალწლოდ სუფრა გააწყვეო. მაგრამ, რა უნდა მოასწრო ან რა უნდა იყიდო მაგ დროს, საინტერესოა. ესეც ალბათ იმ წელს მეორე ან მესამე ხელფასი იქნებოდა.

როგორ მახსოვს გახარებული სახეები, რომელიც მუდამ ჰქონდათ ძველ ბიჭებს. ბევრჯერ გავიგე ამ ბოლო დღეებში ნათქვამი – მაშინ (შევარდნაძის დროს) იშოვებოდა, ძმაო! საინტერესოდ იშოვებოდა ოღონდ, ე.წ. ძველი ბიჭები პატიოსან ხალხს ართმევდნენ, თავისთვის და მათზე ზემდგომებისთვის "ობშჩიაკს" ავსებდნენ, ამ დროს კი მთელი საქართველო უმუშევრად იყო, ხოლო პენსიორებს პენსია 8 ლარი ჰქონდათ საუკეთესო შემთხვევაში.

როცა შუქი მხოლოდ ორი საათი მოდიოდა, როცა წყალი არ იყო, როცა მამაჩემს და სხვების მამებს თვეობით ხელფასი არ ქონდათ, როცა ოჯახების უმრავლესობა კაპიკებით იტანდა თავს თვიდან თვემდე, როცა ქუჩაში ტყავის კურტკას ხდიდნენ, როცა სახლში მივარდნილი ყაჩაღები ხალხს აუთოებდნენ, როცა პოლიცია 2 ლარად ყველაფერზე დაგთანხმდებოდა და კიდევ ბევრი ცუდი როცა, როცა არის, როგორ შემეცოდოს. ეს ყველა პრობლემა ხომ სწორედ ქვეყნის მთავრობისკენ მიდიოდა, რომელსაც პრეზიდენტი ხელმძღვანელობდა. პრეზიდენტი, რომელიც ვალდებულია ყველაფერი გააკეთოს თავის მთავრობასთან ერთად, თავისი ხალხისთვის, ამ პრობლემების გამოსწორებისთვის, მაგრამ არ, ან ვერ აკეთებს. ვერ შემეცოდება, რადგან ამ პრობლემების მოგვარებისთვის არ უზრუნია, არ უზრუნია ჩემზე და კიდევ სხვა პატარა ბავშვებზე, რომლებიც ასეთ პირობებში ვიზრდებოდით.

შესაძლებელია ვინმემ ეს მშობლებს დააბრალოს, მაგრამ მე არ ვაბრალებ, რადგან ისინი ან კორუმპირებული თანამდებობის პირები უნდა ყოფილიყვნენ, ან ქუჩის ცხოვრებით უნდა ეცხოვრათ, მათ კი პატიოსანი ცხოვრება აირჩიეს და დღემდე ასე მოდიან. მაგ პერიოდში კარგად კანონიერი ქურდები და ჩინოვნიკები ცხოვრობდნენ, ხოდა მათ შეეცოდოთ და მადლობაც გადაუხადონ იმ ქვეყნად წასულს. ქრთამს ყველა იღებდა, ქრთამი მართავდა ქვეყანას, ქრთამით აბარებდი უნივერსიტეტში, ქრთამით გიწერდნენ ქულებს, ქრთამით ეწყობოდი სამსახურში და სასაფლაოზე კარგი ადგილისთვისაც ქრთამი უნდა გადაგეხადა.

დასხდნენ ახლა ქურდები, ძველი ბიჭები, ყოფილი მთავრობის წევრები და იხსენონ თუ როგორ ბედნიერაც ცხოვრობდნენ "ედიკას პერიოდში", როგორ ჰქონდათ შუქი, გათბობა, წყალი, ფული, საჭმელი, გაიხსენონ და იმ ქვეყნად წასვლა დაულოცონ, მე თავი გამანებონ. ოღონდ შევარდნაძის გარდაცვალებაზე დაწერილი ხუმრობისა არ იყოს – როგორ ნათელშიც ჩვენ გვამყოფა, ისეთ ნათელში იყოსო.

ალეკო ცეცხლაძე, Ambebi.ge

ქართველი ჟურნალისტის და ამერიკელი დიპლომატის ქორწილი ვაშინგტონში - "ძალიან ბედნიერები ვართ, რომ ვიპოვეთ ერთმანეთი"

უზენაესი სასამართლოს მოსამართლეობის ყოფილი კანდიდატი თამთა თოდაძეზე - "რა ბრიჯიტ ბარდო ესა მყავს, რა აბია ასეთი ნეტავ"

ვინ არის შორენა ბეგაშვილის ყოფილი ქმრის მეუღლე, რომელიც უკრაინაში ცნობილი დიზაინერია